دانلود رمان اسیر فرمانده از صاد

موضوع اصلی رمان اسیر فرمانده

مقداری از متن رمان اسیر فرمانده:

مجدداً آهی می‌کشم. «درسته. فکر می‌کنم فقط امیدوار بودم بتوانم تا ابد توی این حباب امن بمانم. یک کار پاره‌وقت، بهترین دوستم و درس همه‌چیز به‌شدت ساده است، خیلی راحت. انگار هنوز آماده نیستم بزرگ شوم.» مورگان می‌خندد. «بیست و پنج سالت است دختر! یک عمر است بزرگ شده‌ای». «خودت می‌دانی منظورم چیست». پوسترهای بی‌شماری که به دیوار زده‌ام مسخره‌ام می‌کنند. برج ایفل، پل لندن و دیوار چین فقط چند تا از عکس‌هایی‌اند که آویزان کرده‌ام. واقعاً قلبم می‌خواهد بروم آن‌جاها را ببینم، ولی واقعیت این است که می‌ترسم بروم و دنیا را از نزدیک ببینم. خیلی امن‌تر است که از توی همین اتاق کوچک خوابگاه درباره‌شان رؤیاپردازی کنم. مورگان می‌آید روی تختم می‌نشیند و می‌گوید: «آره، می‌دانم. امسال آخرین سالی است که قبل از زیستن واقعی داریم، ولی با هم از پسش برمی‌آییم». دیده‌غرایی به او می‌روم. «قرار است بیایی همان شهری که من کار پیدا می‌کنم یا چی؟»

«اگر لازم باشد تا بالاخره از این گنداب بزنی بیرون، پس آره». اعتراض می‌کنم: «هی، آن‌قدرها هم بد نیست این‌جا». «ببین، جایی که من از آن وارد شده‌ام، مردم واسه تفریح نمی‌روند گاوها را زمین بزنند». با آرنج محکم می‌زنم به شانه‌اش و می‌خندم. «اندیشیدم از آن پسره خوشت می‌وارد شد». صدایش را کشیده می‌کند و می‌گوید: «نه، من از پسری خوشم می‌آمد که از آن کار خوشش می‌وارد شد». سر به سرش می‌گذارم و می‌گویم: «بی‌حیا! حرف حسابت چیست؟» می‌خندم و می‌گویم: «تو آدم عجیبی هستی، می‌دانی که؟» سر مورگان می‌چرخد سمت تنها پنجره‌ی اتاق و نگاهش ثابت می‌ماند. نور خیره‌کننده‌ای برجستگی گونه‌هایش را روشن می‌کند و من تو دیده‌هایش ریز می‌شوم. تنم را می‌کشم بالا و می‌نشینم، برای این‌که جلوی نور را بگیرم کف دستم را می‌گیرم جلوی دیده‌هایش و تو صورتش تکان می‌دهم. پلک نمی‌زند. اضطراب مثل مریضی توی وجودم پخش می‌شود. شانه‌هایش را می‌گیرم و آهسته تکانش می‌دهم و صوتیش می‌کنم.

تکان‌های شمتوجه شدتری به او می‌دهم و می‌گویم: «مورگان، این شوخی اصلاً خنده‌دار نیست». هیچ تغییری نمی‌کند و وحشت برم می‌دارد. از روی تخت می‌پرم و می‌ایستم جلوش، سعی می‌کنم تا جایی که می‌توانم جلوی نور را بگیرم. انگار حرکت کرده توی خلأ. سینه‌اش موقع نفس کشیدن بالا و پایین می‌رود، ولی تمام حرکت‌های دیگرش متوقف شده. حتی پلک زدن. این یکی از همه ترسناک‌تر است. جیغ می‌کشم: «مورگان»! برایم مهم نیست کسی توی خوابگاه صوتی من را بشنود یا نه. اصلاً بهتر است که بشنوند، شاید یکی کمک خبر کند. بی‌فایده بودن کارهایم عصبی‌ام می‌کند؛ چون هر کاری می‌کنم نمی‌توانم واکنشی از او بگیرم. می‌چرخم طرف نور و چشم‌هایم را ریز می‌کنم. انگار دارم به نور خیره‌کننده‌ی استادیوم زل می‌زنم. نمی‌دانم چرا این کار را می‌کنم؛ انگار می‌توانم آن‌ورش را ببینم. ولی ترسم من را بی‌منطق و عصبی کرده؛ ترکیبی که هیچ‌وقت توی گذشته برایم کار نکرده، پس چرا حالا باید بکند؟

با یک کف دست نگاه‌هایم را می‌پوشانم و با دست دیگر کلنجار می‌روم تا پنجره را باز کنم. بعد از چند ثانیه تقلا، بالاخره موفق می‌شوم شیشه را بکشم بالا. آوای وزوزی به گوشم می‌رسد و تو خودم جمع می‌شوم. این دیگر چه کوفتی است؟ سرم را می‌چرخانم پایین و چمن‌های نورانی را می‌بینم که شامگاهیه چمن پوشیده از برف‌اند. بعد نگاهم را می‌اندازم بالا، مستقیم به دل باریکه‌ی نور. و خشکم می‌زند. قلبم تو سینه‌ام می‌کوبد و مغزم جیغ می‌کشد، چون کنترل بدنم را از کف دست داده‌ام. به خودم التماس می‌کنم تکان بخورم، پلک بزنم، ولی هیچ اتفاقی نمی‌افتد. تنها چیزی که تغییر می‌کند سرعت نفس کشیدنم است. دارد تندتر و سریعتر می‌شود و ترس دارد هلش می‌دهد جلو. تاریکی دور تا دور مشاهده کردم را می‌گیرد و ضربان قلبم می‌رود بالا؛ می‌دانم یا از هوش می‌روم یا دلم منفجر می‌شود. در هر صورت، دارم می‌روم توی تاریکی مطلق. یک دعای زیر لب می‌کنم که از این مخمصه جان سالم به در ببرم، چراکه کلی زیستن نکرده دارم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آلودگی - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←