موضوع اصلی رمان بالرین سرخ من
اطلس، بزرگ‌ترین تاجر، صادرکننده و کلکسیونر فرش‌های اصیل و کمیاب ایرانی در خاورمیانه و اروپاست. مردی که دختری چهارساله و شیرین‌زبان دارد و برای او هر کاری می‌کند. ارمیا پسری مهربان و ساکت است که عاشق رقص و بچه‌هاست و به‌عنوان معلم باله کار می‌کند. اطلس به پیشنهاد خواهر کوچکش، ارمیا را به‌عنوان مربی خصوصی دخترش استخدام می‌کند. همه‌چیز ملایم پیش می‌رود، تا لحظه‌ای که اطلس ارمیا را در لباس باله مشکی می‌بیند؛ نگاهی که آهستهش را از او می‌گیرد و کششی عمیق و مهارنشدنی در وجودش بیدار می‌کند. اطلسی که همسرش به قلبیل سردی و فاصله عاطفی از او جدا شده، به‌یک‌باره مثل گرگی گرسنه و تشنه به ارمیا قلب می‌بندد و می‌خواهد او را کامل و بی‌قید و شرط از آنِ خود کند.
مقداری از متن رمان بالرین سرخ من:
ارمیا با شیطنت نگاهش کرد: «باید کور باشی که زیبایی همچین چیزی رو نبینی…» طلا نگاهاشو باریک کرد و کشیده شد: «تا تو با این فرشه خلوت می‌کنی، من می‌رم دنبال اطلس… باورم نمیشه وقتی مهمون داریم انقد دیر کرده…» ارمیا آواشو کشیده کرد: «عجله ندارم طلا، آروم باش…» می‌دونست طلا مثل دینامیت می‌مونه، فقط لازم بود یه‌چیز عصبیش کنه، اون‌وقت همه‌چیو منفجر می‌کرد… امیدوار بود برادرش مثل خودش نباشه… نفهمید چقد بهش خیره شد، فقط به خودش که اومد تو نیم‌قدمی فرش وایساده بود، انگشتای ظریفش بالا اومدن… ضربان قلبش شتاب‌زده شد، قلبش می‌خواست لمسش کنه. رگه‌های طلایی داخلش نشون می‌دادن از نخ طلا واسه بافتنش استفاده کردن… چیزی نمونده بود لمسش کنه که تو یه ثانیه کف دست مردونه و قوی محکم دور مچش حلقه شد… تا به خودش بیاد با قدرت عقب کشیده شد و با صورت تو سینه‌ی لختش فرو رفت… «آخ، آی…»
اطلس: «نباید بهش کف دست بزنی…» صوتی خشن و سرد مرد وحشت‌زده‌ش کرد: «متأسفم، نمی‌دونستم…» اطلس فشار محکمی به مُچش وارد کرد، ارمیا بی‌اراده سینشو چنگ زد: «آی، ولم کن…» طلا: «چیکار می‌کنی؟!؟!؟» اطلس چند ثانیه بهش خیره شد و تو یه حرکت ولش کرد، سمت میزش رفت و رو صنقلبی جای گرفت. طلا با سرعت سمتش حرکت کرد: «خوبی؟!؟ چی شد؟!؟؟!» ارمیا با درد مچ کف دستشو ماساژ داد. کارش اشتباه بود، اما لازم نبود انقد سخت و خشن واکنش نشون بده: «خوبم، چیزی نیست…» طلا با اخم چرخید سمت اطلسی که لخت با بدنی خیس عرق رو صنقلبی قرار گرفته بود: «دیر کردی…» اطلس ساعتشو چک کرد: «قرار بود هشت اینجا باشید… ولی هشت و پنج دقیقه رسیمشاهده کرد… اونی که دیر کرد شما بومتوجه شد.» طلا حرصی رو مبل نشست: «واقعاً که…» نفس عمیقی کشید: «بعداً حرف می‌زنیم… ارمیا جان بیا بشین…» ارمیا گیج نگاهش کرد، این آدم چرا این‌جوری بود؟!؟؟!
رو مبل نشست، مچ دستش بسیار درد می‌کرد… اطلس: «همه اطلاعاتتو خوندم… قرارداد یه‌ساله باهات می‌بندم… اول کامل بخونش، قوانین به‌شدت سختی دارم، باید مو به مو همه رو رعایت کنی… اگه نکنی…» ارمیا چند بار پلک زد: «اگه نکنم؟!؟؟!» «اتفاق خوبی واست نمی‌افته… پس بهتره رعایت کنی… قراره به دخترم آموزش بدی… اون باارزش‌ترین شخص زندگی منه و می‌تونم به‌خاطرش هرکاری بکنم. اتفاق خوبی واسه آدمایی که با قصد بد نزدیک دخترم می‌شن نمی‌افته.» «می‌خوام اینو خوب یادت بمونه ارمیا…» بدنش از لحن گفتن اسمش دون‌دون شد. اطلس دقیق همه حرکاتشو زیر نظر داشت. قبل اومدن راجع‌بهش تحقیق کرده بود. با یه سرچ کوچولو کلی اطلاعات ازش پیدا کرده بود، البته مطمئن بود به‌شدتاشون درست نیستن… همچین آدم سخت‌گیری عمراً اجازه نمی‌داد اطلاعات مهم زیستنش این‌جوری همه‌جا پخش شن… صوتی در کشیده شد و مرد میان‌سال خوش‌تیپی اومد داخل.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن