-وا زنداداش جای گرفتی اون بالا هر چی داری میگی. اون دختر به اندازه کافی قلبش خون هست چرا بدترش میکنی؟
-دارم میگم حالیش بشه از اینا بهتر کسی نیست بیاد سراغش! بشینه آبغورههاشو بگیره اما جلو اونا آبروداری کنه. ناسلامتی عموهاشم غرور دارن. البت که باید به فکر این خونواده هم باشه و فقط خودشو نبینه!
نگاهم باز هم سُر میخورد روی مجمعهایی که خار شده و در چشمانم فرو میروند.
من فقط یک ماه به گفتهی زنعمو منصوره در این منزل میماندم و بعد آن باید لقب زنِ خانهی دیگری را یدک میکشیدم.
نمیدانم آنها با چه نسبتی قرار است من را خطاب کنند ولی هر چه که فکر میکنم و به فکرهایم بها میدهم چیزی جزء هراس از آینده نصیبم نمیشود.
آنقدری همانجا جای گرفته و به جر و بحثِ اطرافیان برای احوالِ حیات و آیندهام گوش میسپارم که هوا تاریک شده و خانه کمکم و بالاخره در خاموشی فرو میرود آن هم در حالی که خوشحالم کسی برای خداحافظی از من داخل اتاق نیامده. حتی عمه سهیلا!
چندباری آهو و آینور داخل اتاق شده و به من سری میزنند اما من زانوهایم را آغوش گحرکت کرده و به هر چه که هست و نیست فکر میکنم که غیر از اینکار، کارِ دیگری حالا ندارم!
کمی بعد صوتی صحبت پدرم و مادرم را میشنوم ولی کنجکاو نیستم تا بدانم موضوع صحبتشان چیست وقتی این روزگارها و شامگاهها من و زیستنام شدهایم سرگرمیِ دیگران.
به گمانم پدرم، آهو و آینور مشغول خوردنِ غذای شام میشوند که مامان داخل اتاق شده و در را تا نیمه میبندد و حتم دارم حرفی دارد که نمیخواهد مابقی بشنوند اما کاش حرفهای تکراری نباشد که از این تکرار مکررات خسته شدهام!
از زیر نگاه حرکاتش را زیر نظر میگیرم. کنار مجمعها قرار گرفته و یکبهیک روی آنها را که با شالی کشیده بودند باز میکند.
خریدهایی که با سلیقهی آنها بود و من دخلی در انتخابشان نداشتم.
مولین خریدهای آنها را با طمانینه از مجمعها برمیدارد و حالا من راحتتر میتوانم آنها را ببینم وقتی امروزگار با وجود سر پایینم و مهم تلقی نکردنشان نتوانسته بودم ببینم!
چادر سفید، شال. پیراهن. کله قندی که حالا شکسته است. یه کیف کوچک لوازم آرایش. یک صنقلب و یک کفش. یک کت و شلوار. یک سارافون و یک پیمسیرن و دامن کلوش. دو عدد کیف و یک مانتو. یک کیف پول و چند بستهای شکلات.
خریدهایشان بقول عمه زیاد بود آن هم در بلهبرانی که احتیاج به این همه خرید نبود.
مامان سر بالا گراهی شده و وقتی نگاه من را میبیند با صدای آرامی میگوید:
-ببین چه ریخت و پاشی کردن آمین.
نگاه پایین میگیرم.
-خدا به سر شاهده تا به این سن نمشاهده کردم واسه گحرکت کردن یه زن دیگه این همه خرج کنن! آمین مادر واس خاطر چی این همه اوقات تلخی میکنی ها؟ مشاهده کردی عصری چه الم شنگهای مسیر انداختی؟ آقات میمیل داشت شام از بیرون بگیره یه ولیمهای بده ولی زنعموهات و عمهت نذاشتن. گوشت تلخی کردی همه پا شدن رفتن!
بسرعت نگاه بالا کشیده و با دلخوری و هر چه که مربوط به ناراحتیام است نگاهش میکنم.
انتظار داشت مسرور و خُرم در کنارشان بمانم و گمان کنم هیچ اتفاقی نیفتاده؟
یا خودم را قانع کنم که زنِ دومِ مردی شدن با این وجود که هنوز زن دارد مهم نیست؟ مولین چه راحت نسبتِ زن دوم بودن را قبول کرده بود. برایش مهم نبود دخترش روی حیاتِ زنِ دیگری آوار میشود؟
نمیتوانم منطقِ مامان و اطرافیانم را درک کنم.
خودش راضی میبود اگر موقعیتی همچو من داشت؟
قلبش آرام میگحرکت کرد اگر شوهرش شامگاهی سر بر بالین زنِ دیگری بگذارد و شامگاهی دیگر نوبت به خودش میرسید؟
حسِ انزجار از تفکراتی که به ذهنم هجوم میآوردند آنقدری آزار دهنده هسسریع که بخواهند وجودم را باز هم به آتش بکشند.
سریع و شتابزده با دیدهانی که ابری شدهاند کف دستم را مقابل سینه و دهانم گراهی شده و با اشاره حرف میزنم.
-اگه مثل من بودی راضی میشدی اینطوری ازدواج کنی؟
دیدهانم میبارند و ادامه میدهم.
-دوست داشتی بابا با یه زنِ دیگه که لال هم بود ازدواج کنه؟ بخاطر بچه؟
مامان تیز نگاهم میکند و من گوشهی لبم بالا رفته و پشت کف دستم را روی صورتم میکشم. حتی تصورش هم برای مولین سخت بود چه برسد به رخدادِ این اتفاق!
من حالا نه تنها برای خودم زار میزنم بلکه فکر به زنِ اولِ همان مردی که حتی اسمش را هم نمیدانم وجودم را به غلغله انداخته است.
خودم را محصور شده میبینم و کلافه از اینکه راهی برای رهایی خودم از این فصلِ زمهریرِ زندگیام پیدا نمیکنم.
مستاصل بودنم بقدری مرا به مرز جنون رسانده که قلبم میخواهد همچو آهویی تیزپا باشم و بروم.
بروم جایی که کسی نیست ولی تمامِ اینها فقط حسرتها و فکرهاییست که مسیر به جایی ندارند.
مولین با حرص تنه چرخانده و از کمد دیواری چند پارچهی سفیدی را که داخل نایلونی بودند بیرون میکشد.
یکی از آنها را برداشته و مابقیشان را کنار پایش میگذارد و با حرصی وافر دستهای از لباسهایِ پیشکشیِ آنها را داخل همان پارچه گذاشته و گوشههایش را روی هم انداخته و با سنجاقی بهم وصل میکند.
پارچههایی که گلدوزیِ صورتی رنگی در حاشیهشان دارند.
حالا کف دستهای از لباسها داخل بقچهای هستند و مولین پارچهی دیگری را برداشته و مابقیِ لباسها را هم مرتب میکند ولی با حرص نفس کشیدنش مرا به این باور میرساند که عصبانی شده. ثانیهای نمیگذرد که میغرد:
-معلوم شد حرفای زنعموتو خوب نشنفتی که حالا بازم اینجور میکنی. بچه تو چه میدونی من این چندسال چقدر حرف شنفتم و مصیبت کشیدم. حالا که آدم درست و حسابی پیدا شده جفتک انداختنت واسه چیه؟ تو چی میدونی از حیات اونا که دلت شورِ زنِ اولِ اون مرد و میزنه؟
The post رمان لمس یک بوسه پارت ۶ appeared first on رمان دونی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن