موضوع اصلی رمان جفت پادشاه
نامزد فضایی من؛ پادشاه آیندهٔ جزیرهٔ دراویاست، و باور کن؛ مثل یک عوضیِ اصیل و سلطنتی حرکت کردار می‌کند… تنها کسی که می‌تواند او را بکشد، منم… مخصوصاً که نقشه‌ای هم برای ترورش دارم… البته اگر این عوضیِ دلپذیر، مرا گوشه‌ای از این قصر گیر نیندازد و به دیوار نچسباند…
مقداری از متن رمان جفت پادشاه:
به محض اینکه برمی‌گردم توی حرمسرا، یا همون‌طور که خودم ترجیح می‌دم آواش کنم، »قصر پوسی‌ها«، سه‌قلوها دورمو می‌گیرن. به‌شدت بده که نمی‌تونم از هم تشخیصشون بدم، چراکه قیافه همه این موجودات فضایی واسم یکیه. اونی که رئیسشونه و لباس سبز تیره پوشیده، چشماشو ریز می‌کنه و می‌گه: »بیا.« انگلیسیش ته لهجه‌ی غلیظی داره، حتی به همین یه دستور هم کاملاً معلومه. بعید می‌دونم بیشتر از انگشت‌شمار کلمه انگلیسی بلد باشه، که خب از نظر من مشکلی هم نداره. دنبالش مسیر می‌افتم؛ اولاً چون کاملاً مطمئنم می‌تونه پشتم رو به خاک بماله و ثانیاً چراکه کار بهتری ندارم که بکنم. همین‌جوریش هم تک‌تک موهای اضافی تنم رو با یه روش دردناک زدن، اما غرورم هم دقیقاً مثل موقعی که حمومم کردن به باد حرکت کرد. پس دیگه چی برام مونده؟ من رو از یکی از اون درهای زیادی که به اتاق راه داشت رد کرد و اون دو تا زن هم پشتم راه افتادن. فضای جمشاهده کرد یه اتاق غذاخوری بود که میزش پر از غذا بود.
شک دارم وقتی قیافه این رو از نزدیک ببینه، اصلاً بتونه تحریک بشه.« خاری و اون یکی ریزریز می‌خندن. »هاکسلی، تو بسیار بدجنسی.« هاکسلی اسم دشمنمه؛ خوب شد فهمیدم. امتیاز: من صفر، هاکسلی دو. مشتم رو دور چنگال فشار می‌دم و با وجود اینکه اشتهام کور شده، یه لقمه دیگه گذاشتم دهنم. باید ظاهر رو حفظ می‌کردم و قصد نداشتم اجازه بدم روی تغذیه‌ام تاثیر بذارن. بعد از چهار تا لقمه دیگه، بشقاب رو هل می‌دم جلو که نشون بدم کارم تموم شده. پا می‌شم و از کنار زنا رد می‌شم، برمی‌گردم توی اتاق اصلی. خودم رو پرت می‌کنم روی اامان صنقلبی راحتی که نزدیک یکی از پنجره‌هاست. خوشبختانه کاری به کارم ندارن. افکارم بلافاصله برمی‌گرده به همون مرد فضایی که تو مسیررو سد مسیرم شده بود. به نظر می‌رسید مسئول امنیت یا چیزی تو همین مایه‌هاست. البته یادم نمیاد سلاحی کف دستش متوجه شده باشم. شاید مثل فضایی‌ش، لیا قدرت جابه‌جایی اشیاء با ذهن رو داره.
اگه این‌طور باشه، برای محافظت به چیزی نیاز نداره چراکه با یه حرکت کف دست کارش رو پیش می‌بره. حالا صحبت از کار با کف دست شد… گوشه لبم رو گاز می‌گیرم و حرفاش یادم میاد. حرفاش بسیار گستاخانه، نامناسب و اوه لعنتی به شدت جذاب بودن. همین که بهشون فکر می‌کنم صورتم داغ می‌شه. آلف احمق مغرور. تبسمی به لقبی که لیا گذاشته بود می‌زنم. اگه قرار بود یه فضایی‌ش آلفی پیدا بشه که یه عوضی به تمام معناست، همون بود. هر کی که هست. ای کاش اسمش رو می‌دونستم، ولی اگه ازش می‌پرسیدم، صددرصد فکر می‌کرد بهش علاقه‌مند شدم. نه، همون بهتر که بی‌نام‌وشون بمونه. خدای من، لطفاً بذار زادن به جذابیت همون جنگجو باشه. آمین. هاکسلی میاد تو متوجه شدم و منظره خیره‌کننده بیرون پنجره رو کور می‌کنه. وقتی محلش نمی‌ذارم، سرفه‌ای می‌کنه اما من همچنان نادیده‌اش می‌گیرم. شاید از نظر بدنی حریفش نشم، ولی توی بدجنس بودن، تو این رشته مدال طلای لعنتی رو می‌برم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن