حالا هر دو یک گوشه از نیمکت جای گرفته ایم و به چیز های شاید مشترک فکر می کنیم…
نه من به او نگاه میکنم نه او،انگار هر دو در حال فرار در عین قرار هستیم
خودم مجدداً شروع میکنم:از اول ازدواجمون….من نمی خواستم ، نه که ازت بدم بیاد!نه!فقط تو فکر ازدواج کردن نبودم…اما من هیچ کاره بودم،حاج بابا ی روزگار اومد خونه و اظهار کرد میخوای بیای میل داشتگاری،بیان کرد از پیش باید جوابم بله باشه
مکث میکنم…اظهار کردن این حرف ها سخت بود!یا شاید من آمادگی اش را نداشتم
صوتی نفس های شتابزدهش را میشنوم و بیشتر اضطراب میگیرم
در میانه ی جمله ام چه بگویم؟
_فکر میکردم همه چیز ی شوخیه!ولی من شده بودم ماسماسک دست حاج بابا و مولینم، هر کدوم ی چیزی تو سرشون بود که من از هر دوتاش ناراضی بودم…آخر سر زور حاج بابا به هممون چربید، با تو نشستم سر سفره ی عقد
میگویم و برای یک ثانیه به نیم رخش نگاهم میکشد و به گردن برجسته اش و سرخی صورتش خیره میمانم
دوباره رو بر می گردانم و ادامه میدهم:من از اول بهت حسی نداشتم….همه چیز زورکی بود….چند سال حیاتمونم همینطور بود برام، بی حس
پوزخند میزند و صدایش مرا به درد می آورد، این یعنی باورم نمی کرد
آرام میگوید:چه جالب
و من هراسان میگویم:تا آخر حرفامو گوش کن بعد بگو جالبه یا نه!
سرش را به نشانه ی مثبت تکان میدهد و ادامه میدهم:تا اینکه افتادی زندان…دروغ چرا!اولش ناراحت شدم ولی بعدش تو سرم افتاد که از مردی که دوسش ندارم طلاق بگیرم،با خودم بیان کردم حتی دیگه نیست رو سر نازگل پدری کنه پس واسه چمه زیر عقدش بمونم؟دادمیل داشت طلاق دادم….میدونم…میدونم زیادی بی دیده و رو بودم، تو توی تموم اون سال ها مراقبم بودی،بهم محبت می کردی، مرد خوبی بودی…همه ی اینا رو میدونم
وسط حرفم بی مهابا می پرد:به همه ی اینا هم واقف بودی و طلاق میل داشتی؟
حق داشت با من از متوجه شده ی حقارت حرف بزند و چپ چپ این طور نگاهم کند
_کلم باد داشت هاتف…تو سرم جز اینکه جدا شم چیزی وول نمیخورد، فکر میکردم بیشتر از این نباید به زندگی بی احساسم ادامه بدم ولی…
نفسم را تازه میکنم و ادامه میدهم:نمیمیل داشتم برم دنبال ی مرد دیگه
وقتی این ها را میگویم دلم تیر میکشد!از خودم خجالت میکشم وقتی یاد آرمان می افتم….من لعنتی چرا همواره گند می زدم؟باید اضافه می کردم از حرص او همچین کاری کرده ام؟
_ببین هاتف…
به دیده هایش خیره میشوم و وقتی که باد سردی می وزد و موهایم را به بازی میگیرد و نگاه او هم یخ زده رویم می سرد، قلبم را به دریای نگاهش میسپارم
_من…دوست دارم
تمام!شاهکاری که این همه مدت توی دلم خفه کرده بودم حالا راه نفس کشیدن پیدا کرده بود….بغض در پس نگاه هایم می نشیند و حالا خودم هم با حقیقت مواجه میشوم!دیگر به این مسیر و آن جاده زدن فایده نداشت، در ته دلم چیزی جز هاتف نبود!همه اش را این مرد به نام خودش کرده بود
نگاهش پس از گوش دادن اعتراف سختم هم چنان سرد و بی تفاوت است، دریغ از تکان خوردن حتی یک تار ابرویش یا حتی حالتی تازه…کاملا بی اهمیت!انگار فقط همین را یاد گرفته است
همانطور که کف دست هایش توی جیب شلوارش فرو حرکت کرده از روی نیمکت بلند میشود و از من دور….ترسان دنبالش میروم و از همان پشت میگویم:هاتف…وایسا
لعنتی!باورم نکرده بود…حق داشت!
گوشه ی کتش را با دست میکشم و او اجبارا به من نگاه می دوزد
_چرت و پرت دیگه ای هم مونده تحویلم بدی؟
نالان صدایم را بالا میبرم:چرت و پرت چیه هاتف؟!حرف قلبمو بیان کردم…میگم دوست دارم
تا به حال انقدر خودم را عاجز نمشاهده کرده بودم!
هیچ نمی گوید و من بیشتر به تقلا می افتم:چرا باور نمیکنی؟باور نمیکنی که همه ذهنم فکرم شده تو!
_دوست داشتن حرمت میخواد جهان، تو حرمتا رو شکوندی
_نه!نه هاتف…اینطوری نگو لطفا…
بغض به گلویم چسبیده مثل یک تکه سنگ درشت…
نگاهم به نازگل است…
هاتف اگر می میل داشت می توانست هر دویمان را خوشبخت کند!
کتش را بی رحمانه از کف دستم بیرون میکشد و دور میشود….نه!
باورم نمیشد!به سمت ماشینش حرکت میکند و توی صندلی جا میگیرد
نگاه بغض آلودم بین نازگلی که در حال بازیست و جیغ کودکان و خنده هایشان و هاتفی که آن دور تر ها از حرکت ایستاده در تردد است
برای بار دیگر حتی وقتی هاتف فهمیده بود می خواهمش مرا پس زده بود!انگارواقعا در گستره ی ذهن او جایی نداشتم
نوشته رمان خنیا پارت بیست و پنجم از شیوا رستمی کیا اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن