یک روز دیگه هم گذشت.
تقریباً تمام روزگار رو توی بیمارستان بودم و بالاخره دکتر بیان کرد می‌تونم مرخص بشم.
راستش خودمم باورم نمی‌شد.
با این بدن کوفته و زخمی، فقط دلم می‌تمایل داشت برگردم خونه.
همین که از ماشین پیاده شدم، یه نفس عمیق کشیدم.
سامان مهسا از اون ور راهی شدن دارومنزل داروهامو بگیرن. ارمان هم سر کار بود صبح بعدش رفت. مهین خانم رادین رها رو هم به زور بردشون خونه.
_بالاخره خونه…
هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که پهلوم تیر کشید.
دندون‌هام رو روی هم فشار دادم.
_آخ…
اما وای نایستادم.
راهی شدم داخل.
خونه مثل همیشگی ساکت بود.
فکر کنم مهین خانم مثل همیشه با بچه‌ها رفته خرید.
لباس فرم مشکی‌مو پوشیدم، تی رو برداشتم و شروع کردم به تمیز کردن سالن.
هر بار که خم می‌شدم، پهلوم تیر می‌کشید.
اما بی‌خیال نشدم.
_یه روزگار نبودم، خونه رو ول کردن به امون خدا.
تی رو روی زمین کشیدم و نفس عمیقی کشیدم.
_فقط یه روزگار دیگه…
درد پهلوم مجدداً خودش رو یادم انداخت.
_آخ… لعنتی.
با این حال ادامه دادم.
چند دقیقه بعد صوتی باز شدن در اومد.
سرم رو کشیده کردم.
مهسا با پلاستیک دارو ها وارد سالن شد.
همین که نگاهش به من افتاد، خشکش زد.
مهسا: ـ الاله؟!
_جانم؟
مهسا: ـ تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟!
_دارم تی می‌کشم.
مهسا با برآشفتهت جلو اومد.
مهسا: ـ اینو خودمم می‌بینم! دکتر اظهار کرده استراحت کنی!
_اظهار کرده استراحت کنم، نبیان کرده تی نکشم.
مهسا: ـ تو واقعاً روی اعصاب من جاده میری!
_خب آروم جاده میرم حداقل.
مهسا: ـ الاله!
صوتی خنده‌ای از پشت سرش اومد.
سامان وارد سالن شده بود.
سامان: ـ عصر به خیر، چه خبر؟ باز دعوا شروع شده؟
مهسا برگشت سمتش.
مهسا: ـ تو دخالت نکن.
سامان: ـ من فقط اومدم ببینم بیمارمون زنده‌ست یا نه.
_همون‌طور که می‌بینی، هنوز زنده‌ام.
سولین: ـ حیف شد.
مهسا: ـ سولین!
سامان با خنده کف دست‌هاش رو بالا برد.
سولین: ـ شوخی کردم بابا.
همون لحظه صوتی قدم‌هایی از راهرو اومد.
آرمان وارد سالن شد.
نگاهش اول روی مهسا و سولین چرخید، بعد روی من و تی‌ای که کف دستم بود ثابت موند.
چند ثانیه چیزی نگفت.
بعد به‌شدت خونسرد بیان کرد:
آرمان: ـ دکتر اظهار کرده استراحت کنی یا اظهار کرده سالن رو برق بندازی؟
_استراحت کردم.
آرمان: ـ کی؟
_همین دیروزگار.
آرمان: ـ پس احتمالاً هنوز اثرش مونده.
سولین خنده‌اش گراهی شد.
سولین: ـ آقا آرمان، تازه مرخص شده، یکم مهلت بدین.
آرمان: ـ من که کاری بهش ندارم. خودش علاقه‌ی عجیبی به دردسر داره.
_من فقط دارم کارمو می‌کنم.
آرمان: ـ با این وضعیت؟
_آره.
آرمان: ـ خیلی خوبه. فقط دفعه‌ی بعد که راهی شدی نون بخری، لطفاً با آمبولانس برگرد.
سامان زد زیر خنده.
سولین: ـ این یکی رو قبول دارم.
مهسا: ـ شما دوتا به جای مسخره کردنش، یکی تی رو ازش بگیره!
آرمان: ـ ولش کن. ظاهراً تی کشیدن براش از استراحت جذاب‌تره.
_دقیقاً.
آرمان ابرو بالا انداخت.
آرمان: ـ حداقل به این یکی اعتراف کردی.
مهسا با حرص تی رو از کف دستم گحرکت کرد.
مهسا: ـ بده من! تو برو بشین.
_مهسا…
مهسا: ـ مهسا کوفت، مهسا درد!برو بشین!
سولین: ـ من پیشنهاد می‌کنم گوش بدی. وقتی مهسا این‌طوری حرف می‌زنه، حتی آقا آرمان هم ترجیح می‌ده مخالفت نکنه.
آرمان: ـ من فقط ترجیح می‌دم وارد دعوای خانوادگی شما نشم.
مهسا: ـ خیلی ممنون!
_من خانوادتم؟
مهسا: ـ الان هستی!
تبسم زدم.
_باشه، پس من میرم می‌شینم.
آرمان زیر لب اظهار کرد:
آرمان: ـ بالاخره یه حرف عاقلانه.
برگشتم سمتش.
_شنیدم!
آرمان: ـ قرار هم بود بشنوی.
سولین لبخند زد.
سولین: ـ من نمی‌دونم این خونه چطور هنوز سرپاست.
مهسا: ـ به لطف من.
آرمان: ـ شک نکن.
_منم هستما!
هر سه نفر هم‌وقت نگاهم کردن.
سولین: ـ تو بیشتر عامل خرابی‌ای.
مهسا: ـ دقیقاً.
آرمان: ـ بالاخره روی یه موضوع توافق کردیم.
_به‌شدت بی‌انصافید!
و با اخم راهی شدم سمت مبل.
اما ته دلم…
با وجود درد پهلو و کف دست‌های باندپیچی‌شده، از اینکه دوباره صوتی همه رو توی خونه می‌گوش دادم، یه حس عجیبی داشتم.
انگار برگشتن به این خونه، خودش یه جور ساکتش بود.
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۲۰ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن