تاوان فرار پارت۴

#پارت۴

بار دیگر خودم را به سمت تلفن رساندم.
هنوز کف دستم به آن نرسیده بود که یک‌باره موهایم از پشت کشیده شد.
پدر صورتم را به سمت خودش برگرداند و آن‌قدر نزدیک شد که نفس‌های داغ و سنگینش را روی صورتم حس می‌کردم.
دندان‌هایش را به هم فشرد و با آوایی خشمگین گفت:
ـ می‌خوای بیفتم زندان؟! به خاطر این ورپریده برم زندان؟!
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
ناباور بودم.
چطور می‌توانست؟
چطور ممکن بود حتی در چنین لحظه‌ای، تنها چیزی که برایش اهمیت داشت خودش باشد؟
لب‌هایم لرزید.
سرم را ساکت تکان دادم و با آوایی که از بغض به سختی گوش داده می‌شد، بیان کردم:
ـ چطور می‌تونی…؟
پدر به‌یک‌باره رهایم کرد و به سمت تلفن رفت.
گوشی را برداشت و با عصبانیت تمام آن را به سمت دیوار کوبید.
صدای شکستن تلفن در خونه پیچید.
خشکم زد.
به تکه‌های افتاده روی زمین خیره ماندم.
دیگر مسیری برای تماس گحرکت کردن نداشتم.
نگاهم ملایم به سمت مادر برگشت.
و همان لحظه، حس کردم آخرین ذره‌ی امیدم هم همراه آن تلفن شکسته روی زمین افتاده است.
دیدهم به نورا افتاد.
کنار مادر جای گرفته بود، کف دستش را آرام روی موهای او می‌کشید و با آوایی شکسته با او حرف می‌زد؛ انگار هنوز باورش نشده بود که مادر دیگر جوابش را نمی‌دهد.
ـ مولین… صوتی منو می‌شنوی؟
قلبم فرو ریخت.
به صورت نورا خیره شدم.
آن نگاه دیگر شامگاهیه نگاه چند دقیقه قبل نبود؛ پر از ناباوری و غم بود، ولی پشت همه‌ی آن‌ها چیزی بود که بیشتر از همه مرا می‌ترساند…
ناامیدی.
یعنی نورا ناامید شده بود؟
یعنی دیگر امیدی نداشت؟
نگاهم را از او گرفتم و به مادر خیره شدم.
نه…
من نمی‌تمایل داشتم ناامید شوم.
هنوز نمی‌توانستم قبول کنم که همه‌چیز تمام شده.
شاید هنوز می‌شد کاری کرد.
شاید هنوز یک جادهی وجود داشت.
ولی صدای لرزان نورا، آرامشم را بیشتر از قبل به هم ریخت.
ـ مولین… کاش فقط یه بار دیگه نگاهاتو باز کنی.
اشک‌هایم دوباره سرازیر شدند.
قلبم می‌میل داشت فریاد بزنم: «کشیده شو مولین!»
قلبم می‌تمایل داشت همه‌چیز یک کابوس باشد.
اما سکوت منزل، جواب هیچ‌کدام از آرزوهایم را نمی‌داد.
دیدهم مجدداً به نورا افتاد.
کنار مادر قرار گرفته بود و با کف دست‌های لرزان، موهایش را نوازش می‌کرد.
ـ مولین… صدای منو می‌شنوی؟
جوابی نیامد.
نورا تبسم محوی زد؛ تبسمی که بیشتر شامگاهیه التماس بود.
ـ مولین، منم… نورا.
کف دست مادر را گراهی شد و روی گونه‌اش گذاشت.
ـ ببین، کف دستت رو گرفتم… همواره می‌اظهار کردی دستام یخه، یادته؟
آوایش شکست.
چند لحظه خاموشی کرد و بار دیگر آرام اظهار کرد:
ـ مولین… یه چیزی بگو.
هیچ جوابی نبود.
فقط خاموشی.
خاموشیی که انگار داشت ذره‌ذره قلبم را می‌فشرد.
نمی‌اطلاع داشتم نورا هنوز امید داشت یا نه.
ولی مشاهده کردن آن تبسم لرزانش، بیشتر از گریه‌اش می‌ترساندم.
آهسته کنارش زانو زدم.
ـ آبجی…
نگاهم نکرد.
ـ آبجی، چرا جواب نمی‌ده؟
نورا لب‌هایش را به هم فشرد.
اشکی از گوشه‌ی دیدهش پایین افتاد.
ـ چون خوابه…
صدایش می‌لرزید.
ـ مولین فقط خوابه، نور.
نگاهش کردم.
می‌دانستم خودش هم این حرف را باور ندارد.
اما شاید هنوز برای قبول کردنش آماده نبود.
دستم را روی کف دست مادر گذاشتم.
سردی کف دستش را که حس کردم، دلم فرو ریخت.
ـ مولین…
صوتیم شکست.
ـ من اینجام.
نورا کف دست دیگرم را گحرکت کرد.
هر دو کنار مادر قرار گرفته بودیم و کف دست‌هایش را گراهی شده بودیم؛ انگار اگر رهایش کنیم، واقعاً از کف دستمان می‌رود.
برای چند لحظه، هیچ‌کدام حرفی نزدیم.
بعد نورا سرش را روی شانه‌ام گذاشت و با صوتی خفه‌ای بیان کرد:
ـ نور…
ـ جانم؟
ـ اگه مولین…
جمله‌اش نیمه‌کاره ماند.
نتوانست ادامه بدهد.
من هم نتوانستم.
فقط سرم را تکان دادم و با گریه گفتم:
ـ نگو…
دست مادر را محکم‌تر گرفتم.
ـ هیچی نگو آبجی… مامان هنوز پیشمونه.
نمی‌دانم چقدر کنار مادر جای گرفتیم و اشک ریختیم.
مدت دیگر برایم معنایی نداشت.
نه پدر را می‌مشاهده کردم، نه صوتی اطراف را می‌متوجه شدم و نه حتی می‌فهمیدم چند ساعت گذشته است.
فقط مادر بود…
مادری که کف دستش را میان کف دست‌هایم گرفته بودم و هر لحظه، سردی بیشتری را در آن حس می‌کردم.
انگشتانم را دور دستش حلقه کردم؛ انگار می‌توانستم با گرمای کف دست خودم، بار دیگر گرمای تنش را برگردانم.
ولی نمی‌شد.
هر لحظه سردتر می‌شد و با هر لحظه، چیزی درون سینه‌ام بیشتر می‌فشرد.
اشک‌هایم بی‌اختیار پایین می‌آمدند.
ـ مولین…
آوایم دیگر بیشتر از یک زمزمه نبود.
ـ چرا سرد شدی؟
نورا کنارم جای گرفته بود و آرام گریه می‌کرد.
کف دستم را گرفت، اما خودش هم چیزی برای اضافه کردن نداشت.
خانه ساکت شده بود.
آن‌قدر ساکت که صدای گریه‌های خفه‌مان هم غریبه به نظر می‌رسید.
به صورت مادر چشم دوختم.
همان صورت مهربانی که همواره با یک تبسم نگاهمان می‌کرد.
اما حالا…
دیگر آن لبخند نبود.
سرم را روی دستش گذاشتم و دیده‌هایم را بستم.
قلبم می‌میل داشت همه‌چیز فقط یک کابوس باشد.
یک کابوس بسیار طولانی که بالاخره تمام شود.
اما ته دلم می‌اطلاع داشتم…
این بار قرار نیست با باز کردن نگاه‌هایم، همه‌چیز به حالت قبل برگردد.
پدرم بالای سرم توقف کرد.
ـ کشیده شو… بسه دیگه.
سرم را بالا آوردم.
در دستش چادر مادر و دو پتو بود.
برای چند لحظه فقط به وسایل دستش خیره ماندم.
چادر مادر…
پتو…
با خودم بیان کردم شاید می‌خواهد مادر سردش نشود.
شاید…
شاید هنوز برایش مهم است.
همین فکر باعث شد با عجله از جا قد بلند شوم.
اما پدر بدون اینکه چیزی بگوید، پتوها را روی زمین پهن کرد و به سمت مادر حرکت کرد.
خشکم زد.
ـ می‌خوای چیکار کنی؟
جوابی نداد.
خم شد و مادر را با احتیاط روی پتو گذاشت.
نورا که انگار تازه متوجه کارهایش شده بود، از جا بلند شد.
ـ بابا… چیکار می‌کنی؟
پدر با همان لحن سرد گفت:
ـ بکش کنار. حرف نزن.
نورا یک قدم جلو راهی شد.
ـ ولی…
ـ بیان کردم بکش کنار!
پدر مادر را روی پتو قرار داد و چادرش را روی او کشید. بعد پتو را ساکت دورش پیچید؛ آن‌قدر که مادر کاملاً پوشیده شد.
چند لحظه به او خیره ماند.
بعد خم شد و او را قد بلند کرد.
دلم فرو ریخت.
ـ بابا… کجا می‌بریش؟
جوابی نداد.
فقط به سمت حیاط حرکت کرد.
من و نورا با ناباوری دنبالش مسیر افتادیم.
هیچ‌کداممان نمی‌اطلاع داشتیم چه فکری در سرش دارد.
فقط یک چیز را می‌خبر داشتم…
مشاهده کردن مادر در آغوش پدر، با آن سکوت سنگین، اصلاً حس خوبی به من نمی‌داد.
پدر وارد حیاط شد و ما هم با فاصله پشت سرش راهی شدیم.
همین که چشمم به باغچه افتاد، قدم‌هایم متوقف شد.
چاله‌ی بزرگی در گوشه‌ی باغچه کنده شده بود.
خشکم زد.
نگاه‌هایم روی آن گودال ثابت ماند و قلبم شروع کرد به کوبیدن.
نورا هم کنارم توقف کرد.
چند ثانیه هیچ‌کداممان حرف نزدیم.
نگاهم از چاله به پدر و بعد به مادر برگشت.
یک فکر ترسناک آهسته‌آهسته در ذهنم شکل گرفت.
ـ نه…
صوتیم به زحمت بیرون وارد شد.
نورا با ناباوری زمزمه کرد:
ـ بابا… این چیه؟
پدر هیچ جوابی نداد.
فقط مادر را در آغوش گرفته بود و به سمت همان چاله می‌راهی شد.
پاهایم سست شد.
ـ بابا… کجا می‌بریش؟
ولی او حتی برنگشت نگاه‌مان کند.
و همان لحظه متوجه شدم چرا آن چاله را کنده بود.
نورا یک‌باره به خودش رسید.
ـ بابا! نه!
با عجله به سمتش حرکت کرد.
ـ مولین رو کجا می‌بری؟!
پدر بدون اینکه جواب بدهد، جلو حرکت کرد.
من هم به خودم وارد شدم و پشت سر نورا دویدم.
ـ بابا، وایسا!
نورا جلویش ایستاد و با گریه فریاد زد:
ـ تو حق نداری! مولین رو بذار زمین!
پدر با خشمگینت جوابش را داد:
ـ کنار برو!
ـ نه! نمی‌ذارم!
نورا کف دستش را به سمت مادر دراز کرد، ولی پدر اجازه نداد نزدیک شود.
ـ مولین رو بده به من!
صوتیش از گریه می‌لرزید.
ـ خواهش می‌کنم… بابا، تو رو خدا!
من هم با تمام توانم فریاد زدم:
ـ مولین هنوز زنده‌ست! بذار ببریمش بیمارستان!
پدر فریاد زد:
ـ ساکت شید!
اما ما ساکت نشدیم.
نورا مجدداً تلاش کرد خودش را به مادر برساند.
ـ مامانم رو بده! تو نمی‌تونی این کارو بکنی!
اشک از صورتش سرازیر بود و صدایش در تمام حیاط می‌پیچید.
من هم گریه‌کنان دستم را به سمت مادر دراز کردم.
ـ مامان…
ولی هرچه تلاش می‌کردیم، نمی‌توانستیم به او برسیم.
نورا از شدت درماندگی روی زمین جای گرفت و با گریه فریاد زد:
ـ مولین! مولین منو ببخش!
من کنار او زانو زدم.
کف دستش را گراهی شدم و هر دو با دیده‌های پر از اشک، رفتن پدر را چشم دوختیم.
و هیچ‌کداممان نتوانستیم جلوی اتفاقی را که داشت می‌افتاد بگیریم.
نورا کشیده شد و به سمت پدر رفت
پاهایش را گحرکت کرد
-بابا نکن.بابا نوکریتو میکنم هرکاری بخوای میکنم ولی مادرم را اینجا دفن نکن
پدر گوشش بدهکار نبود
سپس انچنان با پایش به صورت نورا خورد که پرت شد عقب
فورا به سمتش دویدم و در اغوش گراهی شدمش

نوشته تاوان فرار پارت۴ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان نوشیکا

مشاهده و دانلود ←