تاوان فرار
پارت۱
کیفم را با کلافگی روی زمین پرت کردم و مقنعهام را از سرم کشیدم.
ـ از تابستون متنفرم… متنفرم… متنفرم!
عرق روی پیشانیام قرار گرفته بود و گرمای هوا انگار قصد نداشت کف دست از سرم بردارد.
لباسهای خانگیام را برداشتم و مستقیم مسیری حمام شدم.
ده دقیقه بعد، با موهای خیس و صورتی که هنوز قطرههای آب از آن میچکید، از حمام بیرون آمدم و خودم را زیر کولر رها کردم.
چشمهایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم.
بالاخره یک ذره خنکی…
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که آوای باز شدن در خانه کشیده شد.
دیده باز کردم.
صوتی قدمهای مادرم را شناختم.
از جا بلند شدم، لباسهایم را مرتب کردم و روبهروی در ایستادم؛ کف دستهایم را به سینه زدم و منتظر ماندم تا وارد شود.
همین که وارد شد، بیاختیار با نوک پایم روی زمین ضرب گحرکت کردم.
هنوز قدمی برنداشته بود که غرغرهایم شروع شد:
ـ مادر! چند بار بهت بگم کار نکن؟ مگه دکتر ناظهار کرده باید استراحت کنی؟
مادرم آهسته نفسش را بیرون داد و با خستگی روی زمین نشست. نگاهش را به من دوخت و لبخند کمرنگی زد.
ـ چیکار کنم مادر؟ اگه من کار نکنم، کی خرج خونه رو بده؟
با گوش دادن حرفش، بیشتر از قبل حرصم گراهی شد.
ـ مامان! ده بار بهت اضافه کردم بذار باهاش حرف بزنم، چرا نمیذاری؟
مادرم خسته نگاهام کرد و ساکت گفت:
ـ دخترم، حرف زدن فایدهای نداره.
با عصبیت دستهایم را از هم باز کردم.
ـ فایده داره مامان! خسته شدم دیگه… تو مریضی، چرا یه ذره شعور و درک نداره؟ حداقل خرج خونه رو بده، مگه با این کار چیزی ازش کم میشه؟
صدایم هر لحظه قد بلندتر میشد.
مادرم چیزی نبیان کرد. فقط سرش را پایین انداخت و دستهایش را روی زانوهایش گذاشت.
همین خاموشیش بیشتر عصبانیام میکرد؛ یا شاید… بیشتر از همه، قلبم را میسوزاند.
همان لحظه، صوتی باز شدن در منزل رسید.
چرخیدم و دیدم خواهرم وارد شد. همین که نگاهش به من افتاد، اخمهایش را درهم کشید.
ـ نور، باز چرا داد میزنی؟
با غمگینی به سمتش برگشتم.
ـ آبجی، مامان باز راهی شده سر کار!
خواهرم چشمهایش را گرد کرد. کف دست به سینه ایستاد و با ناباوری به مادرمان خیره شد.
ـ این چی میگه، مولین؟
مادرم لب باز کرد:
ـ دخترم…
ولی خواهرم اجازه نداد حرفش را کامل کند.
ـ دخترم چی، مولین؟!
صوتیش میلرزید؛ نه از ترس، از خشم و بغضی که مدتها در خودش نگه داشته بود.
ـ من چرا کار میکنم؟ هان؟ زیرا تو نمیتونی کار کنی چراکه تو نبااید کار کنی، چراکه نور باید درس بخونه!
مادرم سرش را پایین انداخت.
خواهرم ادامه داد:
ـ مولین، من چرا درسم رو ول کردم؟ چرا؟ زیرا باید کارمی کردم! زیرا یکی باید خرج این خونه رو میداد… چون بهجای اون بابای بیعرضهمون، من باید خرج خونه رو بدم!
خاموشی سنگینی خانه را پر کرد.
من خشکم زده بود.
برای اولین بار، آوای خواهرم بیشتر از اینکه خشمگین باشد، شامگاهیه صدای دختری بود که سالهاست خسته است.
مادرم دیگر نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد. آهسته گریه میکرد و شانههایش از شدت بغض میلرزید.
من هم بغض سنگینی در گلو داشتم و فقط نگاهشان میکردم.
خواهرم ساکت روی زانو نشست، دستهای مادر را میان کف دستهایش گرفت و با دیدههای خیس، بوسهای روی آنها زد.
ـ دورت بگردم مامان… اشک نریز، مولینی.
آوایش میلرزید.
ـ چرا اعصابم رو خورد میکنی؟ چرا وقتی میگم نباید کار کنی، گوش نمیدی؟ مامان، تو آسم داری… حتی وقتی یه کم زیاد جاده میری نفست میگیره. چرااا میری خونهی مردم کار میکنی؟
اشک از گوشهی چشمش پایین رسید.
ـ مولین، من کار میکنم که تو بشینی خونه. عزیز من… چرا گوش نمیدی؟
مادرم کف دستش را بالا آورد و آهسته روی سر نورا کشید.
ـ آخه دخترم… تو خودت خسته میشی. میخوام کمکت کنم، دخترم.
دیگر نتوانستم تحمل کنم.
بغضم شکست و با گریه خودم را به مادرم رساندم و محکم بغلش کردم.
ـ من… من کار میکنم!
نورا سرش را بالا آورد و با ناباوری نگاهم کرد.
ـ عمراً!
با پشت کف دست اشکهایم را پاک کردم.
ـ آبجی، درسم رو هم میخونم!
نورا چند لحظه نگاهم کرد. بعد با جدیت اضافه کرد:
ـ نور… تو فقط باید درس بخونی. فقط درس.
آوایش ساکت بود، ولی آنقدر محکم که فهمیدم این بار قرار نیست کوتاه بیاید.
نوشته رمان تاوان فرار پارت ۱ | نوشته H.M اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن