موضوع اصلی رمان حارس
با فرار عاشقانهٔ سلیم و حریر، میان دو طایفهٔ گله‌داری و بهشتی درگیری‌های شمشاهده کردی شکل می‌گیرد. برای پایان دادن به این غائله، خورشید خونبسِ حارس می‌شود؛ در واقع او با اصرار خودش به عقد حارس، پسر ادریس گله‌داری، درمی‌آید. حارس مردی مرموز، مقتدر و در ظاهر سرد است؛ همان کسی که چند بار جان خورشید را نجات داده است. ولی رابطهٔ این دو، با فراز و نشیب‌های بسیار و کشف رازها و اتفاق‌های گذشتهٔ زندگی‌شان، دست‌خوش دگرگونی‌های شمشاهده کردی می‌شود…
مقداری از متن رمان حارس:
سرخی مزرعه و آسمان به آنی با فریاد سلیم و خواندن نامم، پیش چشمانم فروکش کرد و از ضربه‌ی دردناک غلاف اسلحه به سرم، با درد توأم با گیجی نقش بر زمین شدم. سلیم نامم را بار دیگر فریاد کشید و حریر به التماس افتاد: – روزگار! ولشون کن! منو ببر! اونا رو ول کن! پلک‌هایم بی‌جان و نزار به سختی از هم باز شدند و نفس حبس‌شده‌ی میان سینه‌ام پر شتاب خالی شد و باز، خاک مقابل دهانم به هوا برخاست و از پس غبار، روزگارگار را دیدم که مقابل چشم‌های خون‌زده‌ام، پیش سلیم روی دو زانو نشست و مشتش بی‌هوا در دهان سلیم کوبیده شد و سوزش سرم با جیغ کشیده حریر و بسته شدن چشم‌های سلیم، دوچندان گشت. لب‌هایم به سختی جنبیدند، ولی آوایی از میانشان خارج نشد و سنگینی پلک‌ها و سر، بیشتر از قبل خودنمایی کرد و خورشید نگاهم، بی‌اذن من غروب کرد. – سلیم! با ته‌مانده‌ی توانم نجوا کردم و پذیرای سیاهی شدم و قبل از بسته شدن کامل نگاهم
پشت سر حریر، چشم‌های خشمگین و طغیان‌کرده‌ی مردی که به سمت خواهرش می‌دوید را متوجه شدم… مردی که با دور زدنش، پایان بدی را برای خودمان درست کردم… پارت چهل. صدای همهمه، قهقهه‌های ترسناک و جیغ‌های آشنا و دردناک یک دختر از جایی نزدیک می‌رسید؛ آن‌قدر نزدیک که پلک‌های سنگینم را مجاب به تا انتها باز شدن کرد. با خواب‌آلودگی و سنگینی عجیبی پلک باز کردم و همین که چشمم به سیاهی افتاد، با ترس دوباره به‌هم فشردمشان. جیغ‌های آشنای حریر در گوشم پیچید و قهقهه‌ی آشنای مردانه و زمخت! با ترس و نفسی بریده در جایم قرار گرفتم و نگاه لرزانم را در اطراف به گردش درآوردم. از ناگهانی برخاستنم، زن جوانی که پای تخت نشسته بود، هین هراسیده‌ای کشید و با دستی به روی دل تپنده‌اش خودش را کنار کشید. – به مَه‌ات ترسوندن! ترسوندیم! جیغ کشیدهتر شد و در پَسش آوای التماس‌های ناواضحش. التماسش اجازه‌ی حلاجی زن و محیط اتاق را نداد که به سرعت از تخت پایین پریدم
و بی‌توجه به دنبال دری برای خروج گشتم. – کجا می‌خواهی بری؟ آقا گفتن که بمونی. حریر بیشتر جیغ کشید که با وحشت به سمت زن چرخیدم: – تو و آقات باهم برین به جهنم! درِ این اتاق کجاست؟ زن به آنی ابرو درهم کشید و خال‌های نمادین سیاه بالای ابرویش به یکدیگر نزدیک‌تر شدند. بی‌حرف و با بدگمانی با کف دستش در را نشان داد که به سمتش پرواز کردم. کف پاهایم می‌سوخت و سرم با هر قدمی که برمی‌داشتم با دردناک‌ترین حالت ممکن تیر می‌کشید، ولی مگر درد را می‌درک کردم؟ درد برایم معنا نداشت وقتی که به یاد آخرین صحنه‌ی پیش دیدهانم می‌افتادم و آن مردک به خودش اجازه داده بود که سلیم را بزند و قسم می‌خوردم، محکم‌تر از آن ضربه را باید نثارش می‌کردم. در را چهارطاق باز کردم که نفسم از سیاهی و ظلمت شامگاه گحرکت کرد. خنکای شب به صورتم خورد و التهاب صورتم را کمتر کرد، ولی التهابی که به روی سینه‌ام افتاده بود هیچ‌جوره نمی‌خوابید. بیرون زدم و میان بزرگی باغ پیش‌رو رد صدا را دنبال کردم.
در بزرگی و سیاهی‌اش هیچ چیزی پیدا نبود، الا صدای حریر و قهقهه‌های سرخوش مردانه. تندتر و بی‌قرارتر دویدم و با هر قدم، گویی سیخ داغ در پاهای بدون پوششم فرو می‌کردند. سرم را حیران و سرگشته به اطراف چرخاندم و همین که از کنار پارکینگ گذشتم و درختچه‌های کوتاه را پشت سر گذاشتم، با مشاهده کردن قائله‌ی پیش‌رو، جانم را دو دستی بالا آوردم و میان دندان‌هایم به نیش کشیدم. حریر میان کف دستان مردی با موهای جوگندمی بی‌تابی می‌کرد و مرد، ابایی از پاره شدن حنجره‌ی دختر بی‌نوا نداشت. پارت چهل و یک. ولی ترس و بی‌نفسی اصلی‌ام جایی بود که حریر خیره‌اش بود و برای رسیدن بهش کف دست و پا می‌زد. رد نگاه حریر به جایی می‌رسید که با مشاهده کردنش، پاهایم از دویدن قفل و در سرم طوفان کاترینا به‌پا شد. مثل کوبیده شدن یکی از آن موج‌های دهشتناک به مغزم، دردی کشیده و بالا در سرم پیچید و نفسم گره خورد. اشک به دیده‌هایم رسوخ کرد و در پس ذهن فراموشکارم، یاد‌ای آشنا برایم تداعی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن