پارت13
قد بلند شدم و دوباره راه افتادم.
سعی میکردم خودم را به خیابانهای روشنتر برسانم، ولی هرچه جلوتر میرفتم، مغازهها کمتر و کوچهها خلوتتر میشدند.
آوای قدمهایم روی آسفالت توی گوشم میپیچیدند
هر بار صوتی قدم دیگری پشت سرم میوارد شد، بدنم سفت میشد.
یکدفعه برگشتم.
هیچکس نبود.
نفسم را با خیال راحت بیرون دادم و بار دیگر جاده افتادم.
چند قدم بعد، باز صوتی قدم متوجه شدم.
این بار ملایمتر.
از حرکت ایستادم.
صدای قدمها هم ایستاد.
قلبم فرو ریخت.
آرام برگشتم.
ته کوچه، سایهی مردی را متوجه شدم که چند لحظه همانجا ایستاده بود.
نمیخبر داشتم واقعاً مرا دنبال میکند یا نه.
اما ترس تمام بدنم را گرفت.
کیفم را محکم به سینهام چسباندم و قدمهایم را تند کردم.
مرد هم حرکت کرد.
نفسم حبس شد.
دیگر به پشت سرم نگاه نکردم.
فقط شتابزدهتر جاده رفتم.
بعد تبدیل به دویدن شد.
خودم را به خیابان اصلی رساندم.
نور چراغها کمی آرامم کرد.
کنار یک مغازهی هنوز باز از حرکت ایستادم و سعی کردم نفس بکشم.
دستم را روی سینهام گذاشتم.
(خدایا…)
صوتیم میلرزید.
(فقط امشب رو سالم نگهم دار…)
چند نفر از کنارم رد شدند.
یکی دو ثانیه نگاهم کرد.
من ناخودآگاه سرم را پایین انداختم.
دیگر نمیتوانستم به نگاه آدمها نگاه کنم.
هر نگاه برایم شامگاهیه یک تهدید شده بود.
کیفم را محکمتر گراهی شدم.
چند اسکناس بیشتر نداشتم.
تمام داراییام همین بود.
اگر کسی آن را میتمایل داشت، دیگر هیچ نداشتم.
چند دقیقه بعد دوباره جاده افتادم.
این بار از کوچههای تاریک دوری کردم.
ولی شامگاه هر لحظه سنگینتر میشد.
ماشینهایی که با سرعت از کنارم رد میشدند، صدایشان میترساندم.
هر بوقی باعث میشد از جا بپرم.
هر صدای خندهای از پشت سرم، باعث میشد شانههایم جمع شود.
هر مردی که از روبهرو میرسید، ناخودآگاه مسیرم را عوض میکردم.
دیگر فقط دنبال جای خواب نبودم.
دنبال جایی بودم که کسی نتواند به من نزدیک شود.
نگاههایم سنگین شده بود.
پاهایم درد میکرد.
ولی جرئت نداشتم روی هیچ نیمکتی بنشینم.
میوحشت کردم خوابم ببرد.
میوحشت کردم وقتی دیدههایم را باز کنم، کیفم نباشد…
یا خودم در جایی باشم که نمیشناسم.
به یک دیوار تکیه دادم.
دیدههایم را برای چند ثانیه بستم.
صوتی مادرم در ذهنم پیچید.
صوتی نورا هم…
اشکم آهسته پایین وارد شد.
(آبجی…)
لبم لرزید.
(کاش الان بودی…)
چشمهایم را باز کردم.
هیچکس نبود.
فقط خیابان بود و چراغها و صدای ماشینها.
و من.
تنها…
خسته…
گرسنه…
و ترسیده.
آن شامگاه متوجه شدم تاریکی فقط این نیست که چراغی روشن نباشد.
گاهی تاریکی یعنی ندانی اگر اتفاقی برایت بیفتد، چه کسی قرار است دنبالت بگردد.
و من هیچکس را نداشتم.
خیابانها هر لحظه خلوتتر میشدند.
دیگر خبری از آن شلوغی چند ساعت قبل نبود.
تکوتوک ماشینی از خیابان رد میشد و بعد دوباره همهجا در خاموشی فرو میحرکت کرد.
صدای دور موتور ماشینها چند ثانیه میوارد شد و بعد محو میشد.
نمیاطلاع داشتم ساعت چند است.
یک…
دو…
شاید هم دمدمای صبح بود.
دیگر حتی نمیتوانستم درست تشخیص بدهم چقدر از شامگاه گذشته.
چشمهایم سنگین شده بود و پاهایم توان نگه داشتنم را نداششتابزده.
هر قدم که برمیداشتم، انگار تمام بدنم میبیان کرد بایست.
ولی کجا میاز حرکت ایستادم؟
کجا میرفتم؟
قلبم فقط یک جا میخواست…
یک جای کوچک و امن که بتوانم فقط یک ساعت چشمهایم را ببندم، بدون اینکه بترسم.
قلبدرد هم حدود یک ساعت بود که به جانم افتاده بود.
شکمم از گرسنگی و اضطراب درد میکرد.
در آن خیابانهای خلوت و تاریک، حتی جرئت نمیکردم از کسی آدرس بپرسم.
هر بار مردی از دور میآمد، مسیرم را عوض میکردم.
هر صدایی پشت سرم میوارد شد، دلم تندتر میزد.
دستم را روی شکمم گذاشتم و با خودم گفتم:
(فقط یه کم دیگه نور… فقط یه کم دیگه…)
نمیاطلاع داشتم این «یه کم دیگه» قرار بود تا کجا ادامه داشته باشد.
چند قدم جلوتر حرکت کردم که یکباره نگاهم به یک ایستگاه اتوبوس افتاد.
ایستگاه روشن بود.
چراغ بالای سرش هنوز روشن مانده بود و داخلش نیمکتی بود.
همان لحظه انگار یک ذره امید در قلبم روشن شد.
از حرکت ایستادم و چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
(اینجا…)
آهسته به سمتش حرکت کردم.
اطرافم را نگاه کردم.
کسی آنجا نبود.
برای اولین بار در تمام آن شامگاه، حس کردم شاید بتوانم چند دقیقه بدون مسیر راهی شدن نفس بکشم.
روی نیمکت قرار گرفتم.
کیفم را باز کردم و محکم بغلش کردم.
بعد آن را زیر سرم گذاشتم.
بدنم دیگر توان نشستن هم نداشت.
آرام روی نیمکت دراز کشیدم.
سردی نیمکت را از زیر لباسم حس میکردم، اما آنقدر خسته بودم که دیگر مهم نبود.
کف دستم را روی کیفم گذاشتم.
چشمهایم را بستم.
آخرین چیزی که قبل از خواب به ذهنم رسید، صورت نورا بود.
(آبجی…)
لبم لرزید.
(فقط امشامگاه…)
اشکم از گوشهی دیدهم پایین وارد شد.
(فردا یه فکری میکنم…)
صوتی خیابان کمکم دور شد.
پلکهایم سنگینتر شدند.
و برای اولین بار بعد از ساعتها، خواب مرا با خودش برد.
نمیدانم چقدر خوابیده بودم.
یک ساعت؟
دو ساعت؟
شاید کمتر…
که یکباره صوتی مردی از بالای سرم رسید.
(دخترخانم…؟)
پلکهایم را به سختی باز کردم.
همهچیز تار بود.
دیدههایم را مالیدم و با ترس نیمخیز شدم.
هنوز نمیفهمیدم کجا هستم.
مرد دوباره ساکت اظهار کرد:
(دختر… پاشو.)
دلم یکدفعه شتابزده زد.
دستم را دور کیفم حلقه کردم.
هنوز خوابآلود و گیج بودم.
ولی ترس…
ترس دوباره بیدارم کرده بود
سرم را کمی بالا آوردم و مردی سالخورده را متوجه شدم که چند قدم روبهرویم ایستاده بود.
یک جارو در دستش بود و لباس کار به تن داشت.
رفتگر بود.
با صوتی خوابآلود اظهار کردم:
(چی…؟)
مرد دوباره بیان کرد:
(دختر، پاشو. اینجا خوابت برده.)
دیدههایم را مالیدم.
تازه یادم آمد دیشامگاه کجا خوابیده بودم.
ایستگاه اتوبوس…
آرام تمایل داشتم بنشینم.
اما هنوز کاملاً نجای گرفته بودم که درد تیزی در کمرم پیچید و تا پایین شکمم کشیده شد.
(آخ…)
اخ کشیدهی از دهانم بیرون رسید و کف دستم را روی شکمم گذاشتم.
چند لحظه همانطور خم ماندم.
درد امانم نمیداد.
بعد یکباره احساس کردم مایعی از بدنم خارج شد.
خشکم زد.
با ترس نگاهی به صنقلبی انداختم.
لکه های خون روی صنقلبی افتاده بود.
دیدههایم گرد شد.
کف دستم را روی دهانم گذاشتم.
(نه…)
همان لحظه فهمیدم عادت ماهانه شدهام
(اما …. وقتش نبود).
نگاهم را پایین انداختم و صورتم از خجالت داغ شد.
کیفم را باز کردم و با دستهای لرزان داخلش را گشتم، ولی چیزی نداشتم.
هیچی.
اشک توی نگاههایم جمع شد.
مادر…
اگر مادر بود، الان میخبر داشت باید چه کار کنم.
اما من حتی یک تکه پارچه هم نداشتم.
صوتی مرد مجدداً آمد:
(دختر؟ خوبی؟)
سرم را بلند کردم.
نگاهم کرد و وقتی لرزش بدنم را متوجه شد، کمی جلو وارد شد.
(چیزی شده؟)
لبهایم لرزید.
چند ثانیه نتوانستم حرف بزنم.
بعد با لکنت اضافه کردم:
نه ….چیزی نشده)
)
(چرا اینجا خوابیدی دختر؟)
صوتی مرد باعث شد سرم را پایین بیندازم.
اشک توی چشمهایم جمع شد.
چند لحظه لبهایم را روی هم فشار دادم، اما دیگر نتوانستم خودم را نگه دارم.
با صدایی لرزان اضافه کردم:
(جایی… جایی رو ندارم…)
مرد کمی مکث کرد.
(جایی نداری؟)
سرم را آرام تکان دادم.
این بار اشکهایم بیاختیار روی گونههایم سرازیر شدند.
کف دستم را روی صورتم کشیدم، اما هرچه پاک میکردم، اشک بیشتری میرسید.
(من… نمیدونم کجا برم…)
آوایم شکست.
مرد چند لحظه نگاهم کرد.
بعد تبسم آهستهی زد و گفت:
(خوب گریه نداره که دختر.)
جارو را کنار پایش گذاشت.
(بلند شو، بیا بریم خونهی من.)
سرم را بالا آوردم.
چند لحظه فقط به صورتش خیره شدم.
خونه؟
یعنی یک جای گرم؟
یک سقف؟
جایی که مجبور نباشم از ترس تا صبح نگاههایم را باز نگه دارم؟
قلبم میخواست باورش کنم.
آنقدر خسته بودم که یک جملهی ساده میتوانست امید را مجدداً توی قلبم زنده کند.
اما یک چیزی ته دلم میگفت نرو…
نباید به غریبه اعتماد کنم.
با این حال، مرد بار دیگر گفت:
(نگران نباش. اونجا میتونی استراحت کنی.)
کیفم را محکمتر بغل کردم.
هنوز جواب نداده بودم که مرد قدمی به طرفم برداشت.
تبسمش هنوز روی صورتش بود.
مجدداً قلبدرد به سراغم وارد شد.
کف دستم را روی شکمم گذاشتم و از درد جمع شدم.
(آخی…)
پیرمرد که صدایم را شنید، نگاهش به صنقلبی افتاد.
چند لحظه ساکت ماند و بعد خیلی رک سؤال کرد:
(تو پریود شدی؟)
نگاههایم از خجالت گرد شد.
انگار یکدفعه تمام صورتم آتش گحرکت کرد.
سرم را پایین انداختم و هیچ جوابی ندادم.
قلبم میتمایل داشت زمین دهان باز کند و من را ببلعد.
پیرمرد مجدداً اضافه کرد:
(دختر، این که ترس نداره. چیز طبیعیه.)
آرام سرم را تکان دادم.
مرد جارو را برداشت و اظهار کرد:
(پاشو بریم خونهی من. اونجا میتونی خودتو مرتب کنی و یه چیزی بخوری.)
چارهای نداشتم.
واقعاً جایی برای رفتن نداشتم.
با ترمشاهده کرد از روی صندلی بلند شدم.
اما همین که ایستادم، خیسی شلوارم را حس کردم.
خشکم زد.
با وحشت پایین را نگاه کردم و تند کیفم را جلوی خودم گحرکت کردم.
نمیمیل داشتم مرد متوجه شود چقدر خجالتزدهام.
مرد چند لحظه نگاهم کرد.
بعد لباس روییاش را از تنش درآورد و جلویم گراهی شد.
(بگیر دختر. دور خودت بپیچ.)
با ترمتوجه شد لباس را گرفتم.
(ممنون…)
لباس را دور خودم پیچیدم و سعی کردم لکهی روی شلوارم کمتر دیده شود.
مرد راه افتاد.
(بیا.)
من هم پشت سرش حرکت کردم.
کیفم را محکم به سینهام چسبانده بودم و قدمهایم را آرام برمیداشتم.
نمیدانستم قرار است کجا بروم.
فقط میاطلاع داشتم دیگر توان ماندن در خیابان را ندارم.
و نمیخبر داشتم تصمیمی که همان لحظه گرفتم، قرار است چه چیزی را وارد حیاتام کند…
یک خیابان آنطرفتر، جلوی خونهای کوچک از حرکت ایستاد.
خونه بیشتر شبیه خونههای قدیمی و فرسوده بود؛ دیوارهایش کثیف و ترکخورده بود و رنگ بعضی قسمتها ریخته بود. درِ چوبی و قدیمی خانه با صوتی کشیدهی باز شد.
مرد کنار رفت و اظهار کرد:
برو داخل دختر).)
چند لحظه همانجا از حرکت ایستادم.
نگاهم را به داخل خانه انداختم.
تاریک بود.
فقط نور کمرنگ صبح از پنجرهی کوچکی داخل میتابید.
پیرمرد گفت:
(برو، الان میام.)
بعد قبل از اینکه چیزی بپرسم، از خانه بیرون رفت.
صوتی بسته شدن در پشت سرم باعث شد دلم فرو بریزد.
تنها ماندم.
آهسته چند قدم جلو حرکت کردم.
خانه بهشدت کوچک بود.
دیوارهایش پر از لکههای قدیمی بود و بعضی جاها گچها ریخته بودند. یک فرش کهنه و رنگوروراهی شده وسط اتاق پهن شده بود و گوشههایش جمع شده بود. یک مبل قدیمی کنار دیوار قرار داشت که پارچهاش از چند جا پاره شده بود. میز کوچکی هم کنار پنجره بود که رویش چند ظرف قدیمی و یک لیوان ترکخورده قرار داشت.
بوی نم و کهنگی همهجا پیچیده بود.
چند لحظه فقط از حرکت ایستادم.
منزلاش عجیب بود…
خیلی عجیب.
ناگهان قلبم شروع کرد به لرزیدن.
به طرف در خیره شدم.
بسته بود.
آوای قدمهای مرد دیگر نمیآمد.
دستم را روی کیفم گذاشتم.
(نکنه…)
نتوانستم ادامه بدهم.
یاد تمام اتفاقات شامگاه قبل افتادم.
ترس بار دیگر به جانم افتاد.
اما از طرفی نمیتوانستم با همان وضعیت مجدداً به خیابان برگردم.
درد شکمم هنوز ادامه داشت و لباسهایم هم خونی شده بودند.
نگاهم به راهروی باریکی افتاد.
آرام واردش شدم.
چند در قدیمی در دو طرف مسیررو بود.
یکی را باز کردم.
حمام بود.
یک حمام کوچک و قدیمی با کاشیهای ترکخورده و شیر آبی که زنگ زده بود.
همین که حمام را متوجه شدم، انگار تمام ترسی که از صبح توی دلم جمع شده بود یکدفعه بیرون ریخت.
تند وارد شدم و در را پشت سرم بستم.
کف دستم را روی قفل گذاشتم.
یک بار…
دو بار…
دوباره امتحانش کردم.
مطمئن شدم بسته است.
بعد ملایم روی زمین نشستم.
زانوهایم میلرزید.
کیفم را محکم به سینهام چسباندم.
نفسهایم تند شده بود.
به در خیره ماندم.
صدای هر چیزی از بیرون، حتی آوای کوچک خانه، باعث میشد دلم سریعتر بزند.
نمیاطلاع داشتم مرد واقعاً میخواهد کمکم کند یا نه.
فقط میخبر داشتم از تنها ماندن در آن منزل میترسم.
سرم را روی زانوهایم گذاشتم و زیر لب بیان کردم:
(مولین…)
نگاههایم پر از اشک شد.
(کاش الان بودی…)
دلم میخواست کسی کف دستم را بگیرد و بگوید اینجا امن است.
ولی هیچکس نبود.
فقط من بودم و یک حمام کوچک و درِ بستهای که نمیخبر داشتم پشت آن چه چیزی انتظارم را میکشید.
نوشته تاوان فرار پارت13 اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن