از صبح زود، خونه دیگه شامگاهیه روزگارهای عادی نبود.
از همون وقتی نگاه باز کردم، صدای حرکت کرد‌وآمد آدم‌ها از پایین می‌اومد.
چند نفر برای آماده‌سازی مهمونی اومده بودن.
یکی مشغول تمیز کردن سالن بود، یکی پرده‌ها رو مرتب می‌کرد، یکی وسایل دکوراسیون رو جابه‌جا می‌کرد و چند نفر هم خوراکی‌ها و وسایل پذیرایی رو روی میزها می‌چیدن.
حتی چیدمان خونه هم عوض شده بود.
مبل‌ها کمی جابه‌جا شده بودن، میزهای کوچیک بیشتری گوشه‌وکنار سالن قرار گحرکت کرده بود و روی هر میز، ظرف‌های مختلف خوراکی چیده شده بود.
از سمت راه‌پله هم راهی شد‌ورسید زیادی می‌شد.
افرادی که قرار بود بخش نوشیدنی‌های مهمونی رو مدیریت کنن هم اومده بودن و بیشتر وسایلشون رو به روف‌گاردن برده بودن.
من وسط اون همه شلوغی توقف کرده بودم و فقط نگاه می‌کردم.
الاله: ـ اینا همه برای یه شامگاهه؟
مهسا که کنارم از حرکت ایستاده بود، اظهار کرد:
مهسا: ـ هر ماه همینه.
الاله: ـ من هنوز نمی‌فهمم چرا آقا آرمان انقدر مهمونی می‌گیره.
مهسا: ـ شرکت و مهمون‌های کاری و دوستانش… خلاصه خودش می‌دونه.
نگاهم افتاد به لباس‌هایی که برای ما آماده کرده بودن.
لباسمون با لباس معماما کار فرق داشت.
شلوار کتان بگ، پیراهن مشکی، وست و کراوات.
و روی قسمت بالای لباس، یه سنجاق سینه‌ی رز قرار داشت.
رز سیاه.
سنجاق رو برداشتم و با دقت نگاهش کردم.
الاله: ـ مهسا؟
مهسا: ـ جانم؟
الاله: ـ چرا گل رز مشکیه؟
مهسا تبسم زد.
مهسا: ـ نماد شرکته.
الاله: ـ اسم شرکت چیه؟
مهسا: ـ «Rosa Negra».
الاله: ـ رز سیاه؟
مهسا: ـ آره. به اسپانیایی یعنی رز سیاه.
سنجاق رو مجدداً خیره شدم.
الاله: ـ قشنگه.
مهسا: ـ به‌شدت هم مخصوصه. روی لباس کارکنای مهمونی همواره همین رز هست.
لباسم رو برداشتم.
راستش…
خیلی خوشم اومده بود.
شلوار بگ مشکی، پیجادهن مشکی، وست و کراوات…
همه‌چیز ساده بود، ولی یه دلربایت خاصی داشت.
الاله: ـ خب… اعتراف می‌کنم لباسش بسیار خوبه.
مهسا: ـ منم همین‌طور فکر می‌کنم.
الاله: ـ فقط این کراواته یه کم منو شامگاهیه آدمای به‌شدت جدی کرده.
مهسا: ـ تو اگه جدی بشی، من خودم می‌ترسم.
ـ برو بابا!
خندیدیم.
بعد نوبتی راهی شدیم حموم.
اول مهسا رفت و بعد من.
وقتی نوبتم شد، دوش گرفتم، موهام رو شستم و بعد از حموم بیرون اومدم.
موهام رو مرتب کردم و جمعشون کردم.
چتری هامم ازاد گذاشتم که صورتم بسیار رسمی و خشک نشه.
بعد لباس مخصوص رو پوشیدم.
جلوی آینه توقف کردم.
الاله: ـ بد هم نشده…
مهسا از پشت سرم رد شد و نگاهم کرد.
مهسا: ـ به‌شدت خوب شدی.
الاله: ـ تو هم همین‌طور.
مهسا لباسش رو مرتب کرد.
مهسا: ـ خب، آماده‌ای؟
الاله: ـ تقریباً.
همون موقع آوای مهین‌خانم از پایین اومد.
مهین‌خانم: ـ بچه‌ها، من دیگه باید برم.
رها و رادین که مشغول آماده شدن بودن، به‌سرعت برگشتن سمتش.
رها: ـ نه!
رادین: ـ ما هم می‌خوایم بیایم مهمونی!
مهین‌خانم لبخند زد.
مهین‌خانم: ـ عزیزای من، این مهمونی برای بزرگتراست. شما دوتا باید با من بیاین.
رها اخم کرد.
رها: ـ ولی منم می‌خوام مهمونی ببینم!
رادین هم تند اضافه کرد:
رادین: ـ منم!
سامان که از کنارمون رد می‌شد، مکث کرد.
یه تبسم شیطنت‌آمیز زد.
سولین: ـ بچه‌ها، اگه شما بمونین، ما بزرگترا قراره یه کار خیلی مهم انجام بدیم.
رها: ـ چه کاری؟
سولین خم شد و با حالت کاملاً جدی یه چیزی تو گوششاشون گفت.
دیده‌های رها گرد شد.
رادین هم تند به مهین‌خانم چشم دوخت.
رها: ـ واقعاً؟!
سولین: ـ آره.
رادین دست مهین‌خانم رو محکم گحرکت کرد.
رادین: ـ من میام باهات!
مهین‌خانم: ـ پس زود آماده بشین.
بچه‌ها تقریباً با سرعت برق لباس‌هاشون رو پوشیدن.
رها: ـ من آماده‌ام!
رادین: ـ منم!
چند لحظه بعد، مهین‌خانم کف دست هر دوتاشون رو گحرکت کرد و از خونه خارج شدن.
همین که در بسته شد، برگشتم سمت سامان.
الاله: ـ سولین!
سولین برگشت.
سامان: ـ جانم؟
حرکت کردم سمتش.
الاله: ـ تو چی به بچه‌های من بیان کردی که این‌جوری به‌سرعت تمایل داشتن برن؟
سولین با خونسردی گفت:
سولین: ـ هیچی.
الاله: ـ سولین…
سامان: ـ بهشون اظهار کردم ما می‌خوایم آدم بکشیم.
دیده‌هام گرد شد.
رفتم جلو و یه نیشگون محکم از بازوش گحرکت کردم.
سامان: ـ آخ! الاله!
الاله: ـ چرا بچه‌هامو ترسوندی؟!
سولین: ـ شوخی کردم!
الاله: ـ شوخی؟! رها داشت از ترس می‌مرد!
سولین: ـ خب الان که رفتن جای امن!
الاله: ـ تو واقعاً یه چیزیت میشه.
سولین بازوش رو مالید.
سامان: ـ خیلی خب، ببخشید.
چند لحظه نگاش کردم.
بعد تازه متوجه لباسش شدم.
الاله: ـ راستی…
سامان: ـ چی؟
الاله: ـ چه خوشتیپ کردی!
سامان با تبسم سرش رو بالا گرفت.
سولین: ـ بالاخره یکی فهمید.
الاله: ـ دیدهت چپ بره، من می‌دونم و تو من رو اواجیم غیرت دارم!
سولین: ـ غیرت داری؟!
الاله: ـ آره. غیرت دارم!
سولین زد زیر خنده.
سولین: ـ تو واقعاً یه مورد خاصی.
الاله: ـ ممنون.
سولین: ـ تعریف نکردم.
الاله: ـ منم تشکر نکردم.
مهسا از اون طرف سالن با خنده نگاهمون می‌کرد.
مهسا: ـ شما دوتا از صبح شروع کردین؟
الاله: ـ تقصیر اینه!
سامان: ـ تقصیر خودش بود!
هر دو هم‌وقت به هم اشاره کردیم.
چند ثانیه به هم نگاه کردیم.
بعد زدیم زیر خنده.
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۲۲ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن