از داخل خانه صوتی قدمهایی که با عجله نزدیک میشوند به گوش میرسد و بعد، آوای خوشحال و پرانرژی سولماز، که با دیدن مارال از ذوق جیغ کوتاهی میکشد، در خونه میپیچد.
مارال، برای اامان بار بعد از چند روزگار، حس میکند تبسمی واقعی، نه تبسمی اجباری و ساختگی، روی لبهایش نشسته است؛ و همین حس کوچک، همین لحظهی ساده، برای او در میان آن روزگارهای سخت، مثل نفسی تازه است.
سولماز، با آن موهای فرفری، با ذوق خودش را به مارال میرساند، گونههایش را یکی اینطرف و یکی آنطرف میبوسد و بعد، محکم، او را در آغوش میگیرد. سیماخانم هم پشت سرش دوباره با مارال روبوسی میکند، دستی به موهایش میکشد و با همان مهربانی همیشگی تبسم میزند.
_چه عجب از اینورا!
سولماز با خندهای که تا بناگوشش باز شده، کمی عقب میرود و با شیطنت به مارال نگاه میکند. _یاد ما کردی خانوم خانوما؟ اندیشیدم دیگه ما رو کلاً فراموش کردی!
مارال، با وجود سنگینیای که در قلبش دارد، نمیتواند جلوی خندهاش را بگیرد؛ خندهای که هرچند کوتاه، ولی واقعی است.
_نه بابا، کجا فراموش کنم؟ فقط این چند وقته یهکم سرم شلوغ بود.
سیماخانم، که کنار در ایستاده، با تبسمی مهربان کف دستش را تکان میدهد:
خب دخترا، برین تو اتاق سولماز، یه گپوگفتی بزنین، حسابی دلتون واسه هم تنگ شده حتماً. من هم الان یه چایی و میوه براتون میارم.
سولماز دست مارال را میگیرد و با ذوق او را به سمت اتاقش میکشد
اتاق سولماز، برخلاف اتاق مارال، پر از رنگ و شلوغی است؛ پوستری از یک بازیگر معروف روی دیوار، چند عروسک کوچک روی تخت و روی میز تحریرش، پشتهای از کتاب و جزوههای کنکور که مرتب و منظم کنار هم چیده شدهاند؛ کتابهای زیست و ریاضی و فیزیک، با جلدهای رنگی و برچسبهای کوچکی که نشان میدهند چقدر روی آنها کار شده است.
مارال، همانطور که روی تخت سولماز مینشیند، بیاختیار نگاهش به سمت آن کتابها کشیده میشود. حسرتی آرام، مشتاق دیداریای عجیب، در قلبش شکل میگیرد؛ همان حسی که این چند روز، در خانهی خودش، هر بار با دیدن کتابهایش تجربه کرده است.
سولماز، که متوجه نگاه دوستش شده، با ذوق دنبال حرفش را میگیرد:
وای مارال، نمیدونی چقدر درگیرم این روزگارا! چند ماه بیشتر تا کنکور نمونده، اونوقت من هنوز هیچ درسیو نبستم فقط هرروزگار دارم زیست کار میکنم
مارال، با تبسمی که سعی میکند طبیعی به نظر برسد، سری تکان میدهد:
نگران نباش از پسش بر میای.
ولی در قلبش، حرف دیگری در جریان است؛ حرفی که هیچوقت به زبان نمیآورد:
خوش به حال سولماز… اون میتونه کنکور بده، میتونه درس بخونه، میتونه رویاشو دنبال کنه. ولی من چی؟ من فقط باید برم شوهرداری کنم، فقط باید برم زیر سلطهی یه مرد دیگه حیات کنم، فقط باید کلفتیِ یه خونهی دیگه رو بکنم، بهجای اینکه…
نگاهش را از کتابها میگیرد، سعی میکند بغضی را که در گلویش شکل گحرکت کرده قورت بدهد و با آوایی که هنوز تلاش میکند مسرور نگهش دارد، میگوید:
تو حتماً قبول میشی سولماز، مطمئنم.
سولماز، بیخبر از طوفانی که در قلب مارال جریان دارد، با ذوق ادامه میدهد؛ از رشتههایی که میخواهد انتخاب کند، از دانشگاهی که آرزویش را دارد و از استادهایی که تعریفشان را گوش داده است حرف میزند.
و مارال، همانطور که با تبسمی روی لب به حرفهایش گوش میدهد، در قلبش ساکتآهسته با حس تلخ دیگری دستوپنجه نرم میکند؛ حسی که هرچقدر هم سعی کند پنهانش کند، در نگاههای گاهوبیگاهش به کتابهای روی میز، خودش را لو میدهد.
سولماز، همانطور که روی تخت پاهایش را جمع کرده و کتابهای روی میزش را کنار میزند، لحظهای نگاهش را از حرفهای خودش میگیرد و دقیقتر به مارال خیره میشود؛ انگار تازه، زیر آن تبسمهای مصنوعی، چیزی را حس کرده باشد.
_خب، بسه دیگه، من خیلی از خودم بیان کردم.
با لبخندی مهربانتر میگوید و کف دستش را دراز میکند و ملایم روی کف دست مارال میگذارد. _تو بگو ببینم، از خودت چه خبر؟ درسا چطوره؟ هنوز داری برای کنکور میخونی یا…؟
مارال لحظهای نگاهش را میدزدد، دیده به گلدان کوچک روی طاقچهی اتاق میدوزد و بعد، با آهی که سعی میکند چندان سنگین به نظر نرسد، جواب میدهد:
اوضاع یهکم قاراشمیشه سولماز. راستش… خیلی تمرکز ندارم این روزگارا.
سولماز با نگرانی کمی جلوتر میآید.
_چرا؟ چی شده؟ حالت خوبه؟
مارال درست همان لحظه که میخواهد جواب بدهد، همان لحظه که شاید بالاخره بخواهد گوشهای از آن بار سنگینی را که روی قلبش افتاده خالی کند، صدای در اتاق به گوش میرسد و بعد، سیماخانم با سینی نقرهایای که روی آن دو لیوان شربت خنک، همراه با چند تکه یخ درخشان، گذاشته شده، وارد اتاق میشود.
بوی شربت آلبالو، ترش و شیرین، در اتاق میپیچد و سیماخانم با همان مهربانی همیشگی، سینی را جلوی دخترها میگیرد:
بفرمایید دخترا، یه شربت خنک بخورین.
مارال تند کف دستش را به سمت لیوان دراز میکند، ولی با همان خجالت آشنایی که همیشه در برابر محبت دیگران پیدا میکند، میگوید:
وا خاله، زحمت نکش، من که غریبه نیستم.
سیماخانم با خندهای از ته قلب سرش را تکان میدهد و همانطور که سینی را روی میز کوچک کنار تخت میگذارد، میگوید:
زحمت چیه دخترم؟ شما که رحمتی، دلبرم!
بعد کف دستش را به موهای مارال میکشد، درست مثل یک مادر واقعی، و با تبسمی سرشار از مهر ادامه میدهد:
بهشدت وقت بود اینورا پیدات نمیشد مارال جون، دلمون واسه سروصوتی شما دخترا تنگ شده بود.
مارال، با لیوان شربت در کف دستش، تبسمی میزند؛ تبسمی که این بار، برخلاف خیلیی از لبخندهای این چند روزگار، کمی واقعیتر است.
_ممنون خاله، دستتون درد نکنه.
سیماخانم، همانطور که به سمت در اتاق برمیگردد، بار دیگر نگاهی به مارال میاندازد؛ این بار دقیقتر. انگار او هم، درست مثل دخترش، چیزی را در نگاه مارال حس کرده، ولی به احترامش چیزی نمیپرسد. فقط با لبخندی آهسته میگوید:
راحت باشین دخترا، من میرم به کارام برسم، هر چی تمایل داشتین آوام کنین.
با این حرف از اتاق بیرون میرود و در را آرام، پشت سرش نیمهباز میگذارد.
سولماز به محض حرکت کردن مادرش، دوباره به سمت مارال برمیگردد، لیوان شربتش را کنار میگذارد و با نگاهی که هم پر از دلواپسی است و هم کنجکاوی، آرام میپرسد:
خب، حالا بگو ببینم مارال.
مارال با صدایی که اندکی میلرزد، خاموشی را میشکند:
سولماز…
سولماز با گوش دادن آن لحن و تغییر بهیکبارهی در آوای دوستش، سرش را قد بلند میکند، کتاب را از دستش کنار میگذارد و با نگاهی کاملاً جدی و متمرکز، به مارال خیره میشود: جانم مارال ، بگو.
مارال چند ثانیه فقط نگاهش میکند؛ انگار دارد در ذهنش کلمات را مرتب میکند، انگار برای آخرین بار، پیش از گفتن، مطمئن میشود که واقعاً میخواهد این حرف را به زبان بیاورد. کف دستهایش در دامنش به هم گره میخورند و نفسش کمی شتابزدهتر میشود.
_میخوام یه چیزی بهت بگم.
بالاخره میگوید؛ آوایش آهسته است، ولی سنگینیِ حرفی که پشت آن پنهان شده، حتی پیش از متوجه شدن ادامه، خودش را نشان میدهد.
_یه چیزی که… که چند روزه دارم زیرش له میشم.
سولماز جدیتر میشود، کمی جلو میآید و دستش را محکم روی کف دست مارال میگذارد:
_بگو مارال. هر چی هست، بگو. مثلا من رفیقتم،به من نگید به کی میخوای بگی!
مارال نفس عمیقی میکشد؛ شامگاهیه کسی که میخواهد پیش از پریدن در آب سرد، خودش را آماده کند. بعد، یکباره، همهچیز را، مثل سیلی که مدتها پشت سدی بند رسیده باشد، به زبان میآورد:
بابام میخواد منو شوهر بده سولماز.
دیدههای سولماز از تعجب گرد میشود و کف دستش را محکمتر روی کف دست مارال فشار میدهد:چی؟!
_پسر حاج کریمه.
آوای مارال میلرزد، ولی ادامه میدهد؛ انگار حالا که شروع کرده، دیگر نمیتواند جلوی حرفهایش را بگیرد.
_حاج کریمو میشناسیش که؟ رفیق چندینسالهی بابامه.
سولماز با ناباوری سر تکان میدهد.
_آره، میشناسمش. بابام همواره ازش تعریف میکنه، میگه آدم متشخصیه. اما… ولی مارال، تو که پسرشو نمیشناسی، نه؟
_نه!
مارال تقریباً فریاد میزند، ولی خیلی زود آوایش را پایین میآورد؛ انگار میترسد صدایش از اتاق بیرون برود.
_نه،اما اینا مهم نیستن واسه بابام،بابام گیر داده، قفلی زده، اینطور برات بگم مرغش ی پا داره، میگه باید زنش شم.
سولماز دهانش نیمهباز میماند و از شدت تعجب سر تکان میدهد:
_مگه میشه آدم نمتوجه شده و نشناخته بره زن ی غریبه شه؟ازدواج که الک دولک نیست، باباتم چه حرفایی میزنه،حالا تو چی قبول کردی؟
_معلومه که نه!
صدای مارال پر از بغضی تلخ میشود.
_اما مگه نه اضافه کردن من تاثیری روش میزاره؟بابام اصلا گوشش بدهکار این حرفا نیست!
مارال لحظهای مکث میکند. کف دستش ناخودآگاه به سمت بازویش میرود؛ همان جایی که هنوز، زیر آستین، رد کبودی کمربند باقی مانده است. وقتی مجدداً حرف میزند، آوایش حتی آهستهتر شده؛ انگار خودش هم از چیزی که میخواهد به زبان بیاورد، میترسد:تازه مخالفتم که کردم ،کلیم با کمربند کتکم زد!
نوشته رمان شرورِ سیاه پارت ۶_از نازلی بستری اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن