موضوع اصلی رمان آرکانا
آیناز یک بوکسور زیرزمینی است. وقتی پدرش می‌میرد، همه می‌گویند تصادف بوده. ولی مدتی بعد، پرونده‌هایی با مهر «آرکانا» به دست آیناز می‌رسد و او می‌فهمد مرگ عجیب پدرش رازی تاریک در قلب دارد. آیناز بدون اینکه خودش بخواهد، وارد سامدت آرکانا می‌شود. اما وقتی با قاتلی روبه‌رو می‌شود که اعضای سازمان لقب «سایفر» را روی او گذاشته‌اند، همه‌چیز تغییر می‌کند و دیگر هیچ راه بازگشتی برایش باقی نمی‌ماند…
مقداری از متن رمان آرکانا:
با دوتا انگشتام شقیقه‌هامو مالش دادم. بدبخت اریکا که این وسط به طرز وحشتناکی بازیش دادن و قربانی شد. احتمالش هست بابائه، سایفر رو هنوز اونجا نگه داشته، چون معتقده هرچقدر بیشتر اونجا بمونه با دست‌پرتری می‌تونه برگرده و کلی اطلاعات خفن بده؟! اگه این قلبیلش برای نجات ندادنش باشه که دیگه خیلی خره! اصلاً خود خره! وای، نمی‌دونم، هیچ‌جوره نمی‌تونم از کارای اینا سر دربیارم. نمی‌دونم چقدر گذشت که کم‌کم خوابم برد. «خانم لوبیا؟ مردی؟» نگاهامو به زور باز کردم و با نیش‌باز کارن روبه‌رو شدم. فکر کن چقدر می‌تونی بدبخت باشی که وقتی بیدار می‌شی اامان چیزی که می‌بینی نیش‌باز کارن باشه. تا مشاهده کرد نگاهام بازه دهنش رو وا کرد: «تو مثلاً بادیگاردی؟ ما باید بیایم تو رو بیدار کنیم، خجالتم خوب چیزیه.» با نگاهای نیمه‌باز به ساعت نگاه کردم، پنج صبح بود. با حرص غریدم: «مگه داریم میریم کله‌پاچه بزنیم که این وقت صبح بیدارم کردی؟»
و بعد به سمت پشت عمارت حرکت کردیم. پشت عمارت سرسبز و پر از درخت بود، درست مثل یه جنگل، یه سالن ورزشی هم وسط این جنگل بود و بین چمن‌ها، یه راه سنگ‌فرش داشت که بهش برسیم. یهو آوای پارس سگ اومد که ناخودآگاه دو متر پریدم هوا، برگشتم و به سگ قهوه‌ای‌رنگی که جثه‌اش با خرس فرق چندانی نداشت چشم دوختم. کارن با ذوق به‌سرعت به سمتش حرکت کرد، کنارش زانو زد و شروع کرد به ناز کردنش: «چطوری گوگولی؟» گوشه‌ی لبم از شنیدن این واژه کش اومد… گوگولی؟ این هرچی بود جز گوگاما! سگه دوباره با اون چشمای ترسناکش بهم زل زد و پارس کرد. کارن نیشش باز شد: «با غریبه‌ها حال نمی‌کنه.» کسرا شونه بالا انداخت و به جای من جواب داد: «سگ سایفره دیگه… مثل خودشه!» یه تای ابروم رو بالا دادم. پس سگ سایفر بود، ناخودآگاه نزدیکش شدم. کارن هنوز کنار سگه زانو زده بود و کف دستش روی بدنش بود. آروم و با ترمشاهده کرد کف دستم رو نزدیک سرش کردم که سریع سرش رو جلو آورد
و با شدت بیشتری پارس کرد. با حرص دستم رو عقب کشیدم و فحشی نثارش کردم. کارن با خنده بیان کرد: «نترس موکا… آیناز آدم‌خواره، با تو کاری نداره.» اخمام بیشتر توی هم رفت و اداشو در آوردم. کسرا اضافه کرد: «بیا بریم سر تمرین، دیر شد.» کارن آخر از موکا قلب کند و به سمت سالن راهی شدیم. سالنشون برخلاف انتظارم زیاد بزرگ نبود. دور تا دور سالن پر بود از وسایل ورزشی و وسط هم خالی و باز بود. کسرا و کارن رفتن سمت در انتهای سالن و بازش کردن، پشت سرشون راه افتادم. با دیدن چیزی که مقابلم بود دهنم باز موند. درست مثل سالن تیراندازی توی فیلم‌ها بود. نور سفید مهتابی‌ها روی دیوارای خاکستری افتاده بود و بوی باروت توی هوا پیچیده بود. چند تا هدف دایره‌ای با فاصله‌های منظم روی دیوار روبه‌رو نصب شده بودن و روی بعضی‌هاشون رد گلوله هنوز معلوم بود. ناخودآگاه زیر لب بیان کردم: «واو.» کسرا اول جلو حرکت کرد. اسلحه رو برداشت و آمادش کرد و بعد پاهاشو تنظیم کرد، نفسش رو نگه داشت و شلیک کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن