#پارت55
” آیهان ”
ساعت ده‌ونیم صبح بود؛ ولی حرارتِ خورشیدِ تیرماه، انگار داشت فرق سرمون رو سوراخ میکرد.
یه موتور کرایه کردیم و آرمین پشت فرمون نشست. همینطور که داشت عینک دودیش رو جا‌به‌جا میکرد؛ با آوای مصممی بیان کرد:
– بزن بریم از همین اوراقی‌های اتوبان شروع کنیم.
توی اوراقی اول، دقیقا مطابق با انتظارمون گذشت و چیزی عایدمون نشد.
– سلام ببخشید… ما دنبال قطعات بنز می‌گشتیم، شما دارین!؟
مرد مقابلمون، با شک نگاهی به سر تا پامون انداخت و اظهار کرد:
– ما اینجا اصلا اوراق بنز نداریم!!
توی اوراقی‌های دوم و سوم و چهارم هم، چیزی کف دستگیرمون نشد.
به اوراقی پنجم که رسیدیم، همون اول کاری، اوراق چندتا بنز رو هرچند با مقلب‌های متفاوت، مشاهده کردیم.
با امید واهی ، از بین هزار توی ماشین‌های اسقاط شده و بی صاحب، عبور کردیم تا به کانکس انتهای محوطه رسیدیم.
مردی با صورت چروکیده و فرسوده، با کف دست‌هایی که ردِ سیاهِ روغن‌ترمز، توی خط‌های کف دستش حک شده بود، جلو اومد.
آرمین جلوتر راهی شد. سینه‌ش رو صاف کرد و با آرامش خواست سر صحبت رو باز کنه:
– سلام جناب، خسته نباشید…
مرده سری تکون داد. زل زد تو چشمامون و با لحنی که انگار، ارث باباش رو ازمون طلب داشت، جویا شد:
– فرمایش!؟
آرمین ادامه داد:
– دنبال قطعه واسه بنز می‌گشتیم!!
مثل جا‌های قبلی، اینجا هم مرده اول یه نگاهی به سر و ریختمون کرد.
– واقعا خریدارین!؟
آرمین کف دست برد تو جیبش و کف دسته چکی رو که محض احتیاط برای همچین مواقعی گراهی شده بودیم؛ در آورد و با اعتماد به نفس یه بچه‌پولدار بی‌خیال اظهار کرد:
– بله… چکِ سفیدامضا میدیم؛ معتبره!!
لب‌های مرده، به خنده باز شد و دندون های زردش رو به نمایش گذاشت.
– حالا دنبال چه مقلبی میگردین!؟
با استرسی که توی آوام بود، سعی کردم عادی باشم.
– مرسدس اِس-کلَس W223.
– اتفاقا سه تا ازش داریم… دنبالم بیاین.
منو آرمین، با مسروری به هم چشم دوختیم و به سمتی که مسیرنماییمون میکرد، حرکت کردیم.
دوتای اولی که نشونمون داد، سفید بودن و برای اینکه شک نکنه، یکم به این‌طرف و اون‌طرفشون، نگاه انداختیم.
اما با متوجه شدن بنز سوم که مشکی بود، با ذوق، سمتش پا تند کردیم.
مرده کاپوت ماشین رو بالا زد؛ آرمین هم کنارش راهی شد و باهم دیگه مشغول بررسی قطعات موتور ماشین شدن.
منم تو این فاصله، به داخل کابین ماشین، سرک کشیدم.
بعد از چند دقیقه، آرمین با چشم و ابرو بالا انداختن، پرسید که « چی شد!؟»
کنارش راهی شدم و دم گوشش بسیار آروم پچ زدم:
– این ماشین ما نیست.
بی آوا لب زد:
– مطمئنی!؟
فقط سر تکون دادم، مرده هم که مشغول سفت کردن یکی از پیچ‌های ماشین بود، سمتمون برگشت و پرسید:
– خب، معامله جوره!؟
آرمین کف دستش رو پشت گردنش کشید و گفت:
– راستش، قطعه‌ی مورد نظرمون رو پیدا نکردیم.
اخم طرف تو هم رفت.
– مرد حسابی، دیگه مشکل چیه!؟ این که همه‌‌ی قطعاتش سالمه!! دقیقا دنبال چی میگردین!؟
نگاهم روی محفظه‌ی موتور قفل شد، سریع گفتم:
– دنبال سَر سیلَندریم… سر سیلَندر این یه‌ذره خمیدگی داره!!!
مرده آواش رو تو سرش انداخت.
– دوتا ماشین قبلی که سر سیلندرشون سالم بود عوضی!!!
آرمین وسط حرفمون پرید.
– نه نه، من اونا رو هم دیدم؛ خوردگی و زنگ‌زدگی داشتن!!
مرد، نگاهی به اطراف انداخت و نگاهاش رو ریز کرد.
– ببینم… نکنه ماموری چیزی هستین.
ابروهام رو بالا انداختم و به‌سرعت اظهار کردم:
– نه بابا، مامور چیه!؟
چهره‌ی مرد، عصبی‌تر شده بود.
– نکنه قالپاق دزدین!؟
آرمین سعی میکرد که خودش رو خونسرد نشون بده؛ اما وقتی مرده چاقوی ضامن‌داری از جیب سرهمی کثیفش بیرون کشید؛ خونسرد بودن، دیگه معنایی نداشت!!
– نه… ما دزد نیستیم.
مرده غرید.
– الان معلوم میشه… من روزی اینجا هزار نفر رو رنگ میکنم، شما فک کردین میتونیم سر منو شیره بمالین!؟
بعد انگشت شست و سبابه‌ش رو زیر زبونش گذاشت و با آوای گوش‌خراشی، سوت کشیدهی زد.
صوتی پارس وحشی سگ‌ها از پشت تپه‌های آهن‌قراضه کشیده شد. سه تا مرد قوی‌هیکل قمه به‌دست از پشت کانکس بیرون پریدند.
بازوم توسط آرمین کشیده شد و فریاد کشیدهش توی فضا پیچید:
– آیهانننن، بدووووووو.
با نهایت سرعتمون، به سمت خروجی، می‌دوییدیم.
صوتی پارس‌کردن‌های دیوانه‌وار سگ‌ها و فحش‌های رکیک آدمای پشت سریمون، فرصت نفس کشیدن بهمون نمی‌داد.
سرعت آرمین از من بیشتر بود؛ قبل از اینکه فاصله‌مون زیاد بشه، مچ کف دستم رو چنگ زد و با یک حرکت محکم، من رو هم دنبال خودش کشید.
مسیر مارپیچ بین آهن‌پاره ها، سرعتمون رو کم میکرد، اما اصلا جرعت خیره شدن به عقب رو نداشتیم.
روبه رومون چندتا ماشین اسقاطی رو روی هم چیده بودن، آرمین بر خلاف من، ازشون بالا حرکت کرد و مسیرش رو کوتاه کرد.
ولی من به دوییدن تو مسیر ادامه دادم. به آخرین پیچ که رسیدم، گرد و غبار غلیظ فضا، توی ریه‌هام قرار گرفت و پاهام ناخودآگاه متوقف شدن.
دلم داشت از سینه‌ام بیرون می‌زد. زانوهام سست شد و به سرفه افتادم؛ آوای خرخر یکی از سگ‌ها که داشت از پشت بهم نزدیک میشد، مو به تنم سیخ کرد. همان لحظه، آرمین با موتور جلوی پام ترمز کرد:
– سوارشووو …
به سرعت خودم رو پرت کردم روی ترک موتور؛ ولی هنوز موتور شتاب کامل نگحرکت کرده بود که جیغ بنفش من، گوش آسمون رو کر کرد.
دندون‌های سگ، مثل گیرهای آهنی، بالای مچ پام، قفل شد. از اونجایی که اگه آرمین موتور رو نگه می‌داشت، سگه جفتمون رو هم پاره میکرد،بیشتر از قبل کف دسته رو چرخوند و موتور سرعت وحشتناکی گحرکت کرد، ولی سگه ول کن نبود.
آرمین نگاه گذرایی به عقب انداخت و فریادش صوتی باد رو شکافت.
– آیهان بزنش بیافتههه.
با یه کف دستم موتور رو چنگ زده بودم که نیافتم و با دست دیگه‌م، به سر حیوون ضربه میزدم و هلش می‌دادم. اما فایده نداشت، سگه مثل گراز سنگین بود.
من هرچی بیشتر سعی میکردم بندازمش، آرواره‌ش رو محکم تر فشار می‌آورد. نمیتونستم نفس بکشم، درد تا مغز استخونم نفوذ کرده بود.
درست تو لحظه‌ای که حس کردم دارم از حال میرم؛ جرقه‌ای تو مغزم زد. دست بردم و از جیب آرمین، خودکارش رو بیرون کشیدم و با تموم نیرویی که تو ماهیچه‌هام مونده بود، روی صورت سگه، فرود آوردم.
حیوون وحشی با ناله‌ی پر آوایی، فَکش رو شل کرد و روی آسفالت جاده ولو شد.
باد گرمی که با سرعت موتور بیشتر هم حس میشد، سوزش عجیبی به زخم روی پام میداد.
به شونه‌ای آرمین زدم و با آوای لرزونی گفتم:
– یواش‌تر برو… جای گاز سگه میسوزه.
شلوار کتانم از ناحیه‌ی‌ساق، پاره شده بود و وقتی از روی صنقلبی موتور به پایین نگاه کردم، متوجه شدم چطور قطره‌های درشت و سرخ خون، پشت سر هم روی آسفالت داغ جاده، می‌چکن و محو میشن.
آرمین بی‌مقدمه پیچید توی فرعی. موتور ترمز کرد و جلوی یه کلینیک خلوت تو حاشیه‌ی شهر توقف کرد. قبل از اینکه لب باز کنم، با لحنی که هیچ جایی برای بحث نمی‌ذاشت اظهار کرد:
– پیاده شو! باید پانسمانش کنیم، واکسن هاری هم لازم داری… نمی‌ذارم این لعنتی تا قبل از اینکه گندش دربیاد، عفونت کنه.
وارد بخش اورژانس شدیم. محیط سفید و استریل بیمارستان، بوی تند الکل و بتادین میداد که جایگزین بوی بنزین و آهنِ زنگ‌زده شده بود.
پرستار جوونی، با چهره‌ای بی‌حوصله، مشغول تمیز کردن زخم روی مچ پام بود.
آرمین، با فاصله‌ی کمی از تختم، به دیوار تکیه داد و با نگاه‌های‌ریز شده، به سقف زل زد.
بدون اینکه کسی بشنوه، زمزمه کرد:
– اوه پسر نزدیک بود… امروزگار خراب کردیم.
سرم رو به نشونه‌ی تأیید تکون دادم. پرستار پد الکل رو روی پوست زخمم کشید و من، از شدت سوزشش دندون‌هام رو روی هم فشردم.
آرمین ادامه داد:
– دفعه‌ی بعد، باید بیشتر مراقب باشیم.
چهار روز بود که سگ دو می‌زدیم.
تهران، کرج، و حالا اینجا، حاشیه‌ی داغ جاده‌ی‌قزوین…
پای زخمی‌ام هنوز تیر می‌کشید، ولی عطش پیدا کردن اون ماشین، از هر دردی قوی‌تر بود.
پسر جوونی که اونجا بود، مارو به سمت چندتا بنز که کنار هم پارک شده بودند، برد.
با متوجه شدن، به اس-کلس مشکی، نفسم بند اومد، چقدر آشنا بود!!!
با قدم‌‌های لرزون حرکت کردم سمتش. تند در راننده رو باز کردم و نگاهی به کنسول میانی انداختم.
دلم تو سینه فرو ریخت. همون بود. با انگشت شستم، خراش کم‌جون و نامنظمی که چند سال پیش خودم با نوک پیچ‌گوشتی موقع دستکاری سیستم صوتی روی چرم کاور، ایجاد کرده بودم رو لمس کردم.
با صدایی که از تهِ گلو می‌اومد، آرمین رو آوا زدم:
آرمین… خودشه. این ماشین بابامه!!
آرمین نزدیک اومد و با ترمتوجه شد جویا شد:
– مطمئنی؟ اشتباه که نمی‌کنی!؟
بدون اینکه نگاهش کنم، با بغض توی صدام گفتم:
– به این خراش نگاه کن. اینو دوسال پیش، خودم انداختم… مطمئنم خودشه، ماشین ماست.
سریع کف دست‌به‌کار شدیم و کاپوت رو زدیم بالا. آرمین با تجربه‌ی مکانیکی‌ای که داشت، سیستم ترمز و لوله‌های روغن رو چک کرد.
چند دقیقه بعد، کمرش رو صاف کرد، نگاهی بهم انداخت و سر تکون داد.
– ترمزها سالمن… آیهان، ترمزها هیچ ایرادی ندارن. حتی یه نشتی کوچیک هم وجود نداره؛ خبری هم از کف دستماری سیستم ماشین نیست.
جهان دور سرم چرخید.
یعنی همه‌اش همین بود!؟
یعنی جدی جدی، خودشون تصادف کردن!؟
عمدی در کار نبوده!؟
تموم این چند روزگار، این‌همه درد، این‌همه تعقیب و گریز… برای هیچ؟
ناامیدی مثل یه پتک به سرم کوبیده شد. کف دستم رو روی صورتم کشیدم و در همین لحظه، با صدای به‌یک‌بارهی آرمین، سمتش چرخیدم.
– آیهان! بیا اینجا… زود باش!
لنگ‌لنگون، ماشین رو دور زدم و خودم رو رسوندم اون سمتش. آرمین با انگشت به بخش بدنه‌ی بین در شاگرد و در عقب اشاره کرد.
نوشته رمان عشق و اجبار. پارت55 ( فصل‌دوم ) اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن