موضوع اصلی رمان میراث
ماهور سال‌ها تنها برای پسرش نفس کشیده، خودش را فراموش کرده و عاشقی را به تعویق انداخته بود. ولی مرگ همسرش سرنوشتی عجیب برایش رقم زد: ازدواج اجباری با برادرشوهر، برای حفظ میراثی که حق پسرش بود. ورودش به منزل‌ی حامی ولی فقط یک معامله نبود؛ جرقه‌ی احساسات کهنه و رازی کهنه‌تر، زیستن هردویشان را زیر و رو می‌کند. عشقی که وارد شده، اما نمی‌داند بماند یا برود…
مقداری از متن رمان میراث:
و سر بچه رو به خودم نزدیک کردم. انگار قریضی میدونست الان باید چیکار کنه. حسش خیلی خوب و عجیب بود. حتی نمی تونستم تا چند روز پیش توی بغلم تصورش کنم. نگاه حامی روم زوم شد و به زخم خودش روی بالا برجستگیم نگاه کرد. – هنوز نیومده صاحب دارایی های من شد آقا! همونطور که پسرم بغلم بود سرمو بالا اوردم. – بهش حسودی میکنی؟ کف دست به سینه شد. – کی به بچه خودش حسودی میکنه؟ فقط خوش ندارم صاحب اموال من بشه. به حرفش نمی دونستم بخندم یا بغض خرسندی کنم. حامی منو جزی از وجود خودش می دونست و همین شاد ترم می کرد. اروم پوست لپ میراثو نوازش کردم. – صاحب نمیشه؛ فکر کن یه مدت بهش قرض دادی. نزدیکم شد و بالا سرم ایستاد. – بگو واسه خواهرشم نگه داره! تک خوری از الان کار خوبی نیست. از حرفش خنده ای کردم و بچه رو به خودم چسبوندم. – واسه اونم به اندازه کافی هست!
دلواپس نباش. حامی کف دستش رو جلو اورد و لپ میراثو نوازش کرد. – هنوز چیزی هست بهم نگفته باشی؟ از سوالش متعجب شدم. – منظورت چیه؟ کف دست توی جیبش برد. – دو تا اتفاق که به‌شدت بزرگ بود رو ازم پنهان کردی تا الان! اگه هنوز هم چیزی مونده بهم بگو چون دیگه نمیخوام هر روز یه علم شنگه جدید داشته باشیم با اون اوضاع اخم کردم. – کدوم اوضاع؟ به میراث اشاره کرد. – من و تو دیگه یه زن و شوهر معماما نیستیم! امیدوارم متوجه بشی بچه به‌شدت چیز ها رو تغییر میده. حرف هاش جدی بود. مثل یک مرد که به فکر زندگی و زن و بچهش بود. اب دهنم رو قورت دادم و خواستم چیزی بگم که صدای میراث در اومد. یه گریه ضریف و اروم بچگونه که با لایلای کوتاهی اروم گرفت. به گمونم صوتش بیرون اتاق هم راهی شد که درب باز شد و پرستار حضورشو اعلام کرد. باید برگردونیمش توی کف دستگاه عزیزم! بوسش کن و یه خداحافظی کوچولو باهاش داشته باش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن