رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۱۶

چشم باز کردم و چند ثانیه طول کشید تا بفهمم کجا هستم.
همه‌چیز گرم بود.
آهسته بود.
ملحفه تا روی کمرمان کشیده شده بود و نور کمرنگ و شیری صبح از لای پرده‌ها داخل اتاق می‌ریخت.
و من هنوز سرم روی سینه‌‌اش بود.
همان‌طور نیمه‌خواب، لبخند خیلی کمرنگی گوشه‌ی لبم نشست.
چند لحظه بی‌حرکت ماندم.
فقط برای این‌که آن حس را بیشتر زیستن کنم.
این‌که صبحِ بعد از عروسی‌مان را این‌طور شروع کرده بودم؛ در آغوش او، روی سینه‌ی او، با دستش که هنوز دورم بود.
ولی بعد…
یک چیز درونم یخ زد.
گوشم را کمی جابه‌جا کردم.
دقت کردم…چشم‌به‌راه ماندم.
هیچ آوایی نمی‌گوش دادم.
نه آن تپش آشنا.
نه آن کوبش ضعیف ولی زنده‌ای که دیشامگاه با آن خوابم برده بود.
فقط سکوت.
برای لحظه‌ای نفسم بند وارد شد.
سرم را فوری کمی قد بلند کردم و به صورتش نگاه کردم.
دیده‌هایش بسته بود.
آن‌قدر آرام و بی‌حرکت، که ترس مثل خنجری سرد از میان سینه‌ام رد شد.
_برسام…؟
صدایم آهسته بود.
آن‌قدر آهسته که خودم هم وحشت کردم نکند نشنود.
هیچ جوابی نداد.
دلم شروع کرد به کوبیدن.
فوری کمی از او فاصله گراهی شدم و شانه‌اش را تکان دادم.
_برسام!
با دومین تکان، پلک‌هایش بالا حرکت کرد.
اخمی از خواب روی صورتش جای گرفت و با صدای گراهی شده و خواب‌آلودی اضافه کرد:
_هوم؟… چی شده؟
همان یک جمله کافی بود تا انگار کسی طناب دور سینه‌ام را برید.
دیده‌هایم را بستم و یک لحظه فقط سرم را پایین انداختم تا آهسته شوم.
او هنوز گیج خواب بود.
نگاهم کرد و این بار واضح‌تر پرسید:
_لاوین… چی شده؟
سریع سرم را تکان دادم و سعی کردم صدایم عادی باشد.
_هیچی… خواب بد متوجه شدم.
بدون حرف، کف دستش را بازتر کرد و مرا به سمت خودش کشید.
من هم بی‌مقاومت برگشتم توی آغوشش، حتی بیشتر از قبل به او چسبیدم؛ طوری که انگار می‌خواستم مطمئن شوم واقعا هست، واقعا بیدار است، واقعا نفس می‌کشد.
بسیار نرم، با صوتیی که هنوز خواب در آن مانده بود، گفت:
_چی مشاهده کردی کوچولو؟
صورتم را بیشتر در گردنش پنهان کردم.
_هیچی… میگن خواب بدو تعریف نکن.
چیزی نبیان کرد، فقط شروع کرد شتاب‌زدهشتاب‌زده بوسه‌های کوتاه و ریز روی سرم کاشتن.
یکی روی فرق سرم، یکی روی موهایم، یکی نزدیک شقیقه‌ام.
می‌میل داشت با همان بوسه‌ها هم ترسم را پاک کند.
با لحنی که عمداً تمایل داشت سبک و شوخ باشد، اظهار کرد:
_باید زودتر بریم حموم. این تافته بوی موهای خودتو از بین برده، دیگه دارم عصبی می‌شم.
با وجود استرسی که هنوز ته قلبم موج می‌زد، خنده‌ام گحرکت کرد.
کمی سرم را عقب بردم و نگاهش کردم.
_تو اول میری یا من برم؟
شیطنت بلافاصله در نگاه‌هایش برگشت.
_می‌تونیم دوتایی بریم.
با پشت کف دست زدم به بازویش.
_نه دیگه، اون برنامه واسه شامگاهه.
ابرویش بالا رفت.
_آها… پس براش برنامه داری؟
صورتم داغ شد، اما سعی کردم جدی بمانم.
_بله که دارم.
چشم‌هایش برق زد؛ از همان برق‌های پسرانه و بازیگوشی که عجیب به او می‌آمد.
_به‌شدت خب… پس من از حالا تا شب زنده می‌مونم به امید آینده.
_بسیار لوسی.
_ولی دوست‌داشتنی‌ام قبول داری؟
_ هنوز مطمئن نیستم.
_دروغ نگو بچه.

از تخت بیرون وارد شدم و حوله و لباس برداشتم.
قبل از این‌که وارد حمام شوم، برگشتم و نگاهش کردم.
هنوز در تخت بود، موهایش کمی به‌هم‌ریخته، صورتش از خواب نرم‌تر از همیشگی، و نگاهش روی من.
تبسم زد.
_زود بیا بیرون، خانوم کوچولو.

……

میز صبحانه را آماده کردیم و این شد اولین صبحانه‌ی بعد از ازدواجمان.
_انقدر گشنمه که فکر کنم قلب‌درد گرفتم.
بی‌معطلی لقمه‌ای برداشتم.
برسام نشست رو‌به‌رویم و خیره نگاهم میکرد.
میان جویدن لقمه‌ام اظهار کردم:
_چرا این‌جوری نگاه می‌کنی؟
_دارم می‌بینم زنم صبح بعد عروسی‌مون چه شکلیه.
_و نتیجه؟
سرش را کمی کج کرد.
_دلبر‌تر از دیشب.
پوزخند زدم.
_ نه دیگه دلبر تر از دیشامگاه با اون‌همه آرایش.
_این یکی خودِ خودتی… اینو بیشتر دوست دارم.
صورتم نرم شد.
برای این مقلب حرف‌زدن‌هایش هیچ‌وقت کاملا آماده نمی‌شدم.
همیشگی یک‌جای قلبم را می‌گرفت.
صبحانه را با کلی شوخی خوردیم.
من هر چند دقیقه یک‌بار یادم می‌آمد که دیشامگاه واقعاً عروس بوده‌ام و بی‌قلبیل تبسم می‌زدم. او هم هی مرا کف دست می‌انداخت و می‌گفت:
_هنوز باور نکردی زنم شدی، نه؟

……..

کلید را در قفل چرخاندم و درِ خانه را باز کردم. اامان چیزی که به استقبالم رسید، بوی مطبوع سیر و خامه بود؛ بوی پاستای تازه‌دم.
کفش‌هایم را درآوردم و چند قدم جلوتر حرکت کردم. نور ملایم شمع‌ها از روی میز غذاخوریِ گوشه‌ی پذیرایی تاریکی منزل را شکافته بود.
برسام روی میز را چیده بود؛ دو فنجان، دو بشقاب، و شمع‌های وارمری که با سلیقه چیده شده بودند و نور طلایی‌شان روی رومیزی می‌رقصید.
با دیدن این صحنه، دلم یک‌‌باره تند تر زد. خوشحالیِ عمیقی زیر پوستم دوید، ولی بلافاصله با یک حس آشنا و گنگِ قلبهره مخلوط شد.
در تمام این چند روزِ بعد از عروسی، من مدام فرار کرده بودم. هر شامگاه با یک بهانه؛ یک بار خستگی گالری، سردرد، بی‌خوابی… همه‌چیز را جلو می‌انداختم تا به آن لحظه نرسیم.
برسام هیچ‌وقت گله نکرده بود، هیچ‌وقت فشار نیاورده بود، ولی خودم می‌اطلاع داشتم که همه‌ی این بهانه‌ها از یک وحشت بزرگ می‌رسید؛ وحشت از اینکه هیجان و تلاش جسمی یک رابطه‌ی زناشویی، برای آن دل خسته و شکننده زیادی سنگین باشد.
می‌وحشت کردم چشم باز کنم و ببینم وسطِ آغوشم نفسش بند وارد شده است.
از آشپزخانه بیرون وارد شد…دیس پاستا در دستش بود. و آستین هایش را تا آرنج بالا داده بود‌‌‌‌‌‌.. با مشاهده کردن من لبخند زد.
_خسته نباشی خانومِ هنرمندم…درست به موقع رسیدی.
کیفم را روی مبل گذاشتم و جلو حرکت کردم. لبخند زدم، تبسمی که سعی می‌کردم لرزشش را پنهان کنم.
_برسااام اینا همرو تو آماده کردی
_نه فرشته های مهربون اومدن اظهار کردن تازه داماد تو استراحت کن ما کارهارو میرسیم.
کنار هم سر میز نشستیم. پاستای کف دست‌پختِ او مثل همیشگی لذیذ بود.
سعی کردم همه‌چیز را عادی جلوه بدهم، ریز خندیدم، از کارهای گالری گفتم و او هم با آن نگاه ساکت فقط تماشایم می‌کرد. ولی هر بار که نگاهم به بالا و پایین راهی شدنِ گلویش یا نفس‌های منظمش می‌افتاد، ترسم مجدداً جان می‌گراهی شد.
غذا که تمام شد، کف دستم را دراز کردم تا دیس را بردارم، اما او زودتر کف دستم را گرفت.
_ نه… امشامگاه همه‌چیز با منه…تو فقط استراحت کن که دیگه نگی خسته‌م.
ضربان دلم یک پله بالاتر رفت. لحن صدایش، نگاهش… همه‌چیز داشت مسیر متفاوتی را می‌رفت.
استرس مثل برقِ ضعیفی از ستون فقراتم گذشت. آب دهانم را قورت دادم و کف دستم را ساکت عقب کشیدم.
_برسام امشب…
_امشب چی؟ خسته ای؟ سرت درد میکنه؟ لاوین…کنترل کردن خودم کنار تو برام سخت شده..‌من یوسف پیامبر نیستم…دوسِت دارم… انقدر دوست دارم که اگه بگی آمادگیشو نداری تا آخر جهان برات صبر میکنم…ولی دلم میخوادت…وجب به وجب تنتو میخوام.
گونه هایم سرخ شد، تنم گر گحرکت کرد…من هم خواهان او بودم، بیشتر از هر وقت دلم هم آغوشی با همسرم را میمیل داشت، ولی…ترس جای تمام تمایل داشته هایم را گراهی شده بود.
مانند همیشه فرار را ترجیح دادم.
_من… من برم دوش بگیرم. تنم بوی رنگ میده.
دور میز چرخید و دقیقاً رو‌به‌رویم توقف کرد. قبل از اینکه فرصت کنم قدمی بردارم، کف دست‌هایش دور کمرم حلقه شد و مرا به خودش چسباند.
نفسِ گرمش روی پوستم نشست. خم شد و بوسه‌ی نرم، کوتاه ولی عمیقی روی لب‌هایم گذاشت؛ بوسه‌ای که تمام وجودم را لرزاند.
_تو به هیچ کاری مجبور نیستی خوشگلِ برسام، برو با خیال راحت حموم، بعدش بیا فیلم ببینیم.

…

حوله را دور تنم پیچیدم و بیرون آمدم.
ضربه‌های آرامی به در خورد.
_لاوین؟ بیام تو؟
نگاهی به خودم انداختم، این حوله تنها قسمت کوچکی از بدنم را پوشانده بود.
سراسیمه به سمت در چرخیدم و کف دستم را روی سینه‌ام گذاشتم.
_ نه… نه نیا!
_ چرا؟
_ می‌خوام… می‌خوام موهامو خشک کنم، بعد بیا.
_خودم خشک می‌کنم واست.
قبل از اینکه مخالفتی کنم، کف دستگیره چرخید و در باز شد.
قدم اول را که برداشت، نگاهش روی من قفل شد. دقیقاً همان‌جایی که بود، توقف کرد. نفس عمیقی کشید و با صدایی که از همیشگی بم‌تر و خش‌دارتر بود، گفت:
_نباید میومدم تو…
ساکت جلو آمد. فاصله‌ی بینمان را پر کرد… بوی عطر تنش با بوی نمِ موهای من قاطی شد. کف دستش را پشت سرم گذاشت، سرش را خم کرد و موهای خیسم را عمیق بو کشید.
_میدونی دارم خل میشم لاوین؟ اظهار کردم مجبورت نمیکنم‌‌‌…میشه خودت بخوای؟
پیشانی‌ام را به سینه‌اش تکیه دادم. تمام بدنم داشت می‌لرزید.
دو دستش را قاب صورتم کرد و سرم را بالا آورد تا مجبور شوم به نگاه‌هایش نگاه کنم.
_داری می‌لرزی لاوین…از من می‌ترسی؟
شقیقه‌هایم عرق کرده بود. بغض و ترسم با هم مخلوط شدند. با صدایی که می‌لرزید، بیان کردم:
_ از تو نه برسام… از خودمون می‌ترسم…می‌ترسم برات بد باشه. می‌ترسم بهت فشار بیاد… دلت…
حرفم را قطع کرد. دستِ راستم را گرفت، آن را بالا آورد و محکم روی سینه‌اش، دقیقاً جایی که تپش‌های قلبش حس می‌شد، گذاشت.
خودش هم سرش را پایین آورد و پیشانی‌اش را به پیشانی‌ام چسباند.
_ ببین… کف دستتو نگه دار همین‌جا.‌.. حسش می‌کنی؟ منظم داره می‌زنه… قوی و مرتب. هیچیم نمیشه مضطرب نباش… این قلب فقط برای تو می‌تپه.
گرمی پوست تنش از زیر کف دستم به تمام رگ‌هایم سرایت کرد. تپش‌هایش زیر کف کف دستم، مثل یک ریتمِ حیات‌بخش، آرامم کرد. ترس کم‌کم جایش را به حرارتی داد که از نگاه‌های برسام به جانم می‌ریخت.
دیگر منتظر نماند. کف دستش را از صورتم پایین کشید و دور کمرم محکم کرد. مرا به خودش نزدیک‌تر کرد، آن‌قدر که مرزی بینمان نماند. لب‌هایش روی لب‌هایم جای گرفت؛ ولی این بار نه مثل همواره آهسته و کوتاه، بلکه عمیق، داغ و پر از تمنا.
سوزش مطبوع دلدادگی و اشتیاق در بدنم پیچید. کف دست‌هایم بی‌اختیار دور گردنش حلقه شد و همراهی‌اش کردم.
نفس‌هایمان به شماره افتاده بود، اما این بار تنگی نفس او از بیماری نبود، از جاذبه‌ی عمیقی بود که ما را به سمت هم می‌کشید.
با صبوریِ تمام، با لمس‌های آهسته و انگشت‌هایی که بندبند بدنم را کشف می‌کردند، هرگونه هراس باقی‌مانده را از وجودم پاک کرد.
هر بوسه‌اش روی شانه، گردن و ترقوه‌ام، شبیه به قولی بی‌کلام بود؛ قولی برای ماندن، برای زندگی کردن.
بوسه‌های از گردنم پایین‌تر حرکت کرد و لرزش خفیفی در تمام بدنم دوید.
هر لمسش، مثل کشیدن سرانگشتی گداخته روی پوستم بود.
به آرامی مرا به سمت تخت خواب هدایت کرد. پشت زانوهایم به لبۀ تخت برخورد کرد و روی ملحفه‌های خنک نشستم. رو‌به‌رویم توقف کرد. نورِ ضعیف جادهرو، سایه‌روشن زیبایی روی خطوط چهره و شانه‌های پهنش انداخته بود.
نگاهم در چشم‌های تیره‌اش گره خورد؛ دیده‌هایی که حالا دیگر آن خستگی همیشگی را نداشسریع، بلکه سرشار از نیازی عمیق و زنده بودند. دست‌های لرزانم را بالا آوردم و روی اولین دکمه‌ی پیراهنش گذاشتم.
بی‌حرکت از حرکت ایستاد و با تبسمی محو و نگاهی پر از تحسین، تماشایم کرد.
ضربان دلش را که زیر پیمسیرن نخی‌اش می‌کوبید، کاملاً حس می‌کردم. دکمه‌ها یکی پس از دیگری باز شدند. پیمسیرن را از روی شانه‌هایش سر دادم و پایین انداختم. پوست گرم تنش زیر دست‌هایم قرار گراهی شد؛ لمس عضلات ورزیده ولی حالا کمی لاغرشده‌اش، قلبم را لرزاند.
در آن لحظات، دیگر به هیچ‌چیز فکر نمی‌کردم؛ نه به بیماری، نه به فردا، و نه به ترس‌هایی که ماه‌ها مثل بختک روی حیات‌مان افتاده بود.
فقط برسام را حس می‌کردم؛ نفس‌های داغش را، بوسه‌هایش را که حالا روی شکم و پهلوهایم می‌جای گرفتند، و آغوشِ گرمی که مرا در خود حل می‌کرد.
با نهایتِ شکیبایی و لطافت، تمام وجودم را از آنِ خود کرد. هر حرکتش سرشار از مراعات و در عین حال لبریز از اشتیاقی مهارنشدنی بود.
ریتم نفس‌هایمان یکی شده بود و در خاموشی نیمه‌شامگاهِ اتاق، صوتی تپش‌های دل او که حالا شتاب‌زدهتر می‌زد، شبیه به قشنگترین ملودی دنیا در گوشم طنین‌انداز می‌شد؛ ملودی حیات، ملودی پیوندی که هیچ طوفانی نتوانسته بود از هم بگسلدش‌.

نوشته رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۱۶ اولین بار در . پدیدار شد.