موضوع اصلی رمان تصادف
داستان درباره تیگان ورنر، زن جوانی است که در هفتههای پایانی بارداری، برای فاصله گراهی شدن از گذشتهای دردناک و آیندهای نامعلوم، مسیری خونهی برادرش میشود. ولی سرنوشت برای او نقشهای دیگر دارد. تیگان در میان کولاکی شمتوجه شد در جادههای روستایی مین دچار سانحه میشود و با پای شکسته، تنها و گراهی شدار در جادهای پوشیده از برف، درمانده میماند. نجات او به کف دست زوجی مرموز به نام هنک و پولی رقم میخورد؛ آنها او را به کلبهی خود میبرند. تیگان در ابتدا از مهربانی و مهماننوازی این دو سپاسگزار است، ولی بهتدریج نشانههایی از کنترلگری، وسواس و ناپایداری را در راهی شدار پاما میبیند. چیزی در این خانه طبیعی و ساکت نیست؛ نیتها مبهماند و مرز میان نجات و اسارت، هر لحظه محوتر میشود. حالا این زن زخمی و در آستانهی مادر شدن، باید با تمام توان برای نجات جان خود و نوزادی که هنوز به جهان نیامده، مبارزه کند.
مقداری از متن رمان تصادف:
تمام توانم را جمع میکنم تا دستم را روی بوق ماشین بکوبم و آوایش در طوفان خروشان بپیچد. به هیچ وجه اجازه نمیدهم این ماشین عبور کند. مجدداً روی بوق میکوبم و چراغهای جلوی ماشین پرنورتر میشوند. ماشین نزدیکتر میشود… آنها من را میبینند. میتوانم از آینه عقب ببینم که یک وانت دو کابینه سبز رنگ است که خبر خوبیتر هم هست، چراکه این ماشین مثل فورد من توی برف گیر نمیکند. وانت درست پشت ماشین من توقف میکند. انتظار دارم راننده ماشین را خاموش کند، اما در عوض نور بالا میزند. نور شمشاهده کردی به داخل ماشین میتابد و یکباره احساس اضطرابی در شکمم حس میکنم. به خاطر نور شدید، دیدن وانت سخت است، ولی میتوانم سایهای را تشخیص بدهم که از ماشین پیاده میشود. یک مرد است. یک مرد فوقالعاده درشتاندام به سمتم میآید و چیزی را در کف دست راستش نگه داشته است.
این مرد وحشتناک است. وقتی به ماشینم نزدیک میشود، اجزای صورتش وارد متوجه شدم میشود. بیش از صد و هشتاد سانتیمتر قد دارد و حتی با کتی که بدنش را پنهان کرده است، میتوانم بگویم که مردی قوی است. کلاه سیاهی سرش گذاشته و بیشتر صورتش در زیر ریش پرپشتش پنهان شده است. اگر کسی را با این ظاهر کنار جاده ببینی که قصد سوار شدن دارد، اصلاً و ابداً او را سوار نمیکنی؛ از آنهایی است که فریاد میزند: «میکشمت و بدنت رو میندازم توی یه باتلاق.» مستقیم هم به سمت من میآید. با بند انگشتانش به شیشه پنجره میزند و دیدهان تیرهاش به ماشینم خیره میمانند. قلبم آنقدر محکم میتپد که احساس میکنم دارم از حال میروم. تن کوچیکم لگد محکمی به دندههایم میزند. «مولین، مراقب باش. به اون مرد اعتماد ندارم.» با دقت از پنجره به بیرون نگاه میکنم و مرد آن وسیله را بالا میگیرد و نشانم میدهد.
متوجه میشوم که یک بیل است. بدون توضیح بیشتر، شروع میکند به بیل زدن برفی که ظاهراً جلوی باز شدن در را گرفته است. اگر مجبور میشدم ماشینم را بعد از یک طوفان با بیل زدن از زیر برف بیرون بیاورم، به اندازه یک عمر طول میکشید. ولی این مرد در کمتر از یک دقیقه یک سمت ماشینم را تمیز کرده است. بیل را زمین میگذارد و دوباره در میزند. یک ثانیه طول میکشد تا متوجه بشوم که از من میخواهد چه کار کنم. میخواهد قفل در را باز کنم. «مراقب باش مولین.» دلم نمیخواهد قفل را باز کنم. الان کاملاً درماندهام. با اینکه باید نجات داده شوم، ولی نمیخواهم این مرد نجاتم دهد. ولی آخر باید چه کار کنم؟ توی ماشین بمانم و از سرما یخ بزنم و بمیرم؟ بنابراین دکمه باز کردن قفل را میزنم. مرد در ماشین را میکشد و باز میکند. به محض اینکه در باز میشود، دمای هوای داخل ماشین کف دستکم بیست درجه پایینتر میآید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن