رمان شرورِ سیاه پارت ۷_از نازلی بستری

سولماز، انگار یک‌باره شوکه شده باشد، صاف می‌نشیند: چی؟! کتکت زد؟! جدی می‌گی؟

مارال سر تکان می‌دهد و دیده‌هایش پر از اشک می‌شود: آره.

سولماز، در حالی که هنوز از شوک بیرون نیامده، سرش را تکان می‌دهد: وای خدای من مارال… چرا زودتر بهم ناضافه کردی؟ چرا این چند روز هیچی ناظهار کردی؟

_چون خجالت می‌کشیدم.
سولماز چند ثانیه فقط خاموشی می‌کند؛ انگار تلاش دارد تمام این حرف‌ها را در ذهنش کنار هم بگذارد و هضم کند. بعد، با صوتیی پر از مضطربی و همدردی، می‌پرسد:
حالا چیکار می‌خوای بکنی مارال؟
این بار آوای مارال از خشمی آهسته پر شده؛ خشمی که انگار تازه دارد در وجودش جان می‌گیرد.
_من نمی‌خوام زندگیمو با آدمی که نمی‌شناسمش شروع کنم، فقط چون بابام و حاج کریم با هم رفیقن! من این همه سال زحمت کشیدم که برم دانشگاه سولماز، نمی‌خوام همه‌شو یه‌شامگاهه دور بریزم.

_خب… خب می‌تونی جلوی حاج کریم و پسرش، صریح بگی که نمی‌خوایش؟
سولماز با احتیاط پیشنهاد می‌دهد.

_فکر می‌کنی من اینطوری بگم بعدش بابام راحتم میزاره؟
مارال با پوزخندی تلخ سر تکان می‌دهد.
سولماز کف دست‌هایش را محکم‌تر دور دست مارال حلقه می‌کند. چشم‌هایش پر از اشک شده؛ انگار درد دوستش و سنگینی این بی‌عدالتی را با تمام وجود حس کرده باشد.

_ من واقعاً نمی‌دونم چی باید بهت بگم. ولی هر چی باشه، من کنارتم، هر تصمیمی که بگیری. باشه؟

مارال با دیده‌هایی خیس، تبسمی کوچک و تلخ می‌زند و دست دوستش را محکم‌تر می‌فشارد:
ممنونم سولماز. فقط… فقط اضافه کردنش، به یکی، حتی همین یه‌کم، یه‌کم سبک‌ترم کرد.

بغض مارال، که تا این لحظه با هزار زحمت در خودش نگه داشته بود، دیگر تاب نمی‌آورد. شانه‌هایش می‌لرزند، صورتش را میان دست‌هایش پنهان می‌کند و های‌های، بی‌مهابا، زیر گریه می‌زند؛ گریه‌ای که انگار تمام این چند روزگار، تمام آن کتک‌ها و تمام التماس‌های بی‌جواب، حالا یک‌جا، جادهی برای بیرون آمدن پیدا کرده‌اند و از چشم‌هایش سرازیر می‌شوند.

سولماز، بدون هیچ تعللی، خودش را جلو می‌کشد، مارال را محکم در آغوش می‌گیرد و دستش را آهسته روی کمر او می‌کشد؛ همان‌طور که خواهری بزرگ‌تر، وقتی خواهرش از شدت درد در خودش مچاله شده، آرامش می‌کند.
_گریه کن عزیزم، گریه کن. بریز بیرون هرچی تو قلبته. زمزمه می‌کند؛ صوتیش پر از بغض است.

ولی همان‌طور که مارال در آغوشش می‌لرزد، چیز دیگری هم در وجود سولماز شکل می‌گیرد؛ خشمی عمیق، عصبیتی خالص که دیگر نمی‌تواند جلوی فورانش را بگیرد.

به‌یک‌باره از جا می‌پرد و آوایش بالا می‌رود؛ آوایی پر از خشم.
_اصلا این حاج کریمِ گور به گور شده، چی بود ی دفعه پیداش شد؟ مارال، با دیده‌هایی خیس، سرش را بلند می‌کند و به دوستش نگاه می‌کند که حالا روی تخت، کف دست‌به‌کمر و برآشفته توقف کرده است.

مارال، با وجود گریه‌هایش، نمی‌تواند جلوی خنده‌ای تلخ را از شدت خشم دوستش بگیرد: سولماز، آروم باش…

_آروم باشم؟!

بلندتر ادامه می‌دهد و انگشتش را در هوا تکان می‌دهد؛ انگار با دشمنی نامرئی روبه‌روست: من اصلا نمیدونم این چه منطقیه!مگه عهد بوقه که نشناخته دخترو شوهر بدن!از کجا معلوم این پسره کیه و چیه؟

_خب که چی؟! سولماز با تحقیر سرش را تکان می‌دهد.
_خونه‌دار و ماشین‌دار بودن که ملاک آدم خوبی بودن نیست! شاید یه آدم عوضی از آب دراومد، شاید یه غول بی‌شاخ‌ودم بود

مارال با شنیدن این حرف، لحظه‌ای ساکت می‌ماند؛ انگار سولماز دقیقاً همان ترسی را به زبان آورده که خودش مدت‌هاست در قلبش پنهان کرده؛ ترس از اینکه این ازدواج اجباری، به‌جای نجات، تنها زندانی تازه باشد.

_اصلاً بابای خودت هم، ببخشیدها که این حرفو میزنم…
سولماز کمی نفس تازه می‌کند، اما هنوز خشم در صدایش موج می‌زند.
_چطور میتونه دختر دسته گلشو بندازه تو بغل پسر مردم؟اونم همینطور الکی بدون هیچ شناختی!اگه فردا این پسره بدبخت و بیچارت کرد چی؟همین حاج فتاح میاد جواب زندگی تباه شده یا تو رو پس بده.

مارال مجدداً بغضش می‌ترکد، ولی این بار، میان گریه‌هایش، تبسمی کوچک هم شکل می‌گیرد؛ تبسمی از سر تشکر، از اینکه بالاخره کسی، حتی اگر فقط با فحش و بدوبیجاده، دارد کنارش می‌ایستد.
_ممنونم سولماز، واقعاً ممنونم که لااقل تو درکم میکنی.
زمزمه می‌کند.

سولماز دوباره کنارش می‌نشیند، دست‌هایش را دور شانه‌های مارال حلقه می‌کند و با آوایی که این بار آرام‌تر است، اما هنوز اصراری سرسختانه در آن موج می‌زند، می‌گوید:
گوش کن ببین چی می‌گم مارال، تو حق نداری تسلیم بشی، درک کردی؟ این حق تو نیست که بابات، یا حاج کریم، یا هر کس دیگه، تصمیم بگیره تو با کی زندگی کنی. تو باید بجنگی، هر جوری که شده. من کنارتم، هر کاری از کف دستم بربیاد می‌کنم.

مارال سرش را روی شانه‌ی دوستش می‌گذارد، دیده‌هایش را می‌بندد و برای اامان بار، بعد از چند روز، حس می‌کند شاید، فقط شاید، در این جنگی که پیش رویش قرار گرفته، تنها نیست. هنوز سرش را روی شانه‌ی سولماز گذاشته بود که نگاهش، ناخودآگاه، به ساعت دیواری کوچکِ گوشه‌ی اتاق افتاد؛ عقربه‌ها بی‌رحمانه به سمت ظهر پیش می‌حرکت کردند. ناگهان، انگار از خوابی عمیق پریده باشد، سرش را بلند کرد و صاف قرار گرفت:وای خدای من!«دیرم شده!
مارال تند از جا بلند شد، روسری‌اش را که کناری افتاده بود برداشت و بار دیگر روی سرش گذاشت و مرتبش کرد:باید برم سولماز. تا حاجی نیومده باید برگردم خونه.

سولماز هم از جا قد بلند شد و با مضطربی دستش را روی بازوی مارال گذاشت.
_باشه، باشه، برو. فقط… فقط مواظب خودت باش.
مارال لبخند کوچک و خسته‌ای زد و دست دوستش را فشرد. _ممنونم که امروزگار کنارم بودی و حرفامو گوش کردی.

با هم از اتاق بیرون رسیدند، از راهروی کوتاه خونه گذشسریع و به سمت حیاط حرکت کردند؛ جایی که سیما‌خانم مشغول آب دادن به گلدان‌های شمعدانی با همان آفتابه‌ی حلبی قدیمی‌اش بود. سرش را بالا آورد و با دیدن مارال که قصد رفتن داشت، تبسم زد.
_مارال جون، داری میری مادر؟

_بله خاله، ببخشید.
مارال با لبخندی مؤدبانه جواب داد:باید برگردم خونه، مامانم منتظرمه.

سیما‌خانم آفتابه را روی زمین گذاشت، کف دست‌هایش را با گوشه‌ی چادرش خشک کرد و جلو وارد شد. مجدداً مارال را محکم در آغوش گرفت؛ درست همان‌طور که هنگام رسیدنش در آغوش گراهی شده بود.

_باشه مادر، برو به سلامت.

بعد با سولماز هم یک بار دیگر محکم روبوسی کرد و با قدم‌هایی که برخلاف وقت رسیدنش، حالا کمی سنگین‌تر شده بودند، از در حیاط بیرون راهی شد. سولماز و سیما‌خانم از دم در برایش کف دست تکان دادند، تا وقتی که مارال به سر کوچه پیچید و از نگاهشان خارج شد.

بیرون، آفتاب ظهر بی‌رحم و داغ، مستقیم بر سرش می‌تابید. سایه‌ی درخت‌های کوتاه کنار دیوارها، تنها پناهگاه‌های کوچکی بودند که هر از گاهی اندکی خنکی به او می‌بخشیدند. مارال با قدم‌های شتاب‌زده، از کنار همان دیوارهای گلی و همان درها که صبح، با قلبی سبک‌تر از کنارشان گذشته بود، مجدداً عبور کرد
عرق از زیر روسری‌اش روی پیشانی‌اش می‌جای گرفت، قطره‌قطره، و با اضطرابی که از عمق قلبش بالا می‌آمد درهم می‌آمیخت. کوچه در گرمای نیمروزگار تقریباً خالی بود؛ تنها یک گربه‌ی خاکستری زیر سایه‌ی ماشینی پارک‌شده خودش را جمع کرده بود و آوای دور رادیویی که از پنجره‌ای نیمه‌باز به گوش می‌رسید، سکوت خیابان را می‌شکست.

مارال هرچه به خونه‌شان نزدیک‌تر می‌شد، دلش شتاب‌زدهتر می‌زد؛ نه از خستگی راه، بلکه از فکر اینکه شاید همین حالا حاج فتاح زودتر از همواره به خانه برگشته باشد و نبودنش را ناخوشایند کشف کرده باشد. با این فکر، قدم‌هایش را تندتر کرد، تقریباً دوید، تا اینکه بالاخره در آبی‌رنگ منزل‌شان از دور پیدا شد؛ همان دری که پشتش هم یک پناهگاه بود و هم یک زندان، و مارال هنوز میان این دو گرفتار مانده بود.

****

_زری! زری کجایی پس؟!
آوایش در منزل می‌پیچید؛ کشیده و عصبی.
_کارا رو ردیف کردی یا نه؟

از داخل اتاق، صوتی زری‌خانم می‌رسید؛ خسته و شتاب‌زده: دارم مارالو سر و سامون میدم فتاح، صبر داشته باش یه‌کم الان میام.

حاج فتاح کف دست‌هایش را پشت کمرش گره زد، نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت و بعد نگاه دوخت به میوه‌ها و شیرینی‌هایی که روی میز وسط حال، مرتب چیده شده بودند؛ ظرف کریستالیِ پر از میوه‌های رنگارنگ، جعبه‌ی شیرینی‌ای که تازه از قنادی سرِ بازار خریده بود و سرویس چایی که با آن فنجان‌های طلاکوب، فقط در مهمانی‌های خاص از داخل کابینت بیرون می‌رسید.

_ببین همه مخلفات آماکف دست؟چیزی از قلم نندازی آبرومون بره!درست و حسابی پذیرایی کن ازشون.
زری‌خانم بالاخره از اتاق مارال بیرون آمد؛ کف دستمال آرایشی در کف دستش بود و صورتش خسته و رنگ‌پریده به نظر می‌رسید.
_همه چیز آمادست فتاح جان، یه‌کم آروم بگیر.
حاج فتاح با نگاهی تیز به سمتش برگشت. انگار می‌میل داشت مطمئن شود صدایش تا ته اتاق هم می‌رسد:
به مارال هم بگو، همون‌جوری که بهش اظهار کردم باید بشینه، سرش پایین، آروم، خانوم و متین. نه یه کلمه اضافه حرف بزنه نه ادا و اصول بیاد! فقط تبسم بزنه و جواب سلام مهمونا رو بده، همین!

زری خانم به اتاق می رود،از داخل اتاق، صوتی زری‌خانم، همان‌طور که با دست‌های لرزان روی نگاه‌های مارال خط نگاه می‌کشید، آهسته بیرون رسید: باشه فتاح، شنیدیم، خیالت راحت.

در اتاق، مارال جلوی آینه‌ی قدی جای گرفته بود و صورتش، زیر کف دست‌های مادرش، ملایم‌ملایم داشت به ماسکی بدل می‌شد؛ ماسکی از آرایش و رنگ و تبسمی که قرار بود امشامگاه، دروغِ درونش را بپوشاند. زری‌خانم همان‌طور که با برس، رژگونه را روی گونه‌های مارال می‌مالید، زیر لب، آهسته، طوری که فقط دخترش بشنود، زمزمه کرد:
فقط امشب مادر، فقط همین چند ساعت تحمل کن. بقیه‌ش با من.

مارال بی‌هیچ حرفی، بی‌هیچ اعتراضی، فقط نگاهش را در آینه به تصویر خودش دوخت؛ به آن دختری که در آینه، هر لحظه بیشتر شامگاهیه عروسکی می‌شد؛ عروسکی که برای یک شب، باید نقش دختر خوب را بازی می‌کرد.

نوشته رمان شرورِ سیاه پارت ۷_از نازلی بستری اامان بار در . پدیدار شد.