تاوان فرار پارت۲

#پارت۲
قد بلند شدم و به اتاقم راهی شدم.
پولی را که از نوشتن تکالیف بچه‌ها جمع کرده بودم، از گوشه‌ی کیفم بیرون آوردم. حدود دویست تومن می‌شد. پول زیادی نبود، اما تمام چیزی بود که داشتم.
برگشتم و مقابل نورا از حرکت ایستادم. کف دستم را جلو بردم و مشتم را باز کردم.
با پشت کف دست، اشکم را پاک کردم.
ـ ببین آبجی… تکالیف دو سه نفر رو نوشتم و بهم پول دادن. زیاد نیست، اما… بیا، لازمت می‌شه.
نورا با اخم نگاهم کرد.
ـ نور، بار آخرت باشه.
ـ آبجی…
ـ گفتم بار آخرت باشه. نباید خودتو کوچیک کنی، متوجه شدی؟
نگاهم را پایین انداختم.
ـ باشه…
نورا چند لحظه نگاهم کرد، بعد آهی کشید و چیزی نگفت.
همان لحظه، مادرم با تبسمی خسته اما شیرین، کف دست‌هایش را به طرفمان باز کرد.
نگاهش کردیم و هر دو بی‌اختیار به سمتش رفتیم.
خودم را در آغوشش انداختم و نورا هم کنارم نشست و سرش را روی شانه‌ی مادر گذاشت.
آغوش مادر همواره عجیب بود…
انگار تمام خستگی‌های دنیا، پشت همان دو کف دست جا می‌ماند. بوی آشنای لباس‌هایش، گرمای تنش و نوازش ساکت کف دستش روی موهایم، همان چیزهایی بود که حتی وسط بدترین روزگارها می‌توانست قلبم را ساکت کند.
برای چند لحظه، هیچ‌کداممان حرف نزدیم.
فقط سه نفر بودیم و یک آغوش گرم؛ انگار بیرون از آن، هیچ مشکلی وجود نداشت.
مادرم سر هر دوی ما را بوسید و با صدایی پر از مهر اضافه کرد:
ـ قربون دخترای خوشگلم… نورهای حیات من امیدهای من.
.
.
سفره را پهن کردیم و بشقاب‌ها را روی آن چیدم. بعد سر جای همیشگی‌ام جای گرفتم.
مثل همیشگی، شاممان املت بود؛ ساده، تکراری و آشنا.
نورا اامان لقمه‌اش را در دهان گذاشت و با دهان پُر سؤال کرد:
ـ امشامگاه هم نمیاد؟
مادرم پاهایش را دراز کرد و خسته گفت:
ـ نمی‌دونم مادر…
هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که صدای کوبیده شدن در، سکوت منزل را شکست.
یک بار…
بار دیگر…
این‌بار محکم‌تر.
طوری به در می‌کوبیدند که انگار می‌میل داشتند آن را از جا بکنند.
دلم فرو ریخت.
لازم نبود حدس بزنم چه کسی پشت در است.
آن صدا را از صدها صدای دیگر تشخیص می‌دادم.
صدای مست و خش‌دارش از پشت در پیچید:
ـ زززن… در رو باز کن!
تمام بدنم یک‌باره به لرزه افتاد.
دستم بی‌اختیار دور لبه‌ی سفره جمع شد و نفسم در سینه گیر کرد.
چند روز بود خبری از او نداشتیم…
چند روز بود خونه آهسته بود.
می‌توانستیم بدون ترس بخوابیم، بدون اینکه با صوتی قدم‌هایش از جا بپریم.
ولی حالا برگشته بود.
و با وارد شدنش، تمام آرامش چند روزگار گذشته هم با او پشت همان در ایستاده بود.
نگاهم به مادر افتاد.
رنگ از صورتش پریده بود.
نورا هم دیگر چیزی نمی‌خورد.
فقط سکوت کرده بودیم و به صوتی کوبیدن‌های پیاپی در گوش می‌دادیم.
صدای دلم آن‌قدر قد بلند بود که حس می‌کردم اگر لحظه‌ای دیگر ادامه پیدا کند، همه می‌توانند آوایش را بشنوند.
نورا پوفی کشید و مادر اضافه کرد:
ـ نورا مادر، برو در رو باز کن… آبرومون رو برد.
زیر لب غرولندی کرد و از جا کشیده شد.
من هم کشیده شدم و خودم را به پنجره رساندم. پرده را کمی کنار زدم و به حیاط چشم دوختم.
نورا در را باز کرد.
پدرم با قدم‌هایی نامتعادل وارد حیاط شد؛ تلوتلو می‌خورد و هر چند قدم یک‌بار مجبور می‌شد مکث کند تا زمین نخورد.
همین که نگاهش به نورا افتاد، نگاه سنگینی به او انداخت و آب دهانش را جلوی پایش انداخت.
نورا بی‌حرکت توقف کرد.
دست‌هایش ساکت کنار بدنش بود، ولی انگشت‌هایش آن‌قدر محکم در مشت فرو راهی شده بودند که بند انگشت‌هایش سفید شده بود. فکش را به هم فشار می‌داد و نفس‌هایش کوتاه و عصبی شده بود.
از پشت پنجره می‌توانستم خشمش را ببینم؛ خشمی که انگار سال‌ها در وجودش جمع شده بود و حالا فقط با زور خودش را کنترل می‌کرد تا منفجر نشود.
پدرم با همان صدای گرفته و ناهنجارش گفت:
ـ دختره‌ی مفت‌خور…
نورا لب باز کرد تا جوابش را بدهد، ولی پدرم یک‌باره تعادلش را از دست داد.
یک قدم عقب حرکت کرد…
و با آوای سنگینی روی زمین افتاد.
نورا همان‌جا خشکش زد.
من هم پشت پنجره، با قلبی که سریع می‌زد، فقط نگاهش می‌کردم.
نورا چند ثانیه همان‌جا ایستاد و به پدر خیره شد.
بعد با برآشفتهت نفسش را بیرون داد و به سمتش رفت.
ـ بابا…
خم شد و دستش را گرفت تا بلندش کند، اما پدر کف دستش را پس زد.
ـ ولم کن!
نورا دندان‌هایش را روی هم فشرد.
ـ خودت نمی‌تونی جاده بری، حداقل بذار کمکت کنم.
ـ بیان کردم ولم کن!
پدر بار دیگر تمایل داشت قد بلند شود، ولی نتوانست و روی زمین جای گرفت.
مادرم با گوش دادن صدا، خودش را به در رساند.
ـ یا خدا…
رنگ صورتش پریده بود.
ـ دخترم، کمکش کن بیاد داخل.
نورا نفس عمیقی کشید.
ـ مولین، بعد از این همه حرفی که زد باز می‌خوای کمکش کنیم؟
مادر آهی کشید.
ـ هرچی باشه… پدرته.
این جمله را که شنیدم، چیزی در قلبم فرو ریخت.
پدر…
کلمه‌ای که برای به‌شدت‌ها یعنی امنیت، یعنی پناه.
اما برای من فقط یعنی ترس.
یعنی شب‌هایی که با گوش دادن صدای کلید انداختنش به قفل، تمام بدنم یخ می‌کرد.
یعنی سکوت مادر.
یعنی اشک‌های نورا.
یعنی منی که همیشه سعی می‌کردم خوب درس بخوانم تا شاید یک روزگار بتوانم از این خونه بیرون بروم.
نورا بالاخره کف دست پدر را گرفت
نمی‌دانستم چرا نورا هنوز به او کمک می‌کرد.
به کسی که به دختر خودش می‌اضافه کرد «مفت‌خور»…
به کسی که حتی برای تحقیر کردنش، جلوی پایش آب دهان می‌انداخت.
واقعاً ارزش کمک کردن داشت؟
پوزخند تلخی روی لبم نشست.
نورا و مادرم وارد خونه شدند و پدر هم پشت سرشان امد؛ بدون اینکه حتی نگاهی به من بیندازد.
مثل همواره.
انگار اصلاً آنجا نبودم.
انگار یک وسیله‌ی اضافی گوشه‌ی خونه بودم که کسی یادش می‌راهی شد وجود دارد.
همیشگی همین‌طور بود.
«اضافی.»
این کلمه را بارها از دهانش شنیده بودم.
هر بار که می‌گفت، چیزی درونم می‌شکست.
اولش سعی می‌کردم خودم را قوی نشان بدهم. تبسم می‌زدم، سرم را پایین می‌انداختم و وانمود می‌کردم برایم مهم نیست.
ولی وقتی تنها می‌شدم…
همان یک کلمه مثل خوره به جانم می‌افتاد.
گلویم پر از بغض می‌شد؛ بغضی سنگین که نه پایین می‌راهی شد و نه اجازه می‌داد نفس راحتی بکشم.
گاهی قلبم می‌میل داشت فقط یک بار…
فقط یک بار نگاهم کند و بگوید:
«دخترم، بودنت برای من مهمه.»
ولی هیچ‌وقت نبیان کرد.
و شاید دردناک‌ترین قسمت ماجرا همین بود؛
اینکه کم‌کم داشتم باور می‌کردم شاید واقعاً…
اضافی‌ام.
اشکم را با پشت کف دست پاک کردم و از پنجره فاصله گرفتم.
نمی‌تمایل داشتم بیشتر از این به حرف‌های پدر فکر کنم. هرچقدر بیشتر فکر می‌کردم، بیشتر قلبم می‌گرفت.
از اتاق بیرون رسیدم.
پدر روی زمین جای گرفته بود و نورا کنارش ایستاده بود. مادرم هم لیوان آبی در کف دست داشت و با مضطربی نگاهش می‌کرد.
ـ آب بخور…
پدر با اخم لیوان را از کف دستش گرفت و چند جرعه نوشید.
نورا زیر لب چیزی اظهار کرد که نگوش دادم.
نگاهش کردم.
هنوز خشمگین بود، ولی چیزی نمی‌گفت. انگار سال‌ها بود یاد گراهی شده بود خشمش را قورت بدهد.
مادرم که نگاهش به من افتاد، تبسم کوچکی زد.
ـ نور جان، بیا غذاتو بخور مادر. سرد شد.
تبسم زدم؛ همان تبسمی که همیشگی برای ملایم کردنش می‌زدم.
ـ باشه مولین.
سر سفره جای گرفتم.
نورا هم کنارم نشست.
برای چند دقیقه هیچ‌کس حرفی نزد.
صوتی قاشق‌ها تنها صوتیی بود که در خونه می‌پیچید.
آن شامگاه، هیچ‌کداممان نمی‌دانستیم این شاید یکی از آخرین شامگاه‌هایی باشد که هر سه‌مان کنار هم جای گرفته‌ایم.
نمی‌خبر داشتیم قرار است به‌شدت زود، همین خونه‌ی کوچک، یکی از تلخ‌ترین خاطرات زندگی‌مان شود.
و من…
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزگاری برسد که قلبم برای همین سفره‌ی ساده، برای همین املت سرد و حتی برای همین دعواها هم تنگ شود.

نوشته تاوان فرار پارت۲ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان مخمور شب با لینک مستقیم

مشاهده و دانلود ←