کلافه از کنارش رد میشوم و میگویم:تو هم فقط بلدی قضاوت کنی!درک کردن بلد نیستی..
میگفتم ولی ته دلم باور نداشتم که او نمی تواند درکم کند!اصلا جای درک شدن گذاشته بودم؟
با عجله خودم را به در حیاط میرسانم و صوتی قیژ مانندش کشیده میشود، نگاهم به ماشین هاتف که گوشه ای از کوچه پارک شده است دوخته میشود
باید اعتماد به نفسم را حفظ می کردم،نباید جلویش ضعف نشان بدهم…چند نفس عمیق میکشم و با گام های نسبتا بلند خودم را به بدنه ی خودروی هاتف میرسانم
از همین فاصله نازگل را میبینم که روی صنقلبی شاگرد جا خوش کرده و کمربند به دور کمرش پیچیده شده است
ناخودآگاه تبسم ریزی گوشه ی لبم مستقر میشود، از این محبت های هاتف برای دخترمان خوشحال بودم….
در صنقلبی پشت را باز میکنم و بوی نو بودن چرم ماشین را حس میکنم…تبسمم را تشمتوجه شد میکنم و با صوتی بچگانه ای رو به نازگل میکنم:سلام دختر خانوم
نازگل رویش را کج میکند و می خندد و دندان های با فاصله اش از هم نمایان میشود
نگاهم به آینه می افتد که چهره ی هاتف را معلوم کرده ، نگاهش یک طور هایی همراه نیشخند است….
نگاه زهر آگینش تبسم را از روی لب هایم شل میکند و کف دستانم وا میرود
مثل یک غریبه ی اضافه ای خودم را به ته صندلی هل میدم و هیچ چیز نمی گویم
تنها هر چند دقیقه یکبار به کف دستان مردانه اش زل میزنم که فرمان را حرکت میدهد
بعد از ترافیک کوتاهی که از آن رد شدیم رو به روی پارک سر سبز و پر درختی ماشین را متوقف میکند
نازگل بی قرار به کف دستگیره ی ماشین چنگ میزند و میخواهد بیرون بدود که کمربندی که به بدنش آویزان شده مانع میشود
دلگیر و بق زده مینالد:اینو باز کن
هاتف با لحنی گرم و پر عشق میگوید:باشه دخترم وایسا پیاده شم
چقدر نازگل را عاشق شد و نمیدانم چرا در این لحظه که شاهد عشق پدرانه اش به نازگل بودم، به دختر کوچکم حسادت ورزیدم
توی قلبم خودم را سرزنش میکنم!چقدر بد شده بودم
هاتف از ماشین بی اهمیت به من خارج میشود و کمربند نازگل را باز میکند
میدانم اگر یک روز تمام این گوشه بایستم هاتف قرار نیست چیزی بگوید یا حرفی بزند
از ماشین پیاده میشوم و کنار هاتف می ایستم، از من بسیار بلند تر بود….یادم است همیشگی این تفاوت قدیمان توی ذوق میزد
با ضعف نگاهش میکنم و او اصلا به من نگاه نمی کند
نازگل کف دست من و هاتف را میگیرد با قدم هایی بهسرعت خودش را به تاب و سرسره توی پارک می رساند و به جمع بچه های دیگر که در حال بازی هسشتابزده می پیوندد
تبسمی میزنم و به نیم رخ دلواپس هاتف خیره میشوم که بر سر نازگل قلب نگران داد می کشد:دخترم آروم تر نخوری زمین
هر دو دور کنار یک درخت قد بلند سرسبز می ایستیم و به تماشای خنده ها و بازی کردن های کودک کوچک می ایستیم
بالاخره این من هستم که قفل زبانم را میشکنم:نمیخوای چیزی بگی؟
همچنان من به نیم رخ او زل زده ام و او به وسایل توی پارک و همهمه ی شیرین بچه ها
_چی بگم؟
صدای مردانه اش قلبم را به ضعف وا میدارد و این بار شجاعت بیشتری به خرج میدهم
_چرا دیگه باهام مثل قبل نیستی؟
آوای پوزخندش توی گوشم می نشیند و او مستقیم میگوید:انتظار داری با زنی که ترکم کرده چطوری حرف بزنم؟نکنه انتظار داری دوباره عقدت کنم؟
باز هم با یک جمله خوب سر جایم نشاندم آنقدر که زبانم به تته پته افتاده است
_قبول دارم اشتباه کردم…اما همه ی آدما اشتباه میکنن،منم ی آدمم هاتف
داشتم خودم را توجیه می کردم….درست مثل این چند بار که با آرمان بیرون می رفتم و قلبیلش را محبت ندیدن از هاتف بیان می کردم، شاید واقعا لینا راست میگوید من زیادی بد شده ام….
کف دست هایش را توی جیب شلوار نویش می کشد و من خیره خیره ی تمام حرکاتش میمانم
_خوبه که قبول کردی…اما من دیگه نمی بخشم
_چرا؟
به نیم رخم زل میزند
_چراکه جایی واسه بخشش نزاشتی…زیرا لیاقت زن بودن نداری
_میخوای بگی برات زن خوبی نبودم؟
در همان لحظه نسیم ملایمی می وزد و موهای مردانه ی درخشانش تکان ریزی می خورد، انگار که همه چیز خیال باشد
_میخوام بگم انقدر ادا نیا…فک کردی حواسم نیست؟تو کفی میخوای سر صحبت باز کنی
میتمایل داشتم اغوایش کنم؟
_آره من انقدر جرات دارم رو به روی خودت بگم قلبم میخواد باهات حرف بزنم دلم میخواد بشی مثل قبل
_منم بشم مثل قبل تو باز همون موجودی هستی که بودی!مار عوض نمیشه فقط پوست اندازی میکنه
برق از سرم می پرد، یعنی مرا کسی می دید که نیش به وجودش میزنم و باز برای شکار طعمه ام روی قلبش می خزم؟
چقدر ناجوانمردانه….
_من میتونم برات همه چیو توضیح بدم!
_که چی بشه؟
به نازگل اشاره میزنم که روی سطح صیقلی سرسره ی قهوه ای رنگ رو به رویمان می خزد و پاهایش را با خنده دراز میکند
_که قلب نازگل خوش بشه پدر و مادر داره، پدر و مادرش مثل بقین
مکث میکند…انگار دارد به حرف هایم فکر میکند و ناگهان با قدم های بلندش به سمت نیمکتی می رود و من هم به تبعیت از او روی نیمکت سرد پارک می نشینم
نوشته رمان خنیا پارت بیست و چهارم از شیوا رستمی کیا اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن