«الاله»
دیدههام رو باز کردم.
این بار دیگه همه چیز مثل قبل تار نبود.
سقف سفید اتاق، نور ملایم چراغ و صوتی منظم کف دستگاه.
صوتی باز شدن در اومد.
سرم رو چرخوندم.
مهینخانم وارد شد.
پشت سرش مهسا با رها رادین وارد شدن
_رها…
رها همین که منو مشاهده کرد، نگاههاش پر از اشم
ـ مامان!
با عجله خودش رو به تخت رسوند.
دستهام رو باز کردم.
ـ آروم…
اما قبل از اینکه جمله م تموم بشه، خودش رو توی بغلم انداخت.
کف دستهای کوچیکش رو دور گردنم حلقه کرد و چند بار صورتم رو بوسید.
ـ مولین! بیدار شدی!
صوتی گریهی ریزش با خنده قاطی شده بود.
کف دستم رو با احتیاط روی موهاش کشیدم.
ـ من اینجام عزیزم…
ـ اندیشیدم دیگه بیدار نمیشی.
قلبم فشرده شد.
ـ چرا همچین فکری کردی؟
رها چیزی ناضافه کرد.
فقط بار دیگر صورتم رو بوسید.
رادین ساکت کنار تخت از حرکت ایستاده بود.
چند ثانیه نگاهم کرد.
بعد خودش رو جلو کشید و آهسته به من چسبید.
دستم رو دورش حلقه کردم.
ـ رادین…
سرش رو روی سینهم گذاشت.
ـ ولت نمیکنم.
لبخند خستهای زدم.
ـ باشه… پس ولم نکن.
رها کنار تخت جای گرفت و با دقت صورتم رو خیره شد.
ـ درد داری؟
ـ یه کوچولو.
رها تند اخم کرد.
ـ دروغ نگو.
چند لحظه بهش خیره شدم.
این بچهی پنجساله چطور اینقدر خوب میفهمید؟
تبسم زدم.
ـ خب… یکم بیشتر از کوچولو.
رها دست کوچیکش رو روی کف دستم گذاشت.
ـ الان بهتر میشی.
ـ آره. با متوجه شدن شما بهتر شدم.
رها مجدداً صورتم رو بوسید.
مهینخانم نزدیک تخت اومد و با نگاههای خیس نگاهم کرد.
ـ الهی شکر… الهی شکر که بیدار شدی دخترم.
دستش رو روی سرم کشید.
ـ خوبی؟ جاییت بسیار درد میکنه؟
ـ پهلوم درد داره، ولی دیگه بخیه شده و فعلاً باید استراحت کنم.
مهسا کنار تخت اومد.
کف دستم رو با احتیاط گراهی شد.
ـ آخه تو چرا اینطوری ای؟
نگاهش کردم.
ـ چطوری ام؟
ـ دیوونه ای!
ـ خب…
ـ آدم عاقل میره نون بخره، نه اینکه بره وسط خیابون با دزد درگیر بشه، بعد سر از کلانتری و بیمارستان دربیاره!
تبسم کمرنگی زدم.
ـ خب نون لازم داشتیم دیگه…
مهسا با ناباوری نگام کرد.
ـ الاله!
رها به‌سرعت اظهار کرد:
ـ مامان تقصیری نداشت!
مهسا برگشت سمتش.
ـ من نگفتم تقصیر مولینت بود عزیزم.
رها مجدداً دستم رو گحرکت کرد.
ـ مولین قویه.
نگاهش کردم و لبخند زدم.
ـ آره… مامانت قویه.
ولی همین که جملهم تموم شد، درد پهلوم بار دیگر بالا کشید.
صورتم درهم حرکت کرد.
رادین سرش رو قد بلند کرد.
ـ مولین؟
ـ جانم؟
ـ مجدداً درد گحرکت کرد؟
چند ثانیه خاموشی کردم.
بعد آروم اضافه کردم:
ـ یکم.
رادین بار دیگر سرش رو روی سینهم گذاشت.
ـ پس من همینجا میمونم.
دستم رو روی موهاش گذاشتم.
برای اامان بار از وقتی چشمهام رو باز کرده بودم، واقعاً احساس آهستهش کردم.
چند دقیقه بعد، صدای باز شدن در بار دیگر کشیده شد.
آرمان و سولین وارد اتاق شدن.
سامان همین که دیدهش به من افتاد، تبسم زد.
ـ بهبه… بالاخره خانم دردسرساز بیدار شدن.
اخم کردم.
ـ من دردسرساز نیستم.
آرمان پشت سر سولین وارد شد و بدون حرف، نگاهی به من انداخت.
بعد چشمش افتاد به رها و رادین.
ـ ظاهراً بیمارمون بسیار هم بیمار نیست.
دیدهغرهای بهش راهی شدم.
ـ اگه خیلی سالمم، میتونم مرخص شم برم خونه.
ـ نه.
ـ چرا؟
ـ چون هنوز دکتر اجازه نداده.
ـ پس چرا تیکه میندازی؟
گوشه ی لبش بالا حرکت کرد.
ـ چراکه میتونم.
سولین لبخند زد.
ـ آقا آرمان، ایشون تازه از بیهوشی بیدار شدن. حداقل بذارین پنج دقیقه نفس بکشن.
آرمان نگاهی بهش انداخت.
ـ تو هم اگه پنج دقیقه ساکت باشی، احتمالاً اتفاق خوبی برای همه میفته.
سولین کف دستش رو روی قلبش گذاشت.
ـ دیدی الاله؟ این آدم هیچوقت قدر دوستاشو نمیدونه.
به سامان چشم دوختم.
ـ شما دوتا از کی با هم دوست شدین؟
سولین جواب داد:
ـ از وقتی فهمیدم اعصابم برای تحملش ساخته شده.
آرمان خیلی خونسرد بیان کرد:
ـ من هنوز مطمئن نیستم.
خندهم گرفت.
مهسا هم زیر لب خندید.
آرمان نزدیکتر اومد و کنار تخت از حرکت ایستاد.
نگاهش روی صورتم موند.
ـ درد داری؟
ـ یکم.
ـ یکم یعنی؟
ـ یعنی یکم.
ـ خیلی خوب. پس لابد این همه باندپیچی هم برای تزئین بوده.
به کف دستهام چشم دوختم.
ـ خب… یه کم بیشتر از یکم.
ـ حداقل این یکی رو درست گفتی.
سامان صندلی رو جلو کشید و قرار گرفت.
ـ خب خانم قهرمان، داستان نون خریدنت چی بود دقیقاً؟
ـ رفتم نون بگیرم.
ـ اینو فهمیدیم.
ـ بعد یه دزد رو متوجه شدم.
سولین ابروهاش رو بالا برد.
ـ و مصمم شدی به جای زنگ زدن به پلیس، خودت پلیس بشی؟
ـ تقریباً.
آرمان خشک گفت:
ـ «تقریباً»؟
ـ خب آره دیگه.
ـ تو واقعاً مشکل داری.
ـ ممنون.
ـ تعریف نکردم.
ـ منم تشکر نکردم.
سولین زد زیر خنده.
ـ من عاشق این کل کل های شما دوتام.
آرمان نگاهی بهش انداخت.
ـ تو زیادی مسروری.
ـ خب آدم وقتی توی بیمارستانه و میبینه بیمار زندهست، شاد میشه.
آرمان چیزی ناظهار کرد.
من چند لحظه بهش خیره شدم.
بعد یاد یه چیز افتادم.
ـ راستی…
همه نگاهم کردن.
ـ هزینهی بیمارستان…
مهسا سریع گفت:
ـ الان به این فکر نکن.
ـ چرا؟ بالاخره باید بدونم چقدر شده.
آرمان بسیار عادی بیان کرد:
ـ مضطرب نباش.
ـ اما…
ـ از حقوقت کم میکنم.
چشمهام گرد شد.
ـ چی؟!
سولین زد زیر خنده.
ـ آقا آرمان، ایشون تازه از بیهوشی بیدار شده، شما اامان چیزی که بهش میگین حقوقشه؟
آرمان شونه بالا انداخت.
ـ خودش سؤال کرد هزینه چقدره.
نگاهش کردم.
ـ یعنی واقعاً از حقوقم کم میکنی؟
ـ معلومه.
ـ آقا آرمان!
ـ چیه؟
ـ من برای یه نون حرکت کردم بیرون!
ـ و با یه زخمی برگشتی، یه پروندهی کلانتری و یه تخت بیمارستان هم با خودت آوردی.
سولین با خنده بیان کرد:
ـ راست میگه ها.
ـ تو ساکت.
سولین کف دستهاش رو بالا برد.
ـ من هیچی نبیان کردم.
آرمان بار دیگر به من چشم دوخت.
ـ پس مضطرب هزینه نباش.
اخم کردم.
ـ زیرا از حقوقم کم میکنی؟
ـ دقیقاً.
ـ چه آدم بخشندهای.
ـ خواهش میکنم.
سولین ریز خندید.
ـ الاله، قدر بدون. همه کارفرماها اینقدر هوای کارمنداشونو ندارن.
بالشم رو با دست آزادم کمی جابهجا کردم.
ـ من نمیدونم چرا هنوز اینجام.
آرمان خیلی خونسرد اضافه کرد:
ـ چراکه اگه بیرون بودی، احتمالاً تا الان یه جای دیگه هم به دردسر افتاده بودی.
ـ به‌شدت بی ادبی.
ـ واقع بینم.
ـ من یه پیشنهاد دارم.
هر سه نگاش کردیم.
ـ از فردا برای الاله یه هممسیر بگیریم. هر وقت میل داشت بره بیرون، یکی هممسیرش باشه.
آرمان تند گفت:
ـ نه.
سامان ریز خندید.
ـ چرا؟
ـ چراکه کسی که باید مراقبش باشه، خودش آخرش هممسیر الاله میره کلانتری.
نگاهش کردم.
ـ بسیار بامزهای آقا آرمان.
ـ میدونم.
تبسم زدم و زیر لب بیان کردم:
ـ خدا به داد حقوقم برسه…
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۱۹ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن