موضوع اصلی رمان غروب اخگرها
همواره برایم سؤال بود که داشتن یک خانواده چه حسی دارد. فقط هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بالاخره خانواده‌ام را میان پنج غریبه‌ی مرموز پیدا کنم؛ پنج نفری که بیش از آنچه بتوانم تصور کنم، راز و رمز دارند. قبول شدن با بورسیه در دانشگاه اِوِرگرین و انتخاب رشته‌ی پیش‌پزشکی یعنی باید سرم را پایین بیندازم و فقط روی درس‌هایم تمرکز کنم. اما دانشگاه پر از حواس‌پرتی است… خدای فوتبال با آن خواستنییت و رفتار دوست‌داشتنی‌اش، مثل یک گلدن رتریور. نژادی از سگی مهربان، باهوش و بازیگوش که موهای طلایی بلند دارد و جثه‌اش متوسط رو به بزرگ است. آن یکی که از درون عذاب می‌کشد و زبانی تند و نیش‌دار دارد. پسری شکسته که با تمام وجود از من محافظت می‌کند. میلیاردری بی‌رحم که عاشق این است هر چیزی که بخواهم برایم فراهم کند و حسابی لوسم کند. و استاد نابغه‌ای که ذهن درخشانش عقل از سر آدم می‌برد.
مقداری از متن رمان غروب اخگرها:
هیچ چیز توی اون تصویر بی‌نقص نبود. همه‌چیز فریاد می‌زد که من به این‌جا تعلق ندارم. دختر مو مشکی به جلو خم شد و با نگاهی موشکافانه از سر تا پام را برانداز کرد. «هیدن؟» سر تکان دادم. «سلام. تو قلبیزن هستی؟» «آره.» به محض این‌که اون یک کلمه را گفت، لب‌هایش را جمع کرد. «امیدوارم غمگین نشی. من هم همین الان یک طرف را انتخاب کردم. می‌خواستم وسایلم را بچینم.» «حتماً. مشکلی نیست.» راستش من همون طرف را ترجیح می‌دادم که برایم مانده بود. طرف اون فضای بیشتری داشت و کمدش بزرگ‌تر بود، اما کنار تخت من یک پنجره بود. می‌توانستم از آن‌جا جنگل‌های زیبا را که اطراف محوطه‌ی دانشگاه بودند ببینم. «این‌ها مکی و بلا هستن.» قلبیزن به دختر بلوند و بعد به دختر موقرمز اشاره کرد. «از آشنایی‌تون خوشحالم.» اون‌ها هم با همون نگاه موشکافانه‌ی دوستشون من را برانداز کردند و اون‌ها هم ظاهراً از چیزی که می‌دیدند خوششون نیامده بود.
با صدای مؤدبانه‌ای جواب سلامم را دادند، اما گرما توی نگاهشون نبود. داخل لپم را گاز گحرکت کردم و به طرف تختم برگشتم. لینزد جویا شد: «پدر و مادرت بقیه‌ی وسایلت را هم میارن؟» سؤال کاملاً عادی‌ای بود؛ اون از کجا می‌توانست بدونه همین سؤال مثل چاقو تا مغز استخونم فرو می‌ره؟ وقتی جواب دادم، برنگشتم نگاهش کنم. «وسایلم را از قبل فرستادم.» به جعبه‌ی بزرگ که نزدیک تخت دوم اتاق بود اشاره کردم. فقط رختخواب و وسایل خواب توش بود، ولی دلیزن لازم نبود این را بدونه. بلا با ناباوری سؤال کرد: «همین؟» مکی با دهان باز نگاهم کرد. «پس کفش‌هات چی؟» ابروهام درهم رفت. «کفش‌هام؟» «من یک جعبه‌ی کامل فقط کفش آوردم. می‌خوای برای همه‌ی مهمونی‌های خوشامدگویی چی بپوشی؟» مکی طوری به نظر می‌رسید که انگار واقعاً از طرف من شوکه شده. شانه بالا انداختم. «من خیلی اهل مهمونی نیستم.» لینزد با تمسخر پوزخند زد و انگشت‌هاش را لای موهای ابریشمی قهوه‌ای تیره‌اش کشید.
«خودت زر می‌زنی.» مکی پوزخند زد. «پس پسرهای ایرلندی بیشتری برای ما می‌مونه.» ابروهام بیشتر توی هم حرکت کرد، ولی زحمت ندادم بفهمم منظورش چیه. نمی‌خواستم بدونم. شروع کردم به باز کردن وسایل ناچیزم و مرتب کردن تختم. طول نکشید که برای دخترهای آن طرف اتاق کاملاً محو شدم و حرکت کردم توی پس‌زمینه. توی این کار مهارت داشتم؛ آن‌قدر کامل ناپمتوجه شد می‌شدم که بعضی وقت‌ها شک می‌کردم شاید واقعاً کاملاً غیب شده‌ام. بلا تقریباً ناله‌کنان اظهار کرد: «خدای من، هر چی داشته باشم می‌دم برای به کف دست آوردنشون. ناکس با اون تبسمش که شورت آدم را خیس می‌کنه، ایستون با اون نگاه عبوسش، و کائل با اون پوزخند وحشیانه‌اش.» لینزد تشر زد: «کف دست به ناکس نزن. من زودتر روش کف دست گذاشتم.» با شنیدن اسم ناکس از زبون اون‌ها، عجیب‌ترین حس دنیا از وجودم رد شد. قلبم می‌تمایل داشت چنگش بزنم، دیده‌هاش را دربیارم یا هر کاری بکنم تا ثابت کنم ناکس مال منه. مکی و بلا نگاهی به هم انداخشتاب‌زده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن