نمیدانم صدایِ تیکتاکِ ساعت حالا زیاد است یا گوشهای من میخواهند که اینطور متوجه شده و های و هویِ بیرون را به هیچ پندارند.
نگاهم را گره میزنم به عقربههایِ ساعت و خودم را همچو آونگی تکان تکان میدهم.
شاید حالا بیشتر از هر زمانِ دیگری قلبم میخواهد کودکی باشم در آغوشِ مادرم و یا نه…
کودکی باشم خوابیده در گهواره و بیخبر از آینده و فکر و خیال. تنها غصهام این باشد که یا گرسنهام و یا جایم را کثیف کردهام.
کودک که بودم خوب بیاد دارم روزگارهایی را که از فرط گرسنگی و یا تشنگی گریه سر میدادم ولی صوتیی نبود برای رسیدن به گوشها…
مولین تنها از اشک ریختنم میدرک کرد که من دردی دارم، ولی تشخیصِ دردم سخت بود!
هزاران سوال را ردیف میکرد و میپرسید و من جوابش را با تکان سر میدادم…
ایامی را هم که ناخوش میشدم بقولِ خودش روزگارش تیره و تار میشد!
نه صدایِ سرفههایم به گوش میرسید و نه زبانی داشتم برای از درد اضافه کردن!
روزگارگاری که گذشت اما سخت گذشت برای همهمان…
طفاماتم را بیاد ندارم ولی. تنها تعاریفی بود که گاه عمه میبیان کرد و گاه اطرافیان و آلبوم عکسهایی که روزی با لذت نگاهشان میکردم…
روزگارگاری که عمه میبیان کرد طفلی بودم قشنگرو، سفید با چشم و ابرویی مشکی. بینیای کوچک و لبهایی غنچه مانند.
با آواهایِ کودکانهام قلب همه را آب کرده و لبخند رویِ لبِشان مینشاندم…
تنها نوهیِ دختریِ خانواده پدرم بودم و همه مسرورمان از بودنم!
بودنی که بعد از سالیان اتفاق افتاد ولی مریضیِ نامیل داشته و بعد آن الکن شدنم همه چیز را زیر و رو کرد…
دیگر نبودم آن آرزویی که داشسریع. شده بودم دختری که قرار بود رویِ کف دستِشان بماند.
میل داشتگاری نداشتم و بقولِ زنعموها خانواده کاتوشیان را هم خدا نازل کرده بود گویی! نباید لگد به بختم زده و موافقت میکردم.
ولی سنگ انداختنم، مخالفتهای شمتوجه شدم و آخرین کارم که دار زدنِ خودم بود راه به جایی نبرد.
که عموها میاضافه کردند اگر الکن بودنِ من وسط نبود، چوب و چماق دست گراهی شده و به خانواده کاتوشیان حالی میکردند که جایِ اشتباهی برای خواستگاری وارد شدهاند.
اما زبان نداشتنم، زبانِ اطرافیانم را هم بسته بود…
در نظر آنها من معیوب بودم و دختری که عیبدار بود شانسی برای ازدواج نداشت…
میماند روی دستِ خانواده و میشد آینهیِ دق!
حالا شوهرم میدادند تا در خانه نمانم و آینهیِ دقِشان نشوم. مهم نبود که آن مرد چند سال دارد و تفاوت سنیِ من با آن مرد چند سال است…
سر پایین انداخته و چانهام را به زانوانم تکیه میدهم. این ساعات، تکرارِ گذشته گویی آرامم کرده است که دیگر چشمانم نمیبارند.
هر بار همین بود. اگر مسئلهای پیش میرسید کنجی نشسته و گریه سر میدادم و غصهیِ عالم و آدم را در قلبم ریخته و بیشتر و بیشتر اشک میریختم.
صدایی نداشتم تا هقهق کردنهایم گوشهایِ اطرافیان را آزار دهد.
خودم بودم و بیصداییام و شاید همین خوب بود!…
چند بار دیگری تقه به در کوبیده میشود و نامم را صوت میزنند اما واکنشی انجام نمیدهم.
تهمتوجه شدهایِ مادرم هم کارساز نیست و وقت بالاخره میگذرد.
به آخرین صوتها وقتی بها میدهم که کلماتِ خداحافظی هسشتابزده و همین هم خیالم را آسوده میکند گرچه بعد از این باید گوشهایم را مهمانِ تشرها و دعواهایِ مادرم و پدرم و نصیحتهایِ عمه و زنعموها و مابقیِ اقوام کنم…
از جا کشیده شده و پشت در اتاق میایستم. صدایِ همان زنی که لقب مادرشوهر را برایم یدک میکشید واضح میشنوم…
-چند روزگار دیگه میآیم عروسو میبریم آزمایشگاه و خرید! بهش یاد بدین حرمت نگه داره وگرنه که این راهی شدارا به گوشِ اردشیرخان برسه خبری از احترام و حرمت نگه داشتن نیست و دخترتون خودش فردا روز نمیتونه سر قد بلند کنه!
نگاه میبندم و خوف میکنم. ترسی که به جانم میافتد از آدمهاییست که نمیشناسم…
و به این فکر میکنم که اگر صوت داشتم میتوانستم پسِ سرم انداخته و حرفهایی را به زبان بیاورم درخورِ تهمشاهده کرد و توهینش؟
و ثانیهای بعد پوزخندی میزنم به فکرم! مشکلِ حالِ من و تمامیِ مشکلاتم از همین حرف نزدنم بود…
نمیدانم و نمیشنوم در جوابِ آن زن چه میگویند و حالا من باید خودم را برای اتفاقات بیشتری آماده کنم.
هر چند آمادگی نمیخواهد و من خودم را رها کردم در مسیرِ سیلابِ اتفاقاتِ حیاتام.
همچو بیابانی برهوت که حتی خاروخاشاکی ندارد، روحِ من هم برهوت گشته و طراوتی ندارم…
آینده را همانندِ سرابی میبینم که از دور قلب خوش میکند اما میدانم که با رسیدن چیزی نیست جزء یک تصورِ خام…
کف دست رویِ صورتم میکشم و دقیقهای بعد باز هم به در اتاق ضربهای میخورد و صدای عمه را میشنوم.
-آمین بیا بیرون راهی شدن. خودمونیم دیگه. بیا خیالت راحت شد عمه؟
کف دست از روی صورتم کنار کشیده و تنه میچرخانم. در را با حالی که توانی برایش باقینمانده باز میکنم.
ماندنم در این اتاق حتی اگر به روزگارها میانجامید بیثمر بود وقتی هیچ چیز به ارادهی من پیش نمیحرکت کرد…
در را تا نیمه که باز میکنم عمه را با صورتی سرخ و گرفته میبینم و پشتسرش و اطرافش بترتیب زنعموها را.
آهو و آینور را هم کنار یکی از زنعموها متوجه شده و لب میگزم.
همهشان بنوعی دلخور هستند و انتظار داشتند من چه کنم؟
بنشینم و کیک خوردنِ مهمانان را نظارهگر باشم و حرفهایی که بیپرده به زبان میآوردند و از من در مقابلِ خودم غیبت میکردند؟
دیدهانم باز هم پر میشود و بسرعت کف دستم را مقابل سینه و صورتم گرفته و شروع میکنم با اشاره حرف زدن.
-میخواستین چیکار کنم؟ من دلم نمیخواد ازدواج کنم با مردی که نمیشناسمش…
آواهایی آزار دهنده از میان لبهایِ رنگ پریدهام بیرون میپرد و همین هم نگاهِ آنها را غمزده میکند و باز هم با سرعت ایما و اشاره میکنم…
-با مردی ازدواج کنم که هنوز زن داره؟ با زنش چیکار کنم؟ اصلا قلبتون برای من میسوزه؟
زنِ عمو رشید، آمنه، زنِ عمو سومیام نچی کرده و جلو میآید. بلوزی بادمجانی و مجلسی تن داشت و دامنی کلوش و سنگدوزی. روسریای رنگ روشن و صورتش را کمی رنگ و لعاب داده بود…
-دخترم یکم فکر کن ببین اگه اینا نمیاومدن کی اومد سراغت؟ میمیل داشتی تا آخر عمرت کنج خونه بشینی و موهات همرنگِ دندونات بشه؟
The post رمان لمس یک بوسه پارت ۴ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن