دانلود رمان معشوقه فراری استاد از مطهره حیدری

موضوع اصلی رمان معشوقه فراری استاد

مقداری از متن رمان معشوقه فراری استاد:

انگار دریا قلبش کمی آشوب است که موج‌ها و آبش کمی سریع شدند. از آسمان معلوم است قرار است باران بیاید. عطیه: می‌گویی تو آینده‌مان چیست؟ محدثه: امیدوارم یک چیز خوب باشد، یک شوهر لاکچری جنتلمن. پوکرفیس به دریا چشم دوختم. نفس عمیقی کشید. – والا. سنگینی نگاهش را روی خودم حس می‌کردم. نگاهم را کمی چرخاندم که با همان پسر، ایمان، دیده‌تو‌نگاه شدم. سریع نگاهش را از من گحرکت کرد و به سمت دریا چرخید و از چایش خورد. نفس عمیقی کشیدم. «تو دور ریخته نمی‌شوی، تو مال منی.» دلم کمی ضربان گحرکت کرد که کف دستم را رویش گذاشتم. به آسمان چشم دوختم. خدایا چه چیزی تو سرنوشتم گذاشتی؟ یک کسی کمی نزدیک به من توقف کرد اما توجهی نکردم و چشم‌هایم را بستم. باد نوازش‌وار به صورتم می‌خورد. – دریا را دوست دارم. با شنیدن صدای استاد از جا پریدم و به‌سرعت به سمتش چرخیدم. کف دست‌به‌سینه به دریا خیره بود. کف دستم را روی دلم گذاشتم و کمی از او دور شدم.

محدثه: کیست که دریا را دوست نداشته باشد استاد. استاد با همان حالت گفت: دریا هم می‌تواند به یکی امید حیات بدهد و هم زیستن را از یکی بگیرد، دریا هم مثل بعضی از آدم‌هاست، گاهی آن‌قدر ساکتش توی خودش دارد که باعث می‌شود تو هم ساکتش بگیری، اما بعضی وقت‌ها آن‌قدر بی‌رحم می‌شود که… نفس عمیقی کشید. – ازش قلبخور و دلخور می‌شوی. می‌اطلاع داشتم دارد به در می‌گوید که دیوار بشنود. نگاهم را از او گراهی شدم و به دریا دوختم. – دریا دست خودش نیست، مجبور به بی‌رحمی می‌شود، به‌خاطر عوامل اطرافش مثل طوفان. – ولی طوفان بالاخره تمام می‌شود و دریا به آرامش می‌رسد، جوری که انگار هیچ‌وقت طوفانی بهش نخورده. اشک نگاه‌هایم را پر کرد و به او نگاه کردم. نگاه از دریا گحرکت کرد و نگاه‌های مشکی‌اش نگاهم را شکار کرد. – دریا بدون اینکه خودش بخواهد امید حیات است، به آدم ناامید امید می‌دهد، یکی را از قعر تاریکی بیرون می‌کشد.

بی‌طاقت گفتم: بسه استاد، تمامش کنید. با غم پوزخندی زد. – سخت است که بی‌رحمی‌ات را جلوی رویم بیاورم؟ نه؟ – من بی‌رحم نیستم. – هستی. – نیستم. – هستی. از جا پریدم و با عصبانیت بیان کردم: می‌گویم نیستم، فقط می‌ترسم. عطیه گیج گفت: یکی به ما هم بگوید چه خبر است. کف دست‌هایش را از هم باز کرد. – از چی می‌ترسی؟ هان؟ دست‌هایش را انداخت و عصبی ساکت‌تر گفت: می‌گویند جهان از هر چیزی که بترسی سرت می‌آورد، تو این‌جور داری زیستن من و خودت را داغون می‌کنی لعنتی. آوای هین محدثه را متوجه شدم. به اطراف خیره شدم. عده‌ی کمی به ما نگاه می‌کردند. به او نگاه کردم. – بروید استاد، بروید و شر به‌پا نکنید، حوصله‌ی کمیته‌ی انضباطی و این‌جور چیزها را ندارم، اصلاً بروید و دیگر هم پشت سرتان را نگاه نکنید. عصبی لبش را با زبانش تر کرد. انگشت اشاره‌اش را به طرفم گحرکت کرد. – من کف دست از سرت برنمی‌دارم، این را بکن توی گوشت. با عصبانیت و دیده‌های پر از اشک به او نگاه کردم.

چرخید. با قدم‌های سریع از من دور شد و چنگی به موهایش زد. با بغض نگاه‌هایم را بستم و دندان‌هایم را روی هم سابیدم. عطیه جدی اظهار کرد: می‌خواهی بگویی چه شده یا برویم از خود استاد بپرسیم؟ هان؟ دو دستم را توی صورتم کشیدم. – اصلاً حالم خوب نیست، سؤال نپرسید. خواستم قدمی بردارم که جلوم توقف کرد. – بروم از خود استاد بپرسم؟ – اگر بهت گفت برو ازش بپرس. از کنارش رد شدم که محدثه کشیده گفت: باشه مطهره خانم، من را که می‌شناسی، ته و توی قضیه را درمی‌آورم. نفس کلافه‌ای کشیدم. با ایستادن پسره ایمان جلوم اخمی کردم. دقیق به من چشم دوخت. – حالت خوب است؟ استاد چیزی بدی به تو بیان کرد؟ – خوبم ممنون. خواستم بروم که نگذاشت. – اگر کمک می‌خواهی روی من حساب کن. با کمی مکث اظهار کردم: نه ممنون. کارهایم را که تمام کردم توی فلش ریختم تا برای احمدآقا ببرم. پشت در اتاقش ایستادم و چند تقه به در زدم که با متوجه شدن آوای استاد کف دستم رو هوا خشک شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آلودگی - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←