#پارت48
” اینهمه آدم، چرا دلمو باید به تو میدادممم!؟
چرا باید بشم عاشق اونی که منو اصلا نمیخوادممم!؟
اینهمه آدم، چرا بینِ همه، من اینهمه سادهممم!؟
چرا با اینکه میدونم تهش چیمیشه باز پای تو وایسادممم!؟ ”
نگاهم تو نگاه پارسا قفل شد.
ادامهش رو اونم، باهام همخوانی کرد.
” من نه بد متوجه شدم ازت ، نه بد میگم ازت…
فقط میرم ، فقط فاصله میگیرم ازت…
نه میگم بهترم اَ تو ، نه قلبگیرم اصن اَ تو،
فقط میرم؛ میرم اصن گیرم که بعد تو بمیرممم!!
بمیرم، بهتر از اینه که کف دستاتو بخوام زوری بگیرممم!!
خودم میرم قلبم میخواد اصن از دردِ این دوری بمیییرم!!
اینجوری بمیرممم!!
بمیرم ، بهتر از اینه که کف دستاتو بخوام زوری بگیرممم!!
خودم میرم قلبممیخواد اصن اَ دردِ این دوری بمیرممم!
اینجوری بمیرممم ”
انگار کسی رو جز پارسا نمیمتوجه شدم!
نگاهش و لحن خوندنش، چقدر ظریف، روحم رو نوازش میکرد!!
تک تک کلماتی که از گلوم خارج میشد، با بغض بود و از ته دلم…
” برو با همه خوبیو بدیات…
میدمت تورو به دورو بریات…
چرا بمونی ، تو که نداری میلی، نه کمی نه زیاد!!
حسی که دارم و نداری تو…
عاشقیی که دادم و ندادی تو…
چرا بمونی ، تو که نداری میلی،
نه کمی نه زیاد ”
.
.
.
بین دست زدن های بقیه، سریع، خیسی چشمام رو گراهی شدم.
کامران دوباره کف دستش رو دورم حلقه کرد و روی شقیقهم رو بوسید. دم گوشم آروم اضافه کرد:
– اما من شادم که، بین این همه آدم، دلمو به تو دادم!!
از همهی این احساساتی که داشتم متنفر بودم!!
از خودم و این قلب لعنتیم متنفر بودم!!
من اینجا تو بغل کامران بودم، اما قلبم برای اون میتپید!!
اصلا نمیتونستم احساساتم رو کنترل کنم!!
نمیدونم چرا…
فقط میدونم، نمیتونستم!!
نوشته رمان دلدادگی و اجبار. پارت48 ( فصلدوم ) اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن