موضوع اصلی رمان پرستار من
این رمان درباره دختری به نام یگانه است. پدرش یکی از تاجران معروف شهر است، ولی به خاطر بدحرکت کرداری‌هایی که در خانه با او می‌شود، از خانه فرار می‌کند. در نمازخونه یک بیمارستان با زنی آشنا می‌شود که به او کمک می‌کند. آن زن پسری به نام شهاب دارد که خودش را به فلجی زده و معتاد است. یگانه به خاطر دینی که به آن زن دارد، پرستار پسرش می‌شود… ولی ماجرا به همین سادگی نیست.
مقداری از متن رمان پرستار من:
سریعشتاب‌زده جاده می‌راهی شدم و با خودم حرف می‌زدم. از کاری که می‌میل داشتم انجام بدم مطمئن نبودم. یعنی برام خطری نداره؟ حیاتم چی؟ حیاتم و سرنوشتم رو با دستای خودم خراب نمی‌کنم؟ «خدایا، این کاری که می‌خوام انجام بدم برای قلب مادره که از غصه فرزندش افسرده شده. خدای مهربونم، تو همه‌ی یار و یاور منی تو این جهانیی… کمکم کن. من مسیرنمایی ندارم. تو این مسیر تاریکی که قدم گذاشتم تنهام نذار.» از ترس و قلبهره کف دستام یخ کرده بود. همیشگی همین‌طور بود؛ وقتی زیاد استرس داشتم قلبم تو دهنم بود. رسیدم به در خونه… نگاهی به ساختمان کردم. سه طبقه بود، بزرگ و مجلل. همون‌جوری که لیلا جون تعریف کرده بود. عین قصر می‌درخشید. یعنی این خونه فقط مال پسرشه؟ خب آره دیگه، اون خونه‌ای که مال باباش بود ششصد متر زیربنا داشت. این که چیزی نیست!!!
بالاخره زنگ رو زدم، ولی عین بید می‌لرزیدم. یاد حرفای لیلا جون افتادم: _ «ببین دخترم، این شغلی که من بهت واگذار می‌کنم پرستاری از یه بیمار است، اما درواقع این نیست. من می‌تمایل داشتم یه آدم درست‌وحسابی پیدا بشه و زیستن یه نفر رو که روزبه‌روزگار توی باتلاق گناه و ناپاکی فرو می‌ره نجات بده. من شرایطشو می‌گم، میل خودته قبول کنی یا نه! ولی اگه قبول کنی به یه خانواده کمک کردی. اون توی این سالها خیلی تغییر کرده. این کار پشتکار می‌خواد که تو هم… خوب فکر می‌کنم داری. حالا گوش کن شرایطمو…» آوای اون شخصی که برای چندمین بار از پشت آیفون قد بلند می‌گفت: «بله؟» نگذاشت به افکارم ادامه بدم. با آوای لرزونی گفتم: «مَ… منم.» صوت اضافه کرد: «منم کیه دیگه؟» _ «منم؟ خب…» کمی فکر کردم، یادم اومد که مادرش بیان کرد باید بگم با آقا شهاب کار دارم! و همین رو هم بیان کردم. در باز شد
و من با قدم‌هایی از تردید و ترس به داخل رفتم. همین‌طور که با نگاه مبهوت وارد ساختمان می‌شدم، پیش روم پسری رو دیدم که روی مبل لم داده. جلوتر راهی شدم، داشت منو نگاه می‌کرد. سلام دادم، با سرش جواب داد. به اوضاع خونه خیره شدم. بسیار بهم ریخته بود. خراب‌تر از اونی بود که مادرش می‌گفت. خونه‌ای به این شیکی پر از کثیفی و نامرتبی، وسایل و لباس‌ها درهم ریخته بود. بازم حرفای مادرش توی گوشم پیچید: «تو باید برای اون همه چیز باشی، حتی خدمتکار خونه و خودش، آخه اون هیچ کسی رو برای خودش باقی نگذاشته.» شهاب گفت: «بشین. مگه با من کار نداشتی؟ آب دهنمو قورت دادم و بیان کردم: «بله» و نشستم. البته روی یکی از مبلای پر از لباس و آت‌وآشغال. به صورتش که در میان دود سیگار وحشتناک می‌زد خیره شدم. نگاه‌های بی‌حال و افتاده. لب‌های کبود و صورت زرد رنگ.
پای نگاهاش گود و کبود بود و دندوناش یه کم زرد می‌زد. موهاش کشیده و ژاماده بود. لباس‌هاش نامرتب بود. یک‌دفعه حالت تهوع گحرکت کردم و با مشت کردن کف دستم، خودم رو کنترل کردم که بالا نیارم… نگاهمو ازش گراهی شدم که صداشو متوجه شدم. _ «خب من که شمارو نمی‌شناسم، تازه‌کاری؟؟؟» بازم می‌دونستم چی باید بگم، از قبل همه چی رو آموخته بودم. _ «نه، من برای کار اومدم.» چهره وحشتناکش به تعجب تبدیل شد. _ «برای کار؟ نکنه تو قاچاقچی هستی؟ از طرف کی اومدی؟» _ «من نه قاچاقچی‌ام، نه خلافکار و نه اون چیزی که شما فکر می‌کنین. من پرستارم. از طرف خانم کیانی اومدم، گفتن اینجا نیاز به پرستار داره و منم به این آدرس اومدم.» خشم تمام چهره‌اش رو گرفت. _ «اون کسی که پرستار برای من فرستاده خودش یه مریض روانیه. برو پرستاری اونو بکن، نه من که رو پای خودم مسیر میرم.»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن