رمان پشت آخرین نت پارت ۱۷

« ارمان»
هنوز باورم نمی‌شد چطور صبحی که قرار بود با خرید نان شروع بشه، حالا به اینجا رسیده بود.
مأمور چند برگه رو جابه‌جا کرد و رو به الاله اظهار کرد:
ـ خانم، لطفاً برای ثبت اظهاراتتون بیاید این طرف.
نگاهم ناخودآگاه رفت سمتش.
الاله چند ثانیه همون‌جا قرار گرفت و انگار داشت جمله‌ی مأمور رو توی ذهنش هضم می‌کرد. بعد کف دستش رو روی زانوش گذاشت و آروم از جاش کشیده شد.
همون لحظه متوجه چیزی شدم.
رنگ صورتش.
چند دقیقه قبل هم خسته و به‌هم‌ریخته به نظر می‌رسید، اما الان صورتش به شکل عجیبی رنگ‌پریده شده بود.
ابروهام کمی درهم رفت.
ـ خوبی؟
سرش رو بلند کرد و نگاهم کرد.
برای یک لحظه انگار می‌خواست چیزی بگه، اما فقط بسیار کوتاه سر تکون داد.
ـ آره.
صوتی «آره»‌اش اون‌قدر بی‌جون بود که حتی خودش هم نمی‌تونست قانع‌کننده بگه.
مهسا که کنار الاله ایستاده بود، فوراً گفت:
ـ یواش‌تر برو.
الاله تبسم خیلی کمرنگی زد.
ـ خوبم.
ولی من هنوز نگاهش می‌کردم.
نمی‌دونستم چرا این‌قدر رنگش پریده.
شاید به خاطر استرس کلانتری بود.
شاید هم بعد از اون همه دویدن و درگیری خسته شده بود.
در هر صورت، من قرار نبود نقش پرستار بازی کنم.
فقط باید مطمئن می‌شدم این دردسر جمشاهده کرد به مشکل بزرگ‌تری تبدیل نمی‌شه.
الاله یک قدم برداشت.
بعد قدم دوم.
من ناخودآگاه با نگاه دنبالش کردم.
یک قدم دیگه برداشت.
بعد از حرکت ایستاد.
دستش رفت سمت دیوار.
اول فکر کردم می‌خواد تعادلش رو حفظ کنه.
ـ الاله؟
جوابی نداد.
فقط سرش کمی پایین افتاد.
یک لحظه بعد، بدنش شل شد.
ـ الاله!
این بار بدون فکر از جام کشیده شدم و به سمتش حرکت کردم.
اما دیر شده بود.
قبل از اینکه بهش برسم، روی زمین افتاد.
مهسا با آوای قد بلندی جیغ کشید:
ـ الاله!
سولین که تا چند لحظه قبل سعی می‌کرد نخنده، یک‌دفعه خشکش زد.
ـ یا خدا…
خودم رو به الاله رسوندم و خم شدم.
کف دستم رو زیر شونه‌هاش بردم.
ـ الاله؟
سرش روی کف دستم افتاده بود.
ـ صدای منو می‌شنوی؟
هیچ جوابی نداد.
چشم‌هاش بسته بود.
چند ثانیه اول اندیشیدم فقط غش کرده.
همین.
ولی بعد چشمم افتاد روی کف راهرو.
سرامیک‌های خاکستری زیر نور سفید و سرد کلانتری برق می‌زدن.
و بین اون‌ها…
یک لکه‌ی قرمز.
اول درست متوجه نشدم چی می‌بینم.
چند ثانیه طول کشید تا مغزم تصویر رو کامل کنه.
خون.
نگاهم سریع برگشت سمت الاله.
لباس مشکی‌اش بیشتر لکه‌ها رو پنهان کرده بود، ولی حالا خون روی سرامیک کم‌کم بیشتر می‌شد.
فکم ناخودآگاه سفت شد.
ـ خون داره میره ازش!
صدای مهسا لرزید.
ـ یا خدا…
سولین رنگش پریده بود.
ـ این دیگه از کجا میاد؟
نگاهم رو روی بدن الاله چرخوندم.
کف دستم رو نزدیک پهلوش بردم، اما جابه‌جاش نکردم.
همون قسمت بود.
همون پهلویی که احتمالاً موقع درگیری آسیب متوجه شده بود.
برای یک لحظه تمام اتفاقات صبح توی ذهنم رد شد.
موتور.
تعقیب.
درگیری.
افتادن.
و حالا این.
واقعاً برای خرید نان راهی شده بود.
فقط خرید نان.
و حالا روی زمین کلانتری بیهوش افتاده بود.
سرم رو بلند کردم.
ـ دکتر!
صدای خودم توی مسیررو پیچید.
ـ یکی بره دکتر خبر کنه! زود!
یکی از مأمورها همون لحظه تلفن رو برداشت و با اورژانس تماس گحرکت کرد.
مهسا کنار الاله زانو زد.
کف دستش رو گحرکت کرد.
ـ الاله… عزیزم، نگاهاتو باز کن.
صورت الاله هیچ واکنشی نداشت.
ـ صوتی منو می‌شنوی؟
هیچ جوابی.
سامان کنارم توقف کرده بود.
برای اامان بار از وقتی وارد کلانتری شده بودیم، قیافه‌اش کاملاً جدی بود.
ـ آرمان…
نگاهش کردم.
ـ چی؟
چند لحظه به الاله خیره شد.
ـ چی شد یهو؟
نگاهم رو از الاله گرفتم.
ـ نمی‌دونم.
واقعاً نمی‌دونستم.
و این جواب، بیشتر از هر چیز دیگه‌ای عصبی‌ام می‌کرد.
چند دقیقه قبل سرپا بود.
حرف می‌زد.
حتی داشت با مأمور بحث می‌کرد.
حالا بیهوش بود.
صوتی آژیر از بیرون قد بلند شد.
آوای آمبولانس هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد.
من ناخودآگاه دست‌هام رو مشت کردم.
نه از ترس.
از حرص.
حرص از اینکه چرا باید یک آدم این‌قدر بی‌فکر خودش رو وسط چنین ماجرایی بندازه.
درهای کلانتری باز شد.
دو امدادگر هممسیر یک پزشک وارد شدن.
یکی‌شون تند کنار الاله نشست.
ـ از کی بیهوشه؟
ـ چند ثانیه بیشتر نیست.
پزشک نبضش رو بررسی کرد و بعد فشارش رو گرفت.
ـ واکنش داره؟
مهسا اظهار کرد:
ـ نه.
پزشک چراغ کوچیکی جلوی چشم‌های الاله گرفت و وضعیتش رو بررسی کرد.
ـ ضربه به سر داشته؟
ـ نه.
ـ تصادف کرده؟
ـ نه، درگیری داشته.
نگاهش راهی شد سمت کف دست‌های الاله.
ـ این کف دست‌ها هم آسیب دیده؟
گفتم:
ـ درگیری داشته. با اون مرد گلاویز شده بود.
پزشک کف دست الاله رو با احتیاط بررسی کرد.
ـ کبودی و تورم داره. باید دقیق‌تر معاینه بشه. ضربه شدید ممکنه به بافت نرم، تاندون یا رباط آسیب زده باشه.
سرم رو تکون دادم.
پزشک مجدداً به پهلوی الاله خیره شد.
ـ اینجا هم آسیب دیده؟
مهسا جواب داد:
ـ احتمالاً موقع درگیری.
پزشک لحظه‌ای مکث کرد.
ـ خونریزی داره. باید سریع منتقلش کنیم.
امدادگرها برانکارد رو آوردن.
الاله رو با احتیاط روی برانکارد گذاشتن.
من یک قدم عقب حرکت کردم.
مهسا سریع کنار برانکارد قرار گرفت.
ـ من میام.
سولین هم بیان کرد:
ـ منم میام.
نگاهی به هر دوشون انداختم.
بعد به الاله.
ـ باشه.
سولین سوار ماشین من شد.
خودم هم سوار آمبولانس شدم.
تمام مسیر تقریباً خاموشی بود.
صوتی آژیر، آوای کف دستگاه‌ها و نفس‌های آرام امدادگرها تنها چیزهایی بودن که متوجه شده می‌شدن.
هر چند دقیقه یک بار دیدهم می‌افتاد به الاله.
چشم‌هاش بسته بود.
دست‌هاش کنار بدنش افتاده بود و روی یکی از کف دست‌هاش آثار درگیری متوجه شده می‌شد.
پهلویش هم پانسمان موقت شده بود.
به صندلی تکیه دادم.
این ماجرا داشت بیشتر از حد معمول وقت و انرژی من رو می‌گرفت.
و هنوز هم نمی‌درک کردم چرا این دختر نمی‌تونست یک روزگار معمولی داشته باشه.
وقتی به بیمارستان رسیدیم، درهای آمبولانس باز شد.
پزشک‌ها و پرستارها به‌سرعت الاله رو تحویل گحرکت کردن.
برانکارد رو با سرعت داخل جادهرو بردن.
من، مهسا و سولین پشت سرشون رفتیم.
اما جلوی در بخش اجازه ندادن وارد بشیم.
در بسته شد.
از حرکت ایستادم.
مهسا کنارم توقف کرده بود و مدام به در نگاه می‌کرد.
سولین هم روی صنقلبی نشست و کف دست‌هاش رو به هم قفل کرد.
برای اولین بار از وقتی می‌شناختمش، حتی یک شوخی هم نکرد.
نگاهی به ساعت انداختم.
پنج دقیقه.
ده دقیقه.
بیست دقیقه.
نیم ساعت.
وقت عجیب کند می‌گذشت.
من چند بار از جام بلند شدم، چند قدم حرکت کردم و مجدداً برگشتم.
نه اینکه مضطرب باشم.
فقط منتظر بودم تکلیف مشخص بشه.
این همه دردسر برای یک نفر، آخرش باید به یک جواب ختم می‌شد.
یک ساعت گذشت.
بالاخره در باز شد.
پزشک بیرون اومد.
همه‌مون هموقت قد بلند شدیم.
مهسا جلوتر رفت.
ـ دکتر؟
پزشک نگاه کوتاهی به هر سه‌مون انداخت.
ـ حالش فعلاً پایدار شده.
نفس مهسا با آرامش بیرون اومد.
ـ خدا رو شکر…
من چیزی نبیان کردم.
فقط منتظر ادامه حرف پزشک بودم.
ـ زخم پهلوش نسبتاً عمیق بوده و خونریزی داشته. زخم رو شست‌وشو دادیم و بخیه زدیم.
نگاهم ناخودآگاه حرکت کرد سمت در.
ـ بخیه؟
ـ بله. چندتا بخیه زده شده. فعلاً خونریزی کنترل شده، اما باید تحت نظر باشه تا مطمئن بشیم مشکل دیگه‌ای وجود نداره.
مهسا کف دستش رو جلوی دهنش گحرکت کرد.
ـ یعنی آسیب داخلی نداره؟
پزشک اظهار کرد:
ـ فعلاً نشونه‌ای از آسیب جدی داخلی مشاهده کرده نشده، اما هنوز باید تحت نظر بمونه.
چند لحظه خاموشی کردم.
بعد سؤال کردم:
ـ کف دست‌هاش چی؟
پزشک نگاهم کرد.
ـ کف دست‌هاش هم به خاطر درگیری ضربه خورده. فعلاً آسیب جدی و واضحی مشاهده کرده نشده، اما کبودی و تورم داره و بهتره وقتی هوشیار شد، معاینه دقیق‌تری انجام بشه.
ـ ممکنه آسیب دائمی باشه؟
پزشک سرش رو کمی تکون داد.
ـ در حال حاضر نمی‌شه چنین چیزی گفت. ممکنه فقط آسیب بافت نرم باشه، اما برای اطمینان باید بررسی بشه.
سر تکون دادم.
ـ باشه.
پزشک چند لحظه به پرونده چشم دوخت.
ـ یه نکته دیگه هم هست.
همه‌مون بهش خیره شدیم.
ـ طبق بررسی اولیه، بدنش کمی ضعیف بوده و احتمال کم‌آبی وجود داره. بهتره بعد از هوشیاری، درباره وضعیت عمومی بدنش هم بررسی انجام بشه.
مهسا با مضطربی پرسید:
ـ هنوز بیهوشه؟
ـ بله، ولی تحت مراقبته. فعلاً جای نگرانی فوری نیست.
نگاهم دوباره به در اتاق افتاد.
قلبم نمی‌خواست این جمله‌ی آخر پزشک باعث بشه کسی فکر کنه همه‌چیز تموم شده.
هنوز الاله به هوش نیومده بود.
پزشک رفت.
سولین آهسته اظهار کرد:
ـ حداقل خونریزی کنترل شده.
مهسا جای گرفت روی صنقلبی.
من سر جای خودم توقف کرده بودم.
دست‌هام رو داخل جیب شلوارم گذاشتم.
سامان بعد از چند لحظه نگاهم کرد.
ـ آرمان؟
ـ هوم؟
ـ تو نمی‌ری؟
نگاهم رو از در برنداشتم.
ـ فعلاً نه.
ـ چرا؟
چند ثانیه خاموشی کردم.
بعد بسیار ساده اظهار کردم:
ـ چراکه مسئاماتش با منه.
همین.
نه بیشتر.
نه کمتر.
قرار نبود این اتفاق باعث بشه یک‌دفعه همه‌چیز عوض بشه.
هنوز از کف دستش برآشفته بودم.
هنوز از کاری که کرده بود حرصم می‌گحرکت کرد.
هنوز هم نمی‌درک کردم چرا برای خرید نان باید خودش رو وسط دعوای یک سارق و یک زن بندازه.
ولی حالا که اینجا بود…
باید می‌موندم.
حداقل تا وقتی دکتر می‌بیان کرد وضعیتش پایدار شده.
نگاهم برای آخرین بار روی در اتاق ثابت موند.
زیر لب اضافه کردم:
ـ واقعاً دردسری، الاله…

نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۱۷ اامان بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان طالع ترنج

مشاهده و دانلود ←