موضوع اصلی رمان در بلندای نیاز
سرمه بعد از سال‌ها، به خاطر بیماری خواهرش مجبور میشه برگرده به عمارت نیک‌منش؛ همون خونه‌ای که بیست سال پیش، به خاطر مسیح نیک‌منش (پسر بزرگ خانواده) ازش دل بریده بود. برگشتنش به این عمارت پر از خاطرات تلخ، رازهای پنهان و یه ازدواج اجباریه… و شروع یه سفر پر از چالش! سرمه که گیر افتاده بین کشمکش‌های درونی و خانواده‌ی آشوب‌زده، دنبال حل معماهایی می‌گرده که ممکنه زندگی‌اش رو برای همیشگی عوض کنه.
مقداری از متن رمان در قد بلندای نیاز:
دستم را محکم از کف دستش بیرون کشیدم و با لحنی پر از نفرت اضافه کردم: — شاید برای اینکه شوهرم اونی نبوده که دلم بخواد بهش تعهد داشته باشم… بخاطر همین هی یادم میره کف دستم کنم. روی پاشنه پا چرخیدم که بروم، ولی بار دیگر مچ کف دستم را گرفت و این‌بار محکم به سمت خودش کشیدم و حالا در پنج سانتی صورتش بودم. لحنش آهسته بود اما غرش‌وار: — قلبت بخواد یا نخواد، تو دیگه به من تعهد داری… اون حلقه یک‌بار دیگر از کف دستت بیرون بیاد، عواقبش پای خودته، خانوم دکتر. دندان‌قروچه‌ای کردم قبل از این که جوابش را بدهم. مچ کف دستم را رها کرد و پنجه‌هایش را در پنجه‌هایم قفل کرد و به سمت نشیمن مسیر افتاد. هر چه خواستم کف دستم را از دستش بیرون بکشم، زورم نرسید و به مهمانان که نزدیک شدیم، کف دست از تقلای بیجا برداشتم و باز نقابم را بر صورتم زدم.
با همان تبسم مصنوعی وارد جمع شدیم و با نگاه اجمالی مشاهده کردم که تنها جای خالی روی مبل سه‌نفره کنار سبحان بود. میل داشتم میان مبل کنار سبحان بنشینم که عقبم کشید و خودش وسط مبل نشست؛ بعد هم با کف دست به کنارش روی مبل ضربه زد و اضافه کرد: — بشین عزیزم. لبخندم را حفظ کردم و این مرد آخر خودش را به کشتن می‌دهد؛ یا به دست من یا به کف دست مرجان که کمی آن‌طرف‌تر از گوشه‌هایش دود بلند می‌شد. نشستم و مشغول حرف زدن و گپ‌زدن شدند. آن مردک که شایان نام داشت، هنوز با نگاهش عذابم می‌داد و کاش می‌توانستم چشمانش را از حدقه در بیاورم. مدتی بعد، خانم دکلته‌پوشی که حالا می‌اطلاع داشتم نامش شراره است، رو به من کرد: — سرمه بودی… درسته؟ — بله عزیزم. — چه اسم زیبای… تا حالا نگوش داده بودم… خیلی خاصه. — ممنونم… پدرم این اسم را برام انتخاب کرده.
— چرا سرمه؟ — می‌بیان کرد چراکه موهات عین سرمه سیاه و مشکی بود، در ذهنش گذراندم این اسم برازندت باشه. سرش را تکان داد: — چه جالب… واقعاً هم برازندته انگار. تبسم زدم و او لیوان شربتش را مزه‌مزه کرد: — کار می‌کنی عزیزم؟ — میشه بیان کرد… فعلاً منتظرم کارهای انتقالیم تموم بشه. — مگه چیکار می‌کنی؟ — پزشکم. ابروهایش بالا پرید: — اوه… جدی؟ پزشک چی؟ — پزشک عمومی. — چه خوب… آفرین… شایان هم پزشکه. این‌بار ابروهای من بالا پرید. این مردک قدبلند و هیکل‌ورزیده با آن موهای کمی جوگندمی‌اش و به همجاده نگاه عجیبش، واقعاً پزشک بود؟ — جدی؟ پزشک چی؟ این‌بار شایان جواب داد: — جراح دل. — به سلامتی. نطقش باز شد: — شما اینجا مشغول می‌شید؟ — بله؛ باید چندتا بیمارستان رو چک کنم، ببینم کدومش خوبه… هنوز تصمیم نگرفتم.
— بهترین بیمارستان اینجا هست… اتفاقاً با رئیسش دوستم… اگر خواستید صحبت می‌کنم باهاش یه قرار ملاقات براتون بزاره. ذوق‌زده از پیشنهادش، سعی کردم خونسردی‌ام را حفظ کنم: — عالی میشه… حتماً… لطف می‌کنید. — خواهش می‌کنم… بهتون اطلاع می‌دم. مسیح کف دستش را پشت سر من روی مبل گذاشت و بی‌توجه به من و شایان، رو به شهریار اظهار کرد: — کم می‌آیی شرکت شهریار… بیشتر سر بزن. شهریار کف دست شراره را در کف دست گحرکت کرد و مشغول بازی با انگشت‌هایش شد: — این مدت درگیر کارهای مدرسه بودم… کلاً زدیم بازسازیش کردیم. مسیح انگار که من مخاطبش باشم اظهار کرد: — شراره جان، مدرسه‌ی خصوصی داره. سری تکان دادم: — چه عالی. شراره تبسم زد و متواضعانه تشکر کرد؛ دیگر حرف خاصی زده نشد و همه با هم مشغول گپ‌واضافه کرد شدند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن