تاوان فرار پارت۳

#پارت هدیه
دو روزگار بعد
دو روز بود که پدر از خونه بیرون نراهی شده بود.
در تمام این دو روز حتی یک نیم‌نگاه هم به من نینداخته بود.
نمی‌خبر داشتم باید از این بابت خوشحال باشم یا آزرده.
شاید بی‌توجهی‌اش بهتر از متوجه شدن حرف‌هایش بود…
صبح‌ها از مدرسه که برمی‌گشتم، معمولاً تا شامگاه از اتاقم بیرون نمی‌وارد شدم. فصل امتحانات بود و تمام ذهنم شده بود درس و کتاب.
می‌تمایل داشتم دکتر شوم.
می‌میل داشتم یک روزگار آن‌قدر موفق باشم که بتوانم مادر و نورا را از این زندگی بیرون بکشم.
شامگاه‌ها که نورا از سر کار برمی‌گشت، صدای حرف‌هایشان را از اتاقم می‌شنیدم.
تقریباً هر شب همان بود.
پدر با آن صوتی گراهی شده‌اش به نورا می‌گفت:
ـ ولگرد!
و نورا ملایم جواب می‌داد:
ـ بابا، من از سر کار میام…
بعد آوای پوزخندش بلند می‌شد.
همان پوزخند کوتاه، برای من هم آزاردهنده بود؛ چه برسد به نورا که هر شب با گوش دادنش، چیزی در قلبش فرو می‌ریخت.
امروزگار جمعه بود و مدرسه نداشتم.
از صبح صوتی غرغرهای پدر در خونه می‌پیچید. هر وقت هم ساکت می‌شد، در اتاقش مشغول مواد کشیدن بود.
نورا گاهی برایش غذا یا آب می‌برد.
هر بار که این کار را می‌کرد، با خودم می‌بیان کردم:
چرا؟
چرا هنوز برایش غذا می‌بری؟
مگر پدر خوبی برای ما بود که انتظار داشت ما فرزندان خوبی برایش باشیم؟
هر بار همین را از نورا می‌جویا شدم، فقط می‌اضافه کرد:
ـ پدرمونه، نور.
گاهی هم اضافه می‌کرد:
ـ بابام از اول این‌طوری نبود.
بعد نگاهش پر از اشک می‌شد.
ـ نور… تو نمی‌دونی. بابا اصلاً این‌طوری نبود. یادمه بچه بودم… پدر و همسر خوبی بود.
و بعد اسم کسی را می‌آورد که از متوجه شدنش حالم بد می‌شد.
ـ از وقتی اون یارو، هوشنگ، وارد حیات بابا شد، همه‌چیز عوض شد.
هر بار بعد از شنیدن این حرف‌ها، یک سؤال در ذهنم می‌چرخید:
پس آن پدر مهربانی که نورا از او حرف می‌زد، کجا بود؟
چرا من هیچ‌وقت نمشاهده کردمش؟
شاید سهم من از پدر، فقط همین مرد خشمگین و بی‌حوصله بود.
گاهی آن‌قدر از زیستن خسته می‌شدم که میگفتم ای کاش به جهان نمیامدم.
ولی بعد به مامان و نورا فکر می‌کردم.
به تنها آدم‌هایی که تمام جهانی من بودند.
و دوباره امید در قلبم جوانه می‌زد.
برای همین بیشتر درس می‌خواندم.
بیشتر تلاش می‌کردم.
می‌خواستم دکتر شوم.
می‌خواستم روزگاری برسد که کف دست مادر را بگیرم و بگویم:
«دیگه لازم نیست دلواپس هیچ‌چیزی باشی.»
هنوز غرق همین فکرها بودم که به‌یک‌باره آوای جر و بحث از پذیرایی بلند شد.
صوتی پدر بود…
و بعد صوتی مادر.
کتاب از دستم افتاد.
خشکم زد.
بلند شدم و به سمت در حرکت کردم.
این بار صدای مادر فرق داشت.
لرزش عجیبی در آوایش بود.
آرام در را باز کردم و چند قدم به سمت پذیرایی برداشتم.
دلم بی‌قلبیل شروع به تپیدن کرده بود.
اامان بار بود که مادر را این‌طور عصبانی می‌دیدم.
کف دست‌ها و پاهایش می‌لرزید و از شدت عصبانیت، همراه با شتاب‌زده راه حرکت کردنش، نفس‌هایش بریده‌بریده شده بود.
خواستم به سمتش بروم که به‌یک‌باره کشیده شدن موهایم را حس کردم.
همه‌چیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
به دیوار خوردم و برای چند ثانیه نفسم بند رسید.
خشکم زده بود.
بدنم انگار دیگر فرمان نمی‌برد.
پدرم مقابلم توقف کرده بود و خشم از چهره‌اش می‌بارید.
نگاهم ناخودآگاه دنبال نورا گشت.
نورا…
نورا کجا بود؟
آوای پدرم کشیده شد و من از ترس بیشتر در خودم جمع شدم.
سپس غرشی کرد و به سمت مادرم حمله کرد.گلوی او را در مشتش گرفته بود
ـ زنیکه‌ی عوضی! جگر خوردی که انقدر جرئت پیدا کردی؟
ـبهت نبیان کردم پا توی اتاق من نذار؟ نگفتم وارد نشو؟
هر کلمه‌اش با خشم بیشتری ادا می‌شد.
با هر کلمه فشار کف دستانش بیشتر میشد
مادرم تلاش می‌کرد خودش را کنار بکشد و من فقط نگاه می‌کردم.
می‌میل داشتم قد بلند شوم.
می‌میل داشتم خودم را به مادر برسانم.
اما…
نتوانستم.
دست‌هایم را روی زمین گذاشتم.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
بار دیگر تلاش کردم.
باز هم نتوانستم.
چرا؟
چرا بدنم تکان نمی‌خورد؟
چرا نمی‌توانستم کشیده شوم؟
اشک‌هایم بی‌اختیار سرازیر شدند.
ـ مامان…
آوایم آن‌قدر ضعیف بود که خودم هم به زور متوجه شدمش.
می‌خواستم کمکش کنم.
واقعاً می‌تمایل داشتم.
اما ترس، تمام وجودم را گراهی شده بود و انگار پاهایم را به زمین دوخته بود.
و همان لحظه، برای اولین بار فهمیدم گاهی آدم از ترس نه فرار می‌کند، نه فریاد می‌زند…
فقط می‌ایستد و به اتفاقی که جلوی نگاهش می‌افتد خیره می‌شود.
برای اامان بار، ترسی به جانم افتاد که با هیچ ترسی که تا آن روزگار شناخته بودم فرق داشت.
به مادر چشم دوختم.
چیزی در چهره‌اش بود که دلم را فرو ریخت.
برای یک لحظه، تمام صوتهای اطرافم محو شد؛ انگار جهان توقف کرده بود و فقط من مانده بودم و نگاه مادر.
نه…
نه، نمی‌توانست اتفاقی برایش بیفتد.
مادرم نباید می‌حرکت کرد.
او تنها کسی بود که وقتی همه‌چیز برایم تاریک می‌شد، کف دستم را می‌گحرکت کرد.
تنها کسی بود که من را «نورِ زندگی‌اش» صوت می‌کرد.
اشک‌هایم بی‌وقفه پایین می‌آمد.
ـ مولین…
صدایم می‌لرزید.
ـ مولین، من اینجام…
می‌خواستم خودم را به او برسانم، ولی بدنم هنوز از ترس فرمان نمی‌برد.
برای اامان بار، فکر وحشتناکی از ذهنم گذشت؛ فکری که حتی جرئت نداشتم کاملش کنم.
اگر مولین را از کف دست بدهم…
چه؟
چه چیزی برای من باقی می‌ماند؟
نورا؟
او کجاست؟
خودم؟
من بدون مولین چه کار می‌کردم؟
سرم را تکان دادم و زیر لب، با گریه تکرار کردم:
ـ نه… نه مولین…
انگار اگر این کلمه را به اندازه‌ی کافی تکرار کنم، می‌توانم جلوی اتفاقی را بگیرم که قلبم از آن خبر می‌داد.
آن لحظه متوجه شدم ترسناک‌ترین حس دنیا، ترس از کف دست دادن کسی نیست…
ترس از این است که بفهمی شاید دیگر فرصتی برای گفتن «دوستت دارم» نداشته باشی.
نگاه مادر مستقیم به من دوخته شده بود
کف دست و پاهایم میلرزیدند
اشکی از گوشه چشم مادر پایین افتاد
پدر همچنان در حال حرف زدن بود اما من هیچ چیز نمیگوش دادم
مادرم!
مادرم داشت جلوی من جان میداد
نگاه‌های مادرم آهسته بسته شد.
دیدنش کافی بود.
ترس، خشم و وحشت با هم درونم فوران کردند. تمام توانم را جمع کردم و بالاخره از جا قد بلند شدم.
سرم تیر کشید، اما اهمیتی ندادم.
فقط مادر را می‌دیدم.
خودم را به آن‌ها رساندم و با تمام قدرت تلاش کردم کف دست‌های پدر را از مادر جدا کنم.
ـ ولش کن! مولین رو ول کن!
کف دست‌هایم می‌لرزید، ولی تسلیم نمی‌شدم.
ـ بابا، خواهش می‌کنم… ولش کن!
پدر یکی از کف دست‌هایش را رها کرد و در همان لحظه ضربه‌ای به صورتم زد.
تعاقلبم را از کف دست دادم و روی زمین افتادم.
چند ثانیه همه‌چیز دور سرم می‌چرخید.
ولی حتی در آن لحظه هم نگاهم از مادر جدا نمی‌شد.
با صدایی که از شدت گریه می‌لرزید، مجدداً صدایش کردم:
ـ مامان…
هیچ جوابی نیامد.
و همین سکوت، از هر چیزی ترسناک‌تر بود.
پدرم او را هول داد
و نگاه میکرد
چطور توانست؟
حاله ای از پشیمانی در دیدهانش مشاهده کردم
ولی نه . این محال بود
نمی‌دانستم چقدر گذشته بود.
یک ساعت؟
شاید فقط یک دقیقه…
ولی برای من، همان یک دقیقه به اندازه‌ی یک عمر طول کشیده بود.
کف دست‌های مادرم ساکت کنار بدنش افتاده بودند و دیگر هیچ حرکتی نمی‌کرد.
خیره نگاهش می‌کردم.
انگار مغزم حاضر نبود چیزی را که می‌متوجه شدم باور کند.
همان لحظه صدای باز شدن در وارد شد.
نورا وارد شد.
ـ مولین؟
قدم اولش را برداشت، ولی همان‌جا از حرکت ایستاد.
چند ثانیه همان‌جا خشکش زده بود.
انگار مغزش نمی‌توانست صحنه‌ی روبه‌رویش را پردازش کند.
چشم‌هایش روی مادر قفل شده بود، ولی نگاهش خالی بود؛ انگار هنوز منتظر بود کسی به او بگوید اشتباه متوجه شده است.
لب‌هایش لرزید.
ـ مولین…؟
صدایش آن‌قدر آرام بود که بیشتر شامگاهیه نفس بود تا کلمه.
یک قدم جلو وارد شد.
بعد یکی دیگر.
پاهایش می‌لرزیدند.
کیفش همچنان روی زمین افتاده بود و بندش کنار پایش کشیده شده بود، ولی حتی خم هم نشد آن را بردارد.
نگاهش روی صورت مادر ماند.
ـ مامان، چرا جواب نمی‌دی؟
آوایش کمی بلندتر شد.
هیچ جوابی نیامد.
نورا سرش را به آرامی تکان داد.
ـ نه…
انگار با خودش حرف می‌زد.
ـ نه، نه… مولین فقط خسته‌ست.
سعی می‌کرد برای خودش قلبیل بیاورد؛ هر قلبیلی که بتواند این واقعیت را از ذهنش دور کند.
ـ شاید خوابیده…
زانوهایش دیگر توان نگه داشتنش را نداششتاب‌زده.
کنار مادر نشست و دست او را گراهی شد.
کف دست‌های خودش به شدت می‌لرزید.
ـ مامان… من اومدم. ببین، خودمم.
اشک‌هایش یکی‌یکی روی صورتش می‌غلتیدند.
ـ اضافه کرده بودی وقتی از سر کار برگردم برات چای درست می‌کنی…
صوتیش شکست.
ـ ناظهار کرده بودی؟
سرش را پایین انداخت و کف دست مادر را میان هر دو دستش گحرکت کرد.
ـ مامان، پاشو…
صوتیش دیگر تحمل نداشت.
ـ خواهش می‌کنم پاشو.
من هنوز روی زمین بودم و فقط نگاهش می‌کردم.
قلبم می‌خواست چیزی بگویم.
قلبم می‌میل داشت به نورا بگویم که همه‌چیز درست می‌شود.
ولی خودم هم دیگر به این جمله باور نداشتم.
نورا ناگهان سرش را بالا آورد.
نگاهش به پدر افتاد.
چشم‌های پر از اشکش، برای لحظه‌ای پر از خشم شد.
ـ تو…
آوایش می‌لرزید.
ـ تو با مولین چیکار کردی؟
پدر چیزی نبیان کرد.
نورا بار دیگر به مادر چشم دوخت.
انگار خشمش یک‌باره جایش را به درماندگی داد.
پیشانی‌اش را آهسته روی دست مادر گذاشت و هق‌هقش در منزل پیچید.
ـ مولین…
و آن منزل‌ی کوچک، برای اولین بار بدون صدای مادر، آن‌قدر ساکت به نظر می‌رسید که سکوتش از هر فریادی دردناک‌تر بود.
تمام توانم را جمع کردم و به سمت پدرم رفتم؛ همان مردی که توقف کرده بود و به مادر نگاه می‌کرد.
به مادری که دیگر واکنشی نداشت…
به مادری که تمام زندگی‌اش را از دست داده بود.
اشک‌هایم بی‌وقفه روی صورتم می‌ریخت.
ـ تو چیکار کردی؟!
آوایم از شدت گریه می‌لرزید.
ـ توووو چیکار کردییی؟!
جلوتر حرکت کردم و با مشت‌های لرزان به سینه‌اش کوبیدم.
ـ تو مردی؟! به تو می‌گن مرد؟!
هر ضربه‌ام با یک فریاد همجاده می‌شد.
ـ چیکار کردی با مولینم؟!
آوای گریه‌ام منزل را پر کرده بود.
ـ مولینم رو برگردون!
مجدداً مشت زدم.
ـ مامانم رو برگردووون!
دیگر چیزی جز گریه و فریاد از گلویم بیرون نمی‌رسید.
ـ مولینم رو می‌خوام… مولینم رو برگردون!
اما هیچ‌کس جوابم را نمی‌داد.
به‌یک‌باره نگاهم به تلفن افتاد.
با تمام توان به سمتش دویدم.
ـ آمبولانس… آمبولانس…
کف دستم هنوز به تلفن نرسیده بود که پدر مچ دستم را گرفت و با خشونت مرا به گوشه‌ای هل داد.
ـ چیکار می‌کنی تو؟!
تعاقلبم را از دست دادم و به دیوار تکیه دادم.
کف دستم می‌لرزید و اشک‌هایم امانم نمی‌دادند.
با صوتیی لرزان، آوایی که بیشتر شامگاهیه التماس بود تا جواب، اضافه کردم:
ـ به آمبولانس زنگ می‌زنم…
نگاهم بار دیگر به مادر افتاد.
ـ شاید… شاید بتونن مادر رو برگردونن.
کلمات از بین هق‌هق‌هایم بیرون می‌آمدند.
ـ شاید هنوز دیر نشده باشه…
بار دیگر تمایل داشتم خودم را به تلفن برسانم.
ـ تو رو خدا بذار زنگ بزنم…
برای اامان بار، صدای خودم را این‌قدر درمانده می‌متوجه شدم.
فقط یک چیز در ذهنم بود:
مولین هنوز می‌تونه برگرده… باید برگرده.

نوشته تاوان فرار پارت۳ اولین بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←