موضوع اصلی رمان هیزل ثورن
اواندر تمام عمرش در هیزل‌ثورن با سه قانون زیستن کرده است: از ملک بیرون نرو، به باغ پا نگذار و هرگز با لوری تنها نمان. ولی اکنون بایرون، سرپرستش، مرده است و اواندر وارث عمارت و ثروت خانواده شده؛ در حالی که یقین دارد مرگ او قتل بوده. برای یافتن قاتل، اواندر ناچار می‌شود دوباره به لوری نزدیک شود؛ همان پسری که هفت سال پیش کوشید او را بکشد. در همین حال، باغ هیزل‌ثورن دیگر پشت دیوارها نمی‌ماند. ریشه‌ها و شاخه‌ها آرام‌آرام به منزل نفوذ می‌کنند و چیزی در اعماق باغ بیدار شده که گرسنه است. اواندر باید پیش از آن‌که باغ قربانی بعدی‌اش را برگزیند، بفهمد چه چیزی را به ارث برده است… و چرا هیزل‌ثورن این‌قدر به او نیاز دارد…
مقداری از متن رمان هیزل ثورن:
فقط گفت بیام تو رو ببرم، پس بیا بین خودمون اعلام آتش‌بس کنیم، این‌قدر درمیل داشت مسخره‌ایه که اواندر نزدیکه بزنه زیر خنده، موهای بی‌حالتش از عرق دو روزگار استرس به صورتش چسبیده، شکمش از گشنگی به پشتش چسبیده کرده و یک نفر هم مرده… اون وقت لوری آتش‌بس می‌خواد؟ اواندر گلوی گراهی شده‌شو صاف می‌کنه، من اصلاً… اصلاً نمی‌فهمم چرا سعی کردی منو بکشی، مگه من چی‌کار کرده بودم که این‌قدر ازم متنفر بودی؟ این سؤال شامگاهیه به نق‌نق بچگانه و ضعیف به نظر میاد و آخرش صداش می‌لرزه و می‌شکنه، یه حس غیرقابل خواندن روی لب‌های لوری نقش می‌بنده، توضیح دادنش سخته، اواندر با تشر می‌گه سعی خودتو بکن، اما بلافاصله از این دادوبیداد خودش جا می‌خوره و خودشو جمع می‌کنه، این حرکت کردار اصلاً شامگاهیه اون نیست، اون همیشگی ملایم صحبت می‌کنه و مبادی آدابه، اون یه جنتلمنه که زیر دست و تربیت دقیق بایرون لنوکس‌هال پرورش پیدا کرده
و تمام تلاششو می‌کنه که خودشو توی این قالب جا بده، سه روز تنهایی و همین حالا هم داره خود واقعی‌شو از دست می‌ده، لوری بالاخره می‌گه بعداً ازم بپرس، وقتی که یه وکیل کم‌طاقت بالای سرمون وتوقف کرده باشه، اواندر هفت سال منتظر مونده تا بفهمه چرا لوری بهش حمله کرده بود، پس حالا هم نباید فرقی داشته باشه که کف دست‌های لرزون و مشت‌شده‌ش هنوز خالی از جوابن، با دیدهای بی‌فروغ نگاه می‌کنه که لوری چطور می‌ره سمت کمد دیواری چوب‌سرخ و بین مجموعه‌ای از پلیورهای بافتنی، جلیقه‌ها و شلوارهای اتوکشیده کف دست می‌بره، بیشتر لباس‌های اواندر قدیمی و عتیقه‌ان، لباس‌هایی که از انبار و به لطف یکی از فامیلای مرحوم لنوکس‌هال براش آوردن، لوری یه پیمسیرن دکمه‌دار تیره و یه بافتنی قهوه‌ای پیچ‌باف انتخاب می‌کنه و می‌ندازه جلوی پای اواندر، بوی نفتالین می‌دن، اواندر لباس‌ها رو برمی‌داره و به نور بعد از ظهر که به لوری تابیده نگاه می‌کنه
نوری که پوستش رو مثل یه فرشته طلایی‌رنگ نورانی کرده، یکی باید بایرون لنوکس‌هال رو مسموم کرده باشه و به جز باقی می‌مونه، فقط یه گزینه دیگه، عمارت بزرگ‌تر شده یا شایدم اواندر آب راهی شده؛ استخوناش توی پوست زیادی شلولش لق می‌زنن و دست و پاش مثل ترکه‌های نرم و سبزین که انگار زیادی خم شدن، با فاصله و احتیاط پشت سر لوری راه می‌ره و سعی می‌کنه لو نده که چطوری مدام کف دستشو می‌گیره به دیوار تا نیفته یا پله‌ها رو یکی‌یکی پایین می‌ره، حس می‌کنه بی‌احترامیه که به گرسنگی مفرطش فکر کنه ولی این فکر مدام توی مخش چرخ می‌خوره، سه روزگاره چیزی نخورده، حداقل الان ظاهرش کمتر شلخته و داغونه، دکمه‌های پیرهنش تا زیر گلو بسته شده و توی شلوارش تپونده، کمربندش سفت و پلیورش مرتبه، با اینکه هوا گرم و بعد از ظهره، از ضخامت پلیور استقبال می‌کنه چون اضطراب باعث می‌شه همیشه خدا سردش باشه، تنها چیزی که کمه کفشه که از روی عادت فراموشش کرده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن