سر پایین میاندازم و زنعمو منصوره، زنعمویِ بزرگتر و زنِ عمو احدم و عروسِ اولِ خانوادهی پدریام، در حالی که دیگر پا به سن گذاشته و نزدیک به شصت سال دارد، کف دست به کمر گراهی شده و با کمی فاصله مقابلم میایستد.
میبینم که کف دستش را هنگام حرف زدن در هوا تکانی میدهد و نصیحتهایش را به خوردِ گوشهایم میفرستد.
-فردا روز این دو تا خواهرت شوهر کنن و تو بمونی گوشه خونه خوبه؟ فردا روزگار زبونم لال ننه بابات سرشونو بذارن زمین و دیگه نباشن تک و تنها میخوای چیکار کنی دختر؟ بری آویزونِ خونهیِ شوهرِ این خواهرت یا اون خواهرت بشی؟
نفسی میگیرد و به زحمت سر بالا میگیرم. چه معرکهای راه انداخته بودند! یا بهتر است بگویم چه معرکهای راه انداخته بودم… برای چنگ زدن به تتمهی زندگیام…
حیاتای که میخواستم طبق میلم باشد و همانطور که خواهانش هستم باشد ولی این روزگارگار کی به کامِ من بود؟…
-خوش داری چند صباح دیگه شوهرخواهرات تو روت بیان و بگن این گیس سفید شکم آورده خونه ما؟ یا خونه زیستن ماها میخوای بیای؟ که واسه یه لقمه غذا خوردن یه کف دستت بیاد و یه کف دستت نه؟
به یکباره آوای هقهقِ مامان را میشنوم و قلبم خراشِ عمیقی برمیدارد…
حقیقتهایی که حالا میمتوجه شدم، واقعیتهایی بودند که زیادی تلخ بودند! زیادی…
عمه سهیلا سراغ مامان میرود و زنِعمو اکبر، ناهید هم. بعد آن هم زنِ عمو احمد، مریم، بالاسر مامان توقف کرده و دلداریاش میدهند ولی زنعمو منصوره همچنان حرفهایِ حق را در صورتم میکوبد…
-میخوای بری خونه کی؟ خالهت یا داییات؟ فردا روزگار اتفاقی بیفته کی صاحب در میآد؟
هوفی کرده و خسته از توقف کردن، روی زمین نشسته و تکیه به پشتی میدهد.
-منتظری کی بیاد کلونِ درتونو بزنه؟ کدوم پسری تو این محله حاضر شد بیاد خواستگاریت؟ جا دور نمیرم. این همه پسرعمو داری. حالا با اون کوچیکا کار ندارم اونا که از تو بزرگترن کدومش حاضر شد؟ مگه مرد فقط از غر و غر زن بدش میآد؟ قلبش میخواد آه و نالهی زن بشنفه! دو کلوم حرفِ غیر غر زدن بشنفه! حالیت هست چی میگم یا نه دختر؟
لب میگزم و شانهام را تکیه به درگاهِ در میزنم. عمه کمی آوا بالا میبرد.
-حالا چه وقته این حرفاس زن داداش؟ آمین هنوز زوده واسهش این حرفا.
زنعمو پوزخند صداداری میزند.
-چی میگی سهیلا؟ چی واسهش زوده؟ بهشدت طول بکشه یه ماه دیگه بایستی بره سر خونه زندگیش! باید حالیش بشه موقعیتش چجوره یا نه؟ زلیخا که مادرش باشه اگه اینارو دمِ گوشِ دخترش میخوند الان جلو صد پشت غریبه اینجور آبرومون نمیرفت که میونِ کلی پچپچ بگن دخترشون لالِ و ناز و ادا هم داره و راضی به این وصلت نیست! دیگه نمیاضافه کردن گدا و این همه ادا! نمیاظهار کردن باید از خداشونم باشه! هیچ حالیتونه اگه اینا پا پس بکشن دیگه کی حاضر میشه بیاد این دختر رو بگیره؟ این نشد چند صباح دیگه مردِ پنجاه سالهی زن مُرده با چند تا بچه میآد سراغش!
تکیهام را از درگاه در برداشته و داخل اتاق میشوم. همانجا کنار دیوارِ در اتاق نشسته و تکیه میزنم.
چشمانم اینبار ملایم آهسته میبارند. حرفهایی که زن عمو به زبان میآورند برایم ترسناک است…
و من نالان میشوم به همان کسی که من را خلق کرده… انصاف بود این سرنوشت و تقدیر برای منِ هجده ساله؟
چه بلهبرانی شد امروزگار… چه بزمِ سرخوشی! چه آوایِ موسیقیِ خوشنواز و طنیناندازی در خونه در حال پخش است!
چقدر همه شادند…
یادم است در بلهبرونِ پسرِ زنعمو منصوره و عمو احد حتی بعد از پایان مراسم همه خوشحالی میکردند و میرقصیدند…
فامیلهای نزدیک که جمعِ خودمانیِ خودمان بود زنعمو مریم دایره میزد و زنعمو ناهید و آمنه و عمه سهیلا میرقصیدند و همه شاد بودند…
عمو احد شامگاهش ولیمه داد و بعد از امامه دادن پسرها موسیقی گذاشته و یکدل سیر رقصیدند…
چرا حال من بایستی اینطور میشدم؟ چطور خودم را آهسته میکردم و شاد میبودم؟
نباید از بخت و اقبالم گله میکردم هر چند برایِ خودم؟ نباید برایِ خودم میگریستم؟
نباید؟
میبینم زنعمو ناهید مجمعی کف دست گراهی شده و داخل اتاق میشود. آن را زمین گذاشته و بیرون میرود و بعد باز هم مجمع دیگری…
صوتیِ زنعمو که حالا خودش را مختار خبر داشته تا دیده و گوش من را باز کند میگوید:
-سهیلا خودت مگه نمیمیل داشتی آمین و واسه پسرت نشون کنی؟ گذاشتن؟ خونواده شوهرت چی کردن و گفتن ها؟ این دختر باس پنبه از گوشاش در بیاره! زبونش بستهس گوشاش که بازه؟
و حالا دعا میکنم کاش گوشهایم هم بسته بود…
نگاه میچرخانم و در کسری از مدت چندین مجمع در اتاق و مقابلم قرار گراهی شده.
مجمعهایی که آنها تزئین کرده و آورده بودند…
-خود پسرت مگه راضی بود؟ تو داشتی زورش میکردی!
The post رمان لمس یک بوسه پارت ۵ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن