موضوع اصلی رمان شیاد و ماه
کلیسای اشلینگ نابود شده است. می‌گویند رودریک میندیشِس، برثلومیو و ماد باوئر مرده‌اند و پادشاه نیز سیبل قلبینگ را به همسری گحرکت کرده است! شاه که قصد دارد نشان دهد این دو از آنِ یکدیگرند و قدرتشان را بر روتو پایدار و محکم کند، یک سری مسابقات روتو را در همه‌ی دهات پیشنهاد داده است. سیبل، با این‌که اسیر است، هنوز مصمم است بنجی را از پا دربیاورد؛ همان‌طور که یک‌بار اومن‌ها را از میان برداشته بود، حتی اگر در این راه لازم باشد هم عقیده‌ی مردم پادشاهی را نابود کند و هم خودش را. ولی بعد نجیب‌زاده‌ای مرموز در این مسابقات سر و کله‌اش پیدا می‌شود؛ مردی بی‌نام‌ونشان و بی‌حافظه که شاید همین یک نفر باشد که سیبل برای به‌هم زدن بساط قدرت بنجی به او نیاز دارد؛ چون در سرزمینی که داستان‌ها مدام تکرار می‌شوند، جایی که یک پادشاه می‌تواند به اندازه‌ی خدایی سنگدل از آب دربیاید…
مقداری از متن رمان شیاد و ماه:
کمکم کرد از روی زمین کشیده شوم، و با هم گارگویل را بیست قدم آن‌طرف‌تر پیدا کردیم که روی پاشنه‌هایش تعاقلبش را حفظ کرده بود، باسنش تو هوا بود و داشت توی یک لانه‌ی تاریک خرگوش را نگاه می‌کرد. «برثلومیو! صوتیم را می‌شنوی؟ برثلومیوووووو…» «هیس.» ماد کف دست‌هایش را جلوی صورت‌هایمان تکان داد تا علامت بدهد ساکت باشیم، نگاه‌های سبزش گرد شده بود و به جنگلِ آن‌طرف اشاره می‌کرد. آواهایی پیچید. بیشتر از سه تا. یک زن داد زد: «آن‌ها از جاده آمدند. دوروتیا و الدا هم مشاهده کردنشان! یک موجود کوتوله‌ی عجیب‌وغریب و یک مردِ نکبت توی زره، مگه نه؟» با لب زدن اضافه کردم: «نکبت؟» ماد سرش را تکان داد و گارگویل سر تکان داد. آواهای دیگری آمد: «من که کسی را نمی‌بینم. احتمالاً شما بیشتر آن‌ها را زهرترک کردید تا آن‌ها شما را.» «و این وسط بهترین سبدم را هم خرد کردم.» «اگر از من بپرسی، یک نشانه‌ی شومه. من دیگر هیچ‌وقت صخره‌ها را ترک نمی‌کنم.»
یکی از صداها تیزتر از بقیه بود: «نشانه‌ی شوم؟ شما دو تا دیوانه شمشاهده کرد؟ مگه دیده‌هایش را نمشاهده کردید؟» ماد نفسش را حبس کرد، گارگویل هم همین‌طور، و یک خاموشی آزاردهنده کل جنگل را گراهی شد. وقتی زن بار دیگر صحبت کرد، آواش دیگر تیز نبود بلکه پر از احترام شده بود: «درست مثل نگاه‌های پیشگو بود وقتی که با شوالیه‌ها برای مراسم پادشاه آمده بود. بی‌رنگ، غیرانسانی؛ انگار با یک جادوی مقدس متبرک شده بود.» سکوت بیشتر. بعد… «وای خدای من. یعنی حمله کردن به او توهین به مقدسات حساب می‌شود؟» «باید بگردیم دنبالش.» صدای خش‌خش قدم‌های عجولانه رسید. «شاید چیزهایی بداند. از نشانه‌ها، از آینده‌ی ما! نمی‌تواند زیاد دور شده باشد.» بعد از آن، آواهایشان با هم قاطی شد، آن‌قدر پرشور بودند که نمی‌شد چیزی درک کرد، جز این‌که صداها داشت ضعیف‌تر می‌شد. گروه زن‌ها داششتاب‌زده می‌راهی شدند یک سمت دیگر. وقتی سر و آواشان در حد یک پچ‌پچ ضعیف شد، ماد ما را از توی بوته‌زار بیرون برد.
شاخه‌های خاردار به زره‌ی ساق پایش چسبیده بود. لکه‌های توت روی چکمه‌هایش بود. برگ‌های خشک لای موهایش بود. حواسش به هیچ‌کدامشان نبود. نگاه‌های سبزش یک‌جا بند نبود، تنگ شده بود و به هیچ‌جا زل زده بود. با صوتی آرام می‌گفت: «یالا، راه بیفتید بریم.» خورشید حرکت کرد پایین. ما تو تپه‌های نزدیک رودخانه جای گرفته بودیم و آتش نداشتیم، فقط آسمان بنفش-آبی بود و ستاره‌هایش و ماه خانوم که نور می‌دادند. گارگویل خرناس می‌کشید و تو خواب زیر لب زمزمه می‌کرد: «با گوشت گوسفند می‌شود یک کله تابستانی دلنشین درست کرد.» نشستم کنار ماد. «آن زن‌ها از “نشانه‌ها” حرف می‌زدند. هر فکری مثل یک شمع تنها تو توخالی چیزهایی بود که زمانی می‌شناختم. نشانه دیگه چیه؟» ماد داشت با همون دقت و تمرکز عجیبی که چند ساعت پیش داشت به آسمون نگاه می‌کرد. «شش تا خدا. یکی واسه سکه، یکی واسه دانش، یکی واسه قدرت، یکی واسه شهود، یکی واسه عشق، و یکی واسه مرگ.
اما اون داستانیه دروغه… اونا خدا نبودن. فقط مردم دهکده‌ها بودن که با جادو زنده مونده بودن، و مرور مدت و این فکر که تنها چیزای مقدس توی دنیای نامقدس‌اند، عجیب و منحرفشون کرده بود.» شستش را کشید روی کف دسته تبرش. «ما کشتیمشون. بعدش باید همه‌چی تموم می‌شد. اما قدرت بالاخره باید یه جایی بره…» یه تیر کشیدنی بالا حرکت کرد از پشتم. «نگاهات مثل چشای اوناست. مثل یه پیشگو. مرگ لمسشون کرده.» کف دستم رو بردم بالا و گونه‌م رو درست زیر دیدهم لمس کردم. «پیشگو دیگه چیه؟» پوزخند آرومی زد. «چیه؟» «هیچی. فقط… تو هیچ‌وقت ازم سؤال نمی‌جویا شدی. حتی وقتی یه پسر بچه بودی. تا اون‌جا که یادمه همیشگی یه نفرت واضحه از طرز کارِ قلمرو استون‌واتر داشتی.» «کل چند وقته یادته؟» «سال‌های خیلی زیادی.» تو نور کم با دقت نگاهش کردم. «تو مامانم نیستی، نه؟» «آروم بگیر کثافت! من اون‌قدر هم پیر نیستم.» «بخشید.» ماد کف دستش رو دراز کرد. زد رو شونه‌م.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن