رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۱۷

سودا با آن ظرافت همیشگی‌اش میز را می‌چید؛ انگار قرار بود مهمان ویژه‌ای از جاده برسد. همان‌طور که کف دستمال‌ها را صاف می‌کرد، سرش را کمی به طرف من چرخاند و گفت:
_خیلی وقته دوتایی با هم نبودیم… بیا یه کم غیبت شوهرا و خواهرشوهرامونو بکنیم، قلبمون وا شه.
نگاهم هنوز به صفحه‌ی لپ‌تاپ بود. انگشت‌هایم آخرین جمله را تایپ کردند و اضافه کردم:
_الان میام کمکت، صبر کن این متن رو بنویسم.
بی‌آنکه دست از کار بکشد، جواب داد:
_نمی‌خواد، تموم شد… بیا میل کن خانوم.
لپ‌تاپ را بستم و از جا کشیده شدم.
عطر غذا آرام‌آهسته در فضا پخش شده بود. صنقلبی را کنار کشیدم و قرار گرفتم.
هنوز حواسم به حرف قبلی‌اش بود، برای همین با تبسم کمرنگی اظهار کردم:
_می‌خوام غیبتو از یه جای به‌شدت مهم شروع کنم. من نمی‌فهمم تا قبل ازدواج اینجا پرِ مستخدم بود… یکی می‌پخت، یکی می‌شست، یکی این‌ور می‌راهی شد، یکی اون‌ور می‌اومد… آقا هم که برای خودش مستخدم شخصی داشت، نگهبان داشت، هزار جور آدم مختلف توی خونه بودن. الان چرا هیچ‌کس نیست؟ چرا همه‌ی کارا رو تو می‌کنی؟
خنده‌ای ساکت گوشه‌ی لبش نشست. روبه‌رویم جا گرفت و اظهار کرد:
_خودم تمایل داشتم. نمی‌تمایل داشتم هزار نفر شاهد همه‌ی صحنه‌های حیاتمون باشن… چه عاشقانه‌هاش، چه دعواهامون. آدم بعضی وقتا دلش می‌خواد خونه‌اش فقط مال خودش باشه. فقط یه باغبون از اون موقع مونده، با یه خاله عذرا که هفته‌ای دوبار برای نظافت میاد. بقیه‌ی کارا رو خودم انجام می‌دم…راحت‌ترم.
میل داشتم چیزی بگویم که بوی غذا یک‌باره تندتر به مشامم خورد. همان لحظه انگار تمام معده‌ام زیر و رو شد. موجی تلخ و داغ از گلویَم بالا وارد شد. صورتم جمع شد و بی‌اختیار کف دستم را روی دهانم گذاشتم.
_لاوین؟
صدای سودا را فقط دور و مبهم متوجه شدم. صنقلبی را عقب زدم و با عجله به سمت سرویس بهداشتی دویدم.
به زحمت خودم را به روشویی رساندم و همان‌جا هرچه در معده‌ام بود بیرون ریختم.
بدنم از فشار آن تهوع یک‌بارهی می‌لرزید و اشک به چشم‌هایم نشسته بود.
این چندمین بار بود که از دیروزگار همین‌طور حالم به هم می‌خورد؛ آن‌قدر بی‌خبر و شدید که خودم هم ترسیده بودم. نمی‌اطلاع داشتم مسموم شده‌ام یا چیزی خورده‌ام که به معده‌ام نساخته.
چند ثانیه بعد تقه‌ای آهسته به در خورد.
_لاوین… خوبی؟
میان نفس‌های بریده‌ام اضافه کردم:
_خوبم…
ولی خودم هم می‌خبر داشتم خوب نیستم.
صورتم را با آب سرد شستم. رنگم پریده بود و چشم‌هایم کمی سرخ شده بودند.
سودا همان جلوی در توقف کرده بود؛ ابروهایش در هم رفته و مضطربی توی نگاهش موج می‌زد.
_حالت بد شد؟
کف دستمالی برداشتم و صورتم را خشک کردم.
_آره… از دیروزگار این‌جوری شدم.
_دکتر حرکت کردی؟
سرم را به نشانه‌ی نفی تکان دادم.
_نه… حتماً یه چیزی خوردم، مسموم شدم دیگه.
نگاه عجیبی به صورتم انداخت، انگار داشت چیزی را توی ذهنش سبک‌سنگین می‌کرد.
با لحنی که بین شک و یقین معلق بود اضافه کرد:
_مسموم چیه دختر؟ بوی غذا بهت خورد یه‌دفعه حالت دگرگون شد… نکنه حامله‌ای؟
فقط همان یک کلمه کافی بود تا انگار چیزی در سرم سوت بکشد.
برای چند لحظه همه‌چیز ساکت شد. حتی صوتی نفس کشیدن خودم را هم نمی‌گوش دادم.
نگاهم روی صورت سودا ماند و بی‌اختیار لبخند زدم؛ خنده‌ای کوتاه، خشک و ناباور.
_نه بابا… حامله کجا بود؟
کف دست به سینه به چارچوب در تکیه داد.
_عادت ماهانه‌ات عقب نیفتاده؟
لب‌هایم خشک شد. سعی کردم عادی جواب بدهم.
_چرا… افتاده.
_چند وقت؟
نگاهم را از او گرفتم.
_دو ماهه… اما همش از استرسه.
دیده‌هایش گرد شد.
_دیوونه‌ای تو؟ چرا نحرکت کردی آزمایش بدی؟
با کلافگی اضافه کردم:
_ چراکه من هر موقع استرس می‌گیرم عقب میندازم. الانم که دائم استرس برسامو دارم…
اسم برسام که وارد شد، دلِ خودم هم فشرده شد.
این چند ماه، هیچ‌چیز در زیستن‌ام عادی نبود…هر روزگارم بین دلدادگی و ترس می‌گذشت. بین قلب بستن به تبسمهایش و وحشت از نفس‌هایی که گاهی کوتاه و سنگین می‌شد. طبیعی بود که بدنم هم از این همه فشار به‌هم بریزد… یا حداقل من دلم می‌تمایل داشت قلبیلش فقط همین باشد.
سودا پوفی کشید و نزدیک‌تر وارد شد.
_خب حالا این‌قدر مطمئن نباش. والا تو این سه چهار ماهی که شما ازدواج کردین، هر بار من ازت سؤال کردم، شامگاه قبلش داستان داشتین. بعید نیست تو یکی از همونا یه اتفاقی افتاده باشه… بعدم می‌گه استرس دارم.
سرم را بالا آوردم و با حرص ملایمی بیان کردم:
_سودااا…
زد زیر خنده.
_چیه؟ حالا خوبه مردِ مریضه تورو ول نمیکنه، اگه سالم بود که الان ازت هیچی نمونده بود‌.
گرمایی از خجالت تا نوک گوش‌هایم دوید.
کف دستم را به بازویش کوبیدم.
_بی‌ادبِ مسخره

……..

برگه را طوری بین انگشت‌هایم گحرکت کرده بودم که انگار تمام دارایی جهان در آن کاغذ کوچک خلاصه شده بود.
کلمه‌ی “Positive” مثل نوری خیره‌کننده وسط صفحه می‌درخشید.
اشک بی‌هوا روی گونه‌ام دوید و دقیقاً لبه‌ی برگه نشست.
همان‌جا، روی صنقلبی آزمایشگاه، برای لحظه‌ای وقت از حرکت ایستاد. صوتی آدم‌ها، آوای بلندگو که شماره‌ها را می‌خواند، همه‌چیز محو شد.
کف دستم را ملایم، با احتیاطی که انگار ممکن است چیزی بشکند، روی شکمم گذاشتم.
هنوز تخت بود، هنوز هیچ‌چیز تغییر نکرده بود، اما من حسش می‌کردم. یک وجودِ کوچک، در من جوانه زده بود.
زیر لب، طوری که فقط خودم بشنوم، زمزمه کردم:
_خوش اومدی… خوش اومدی مامانی.
بغض گلویم را چنگ زد. تمام آن دو ماهی که فکر می‌کردم عقب افتادنم از استرس است، او آنجا بود. ساکت و صبور، میان تمام گریه‌های من، میان تمام لرزیدن‌های کف دستم وقتی برسام نفس‌تنگی می‌گراهی شد، او داشت برای زندگی می‌جنگید.
با همان حال، وقتی از آزمایشگاه بیرون وارد شدم، پاهایم انگار روی زمین نبود.
بی‌اختیار راه افتادم سمت بازارچه. پشت ویترین یک مغازه‌ی کوچک ایستادم.
نگاهم گره خورد به یک جفت کفش بافتنی به‌شدت کوچک، به رنگ نباتیِ روشن.
انگار برای من آنجا بود.
حس کردم باارزش‌ترین هدیه‌ی جهان را برای برسام خریده‌ام.
عکسش را برای سودا فرستادم… او هم تماس گرفت و از ذوق خاله شدنش جیغ میزد.
در تمام مسیر برگشت، تبسم از روی لب‌هایم پاک نمی‌شد. به آدم‌های توی خیابان نگاه می‌کردم و قلبم می‌میل داشت به همه‌شان بگویم که چقدر خوشبختم.
به این فکر می‌کردم که شاید این همان معجزه‌ای است که خدا برایمان فرستاده. شاید این بچه رسیده بود تا تمام معاقلبات تلخ پزشک‌ها را به هم بزند. شاید وجود او، انگیزه‌ای می‌شد برای قلب برسام تا محکم‌تر بتپد، تا بیشتر بماند، تا کم نیاورد.
تصویر برسام که بچه‌مان را بغل کرده بود، جلوی دیدهم جان گحرکت کرد. تصورش که با آن قد کشیده و شانه‌های پهن، این موجود کوچک را روی سینه‌اش بگذارد، بند دلم را پاره می‌کرد.
اما جمله‌ی دکتر مدام توی سرم زنگ می‌زد: هرگونه شوک، حتی شوک مثبت، براش خطرناکه. دلش تحمل نوسان شدید رو نداره.
چطور باید به او می‌گفتم؟ چطور باید خبری به این بزرگی را، که حتی خودم هم از متوجه شدنش قلبم به تپش افتاده بود، جوری به او می‌دادم که دلِ ضعیفش طاقت بیاورد؟
اگر از خوشحالی زیاد… نه، حتی نمی‌تمایل داشتم به احتمالات بد فکر کنم.
باید آهسته‌ آرام پیش می‌راهی شدم. باید کلمه‌ها را با دقت انتخاب می‌کردم.
نباید یک‌باره تمام این شادی را روی سرش می‌ریختم.
کلید را در قفل چرخاندنم. نفسم را عمیق بیرون دادم و سعی کردم صورتم را که از اشک خیس شده بود، عادی جلوه بدهم. باید قوی می‌بودم. حالا دیگر فقط لاوین نبودم؛ من خونه‌ی یک موجودِ دیگر هم بودم.
کف دستم را بار دیگر روی شکمم فشردم
_دعا کن مولینی… دعا کن بابات طاقت بیاره. دعا کن دلش برای دیدن تو کم نیاره.
بوی عطر تلخش در خانه پیچیده بود، همان عطری که همیشه به من امنیت می‌داد، اما این بار، بوی اضطراب هم با خودش داشت.
کجا بود؟ در اتاق؟ باز هم داشت دردش را پشت درهای بسته مخفی می‌کرد؟

دستگیره‌ی در اتاق خواب را با احتیاط چرخاندم. لبخند کمرنگی هنوز روی لب‌هایم بود.
_برسام؟
آوایی نیامد…
اتاق در سکوتی سنگین و خفه‌کننده فرو رفته بود. پرده‌ها کشیده شده بودند و نور کم‌رمق عصر، سایه‌های کشیدهی روی فرش انداخته بود.
نگاهم از روی تخت مرتب گذشت و به کف اتاق افتاد… و همان‌جا خشک شد.
جهان در یک ثانیه از حرکت ایستاد.
برسام روی زمین افتاده بود…به پهلو دراز به دراز… یک کف دستش زیر تنش مانده بود و کف دست دیگرش بی‌حرکت روی فرش رها شده بود. چشم‌هایش بسته بود.
کیف از کف دستم افتاد. صدای برخوردش با زمین دور و مبهم بود، کفش‌های کوچک نباتی از کیف بیرون غلتیدند، ولی من دیگر هیچ چیز نمی‌متوجه شدم. هیچ‌چیز جز پیکر بی‌حرکت مردی که تمام جهانی من بود.
_برسام!
فریادم بیشتر شامگاهیه یک ناله‌ی خفه و وحشت‌زده بود. پاهایم سست شدند و زانوهایم با شدت روی زمین خوردند.
خودم را کشان‌کشان به او رساندم. دست‌های لرزانم را روی شانه‌اش گذاشتم و با تمام توانی که در بدنم مانده بود تکانش دادم.
_برسام… تورو خدا… برسام چشمات رو باز کن!
صورتش مثل گچ سفید شده بود. لب‌هایش به کبودی می‌زد و پوستش از عرقی سرد، نم‌دار و یخ بود.
سرش را روی زانویم گذاشتم. کف دستم را به صورتش کشیدم، سیلی‌های ساکتی به گونه‌اش زدم تا بیدارش کنم، ولی سرش بی‌وزن و بی‌اراده روی کف دستم افتاد.
چشمم به ساعت مچی توی کف دستش افتاد…همان ساعتی بود که من برای تولدش خریده بودم…فروشنده اظهار کرده بود با نبض کف دست کار میکند و الان…چرا کار نمیکرد؟ چرا عقربه هایش تکان نمیخورد؟
جمله‌ی همان روزگارش در سرم تکرار شد
“یعنی اگه کف دستم باشه و بمیرم، این ساعت مرگمو نشون میده؟”
میان هق هق جیغ میزنم
_نه برسام! با من این‌کارو نکن… تو رو خدا نگاهاتو باز کن… میمیرم… بخدا میمیرم برسام!

نوشته رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۱۷ اامان بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بامداد خمار - رمان عاشقانه - بامداد خمار رایگان - رمان سیتی - رمان

مشاهده و دانلود ←