رمان شرورِ سیاه پارت ۵_از نازلی بستری

مکث کوتاهی می‌کند و بعد نفس عمیقی می‌کشد:هر کاری که می‌کنم، برای خیر و صلاح خودته. من پدرتم، مارال. بیشتر از هر کسی تو این جهان دوست دارم و می‌خوام خوشبخت بشی.

مارال زیر پتو دست‌هایش را مشت می‌کند. ناخن‌هایش در کف دستش فرو می‌روند، اما هنوز چیزی نمی‌گوید؛ هنوز خودش را به خواب زده است.

_ازدواج با آریان…

حاج فتاح ادامه می‌دهد و صدایش کم‌کم دوباره همان استحکام همیشگی را پیدا می‌کند؛ هرچند هنوز آرام‌تر از قبل است.

_بهترین اتفاقیه که ممکنه برات بیفته. تو الان جوونی، دنیا رو با چشم دختربچه‌ها می‌بینی، فکر می‌کنی محبت و احساس همه‌چیزه. ولی زیستن این‌جوری نیست، مارال. زیستن یعنی امنیت؛ یعنی یه سقف محکم بالای سرت، یه مرد که بتونه ازت مراقبت کنه. آریان همه‌ی اینا رو داره.

کف دستش روی موهای مارال اندکی فشار می‌آورد؛ نه از سر خشونت، بلکه با اصراری عجیب و سنگین.

_بهتره از خر شیطون بیای پایین، دختر جان. این لجبازی به هیچ‌کجا نمی‌رسه، فقط خودتو بیشتر اذیت می‌کنی.به بخت خودت لگد نزن دخترم.

خاموشی کوتاهی میان حرف‌هایش می‌افتد؛ انگار منتظر است واکنشی از مارال ببیند. ولی وقتی هیچ صدا و هیچ حرکتی نمی‌بیند، از جای خود قد بلند می‌شود و کنار تخت می‌ایستد.

صوتیش این بار مجدداً همان قاطعیت همیشگی را به خود می‌گیرد؛ سرد و خالی از هر چون‌وچرا:

_فردا شامگاه، حاج کریم با زن و بچه‌ش میان اینجا تا قرار مدار رو بچینیم. می‌خوام اون‌موقع یه دختر خوب و آروم ببینن، نه این چیزی که این چند روزه بودی. درک کردی دخترم؟

مارال زیر پتو چشم‌هایش را محکم‌تر می‌بندد، ولی قطره‌ای اشک بی‌اختیار از گوشه‌ی نگاهش سر می‌خورد و روی بالش می‌چکد.

حاج فتاح، انگار متوجه این حرکت کوچک می‌شود، ولی چیزی نمی‌گوید. تنها لحظه‌ای دیگر همان‌جا می‌ایستد و به دخترش نگاه می‌کند. سپس، بدون هیچ حرف دیگری، برمی‌گردد و از اتاق بیرون می‌رود. این بار در را آرام پشت سرش می‌بندد.

اتاق مجدداً در سکوت و تاریکی فرو می‌رود.

مارال، حالا که تنها شده، دیگر نیازی ندارد خودش را به خواب بزند. دیده‌هایش را باز می‌کند و به سقف خیره می‌شود. اشک‌ها بی‌مهابا مجدداً از نگاه‌هایش سرازیر می‌شوند.

جمله‌ی پدرش، فردا شامگاه حاج کریم میاد، همزیرا زنگ خطری در ذهنش می‌پیچد؛ چیزی که تا امروز، دور و مبهم به نظر می‌رسید، حالا ناگهان به فردایی نزدیک و ترسناک تبدیل شده است؛ فردایی که مارال هیچ آمادگی‌ای برای روبه‌روشدن با آن ندارد.

***

مارال در تختش تکانی میخورد انگار نور کم جان آفتاب صبحگاهی بالاخرا توانسته او را از کابوسی که می مشاهده کرد بیدار کند.پلک‌هایش از گریه‌های شب گذشته سنگین‌اند، ولی ذهنش، عجیب، بیدار و هوشیار است. دقایقی همان‌جا دراز می‌کشد و به سقف اتاق خیره می‌ماند؛ به جمله‌ی دیشب پدرش فکر می‌کند، به فردایی که دیگر امروز است، به حاج کریم و زنش که قرار است شامگاه به منزل بیایند.

نفس عمیقی می‌کشد، از تخت پایین می‌آید، لباس‌هایش را عوض می‌کند و با قدم‌هایی که هنوز اندکی سنگین‌اند، از اتاق بیرون می‌رود و به سمت آشپزمنزل می‌رود؛ جایی که زری‌خانم، پشت به در، مشغول آماده‌کردن صبحانه است.

_مامان…

آوای آرام مارال، مادرش را از افکارش بیرون می‌کشد. زری‌خانم برمی‌گردد و نگاهی به دخترش می‌اندازد. زیر دیده‌های مارال گود افتاده.
_جانم مادر، بیدار شدی؟ بیا بشین صبحونه بخور.

مارال، به‌جای قرار گرفتن، همان‌جا کنار در آشپزمنزل می‌ایستد و کف دست‌هایش را در هم گره می‌کند.

_مامان، می‌خوام برم خونه‌ی سولماز.

زری‌خانم لحظه‌ای کف دست از کار می‌کشد و نگاه دقیق‌تری به دخترش می‌اندازد.

_سولماز؟

_آره مولین.

مارال سرش را تکان می‌دهد. صوتیش پر از التماسی آهسته است.

_دلم گرفته این‌جا مولین، قلبم می‌خواد یه‌کم برم بیرون، حرف بزنم، ذهنم عوض بشه. فقط چند ساعت، بعد برمی‌گردم.

زری‌خانم چند ثانیه خاموشی می‌کند. در قلبش ترسی هست؛ ترس از این‌که اگر حاج فتاح بفهمد، چه واکنشی نشان خواهد داد. ولی وقتی به چشم‌های خسته و التماس‌کننده‌ی دخترش نگاه می‌کند، قلبش تاب نمی‌آورد؛باشه مادر، اما حداقل قبلش دو لقمه صبحونه بخور بعد برو عزیزم.

_نه نمیتونم اشتهام نمیکشه.
بالاخره می‌گوید؛ آرام، با لبخندی دلگیر.

_باشه دخترم برو، ولی زود برگرد. قبل از اینکه بابات از بازار بیاد، باید خونه باشی. می‌دونی که اگه بفهمه اینجا رو رو سرمون خراب میکنه.

_می‌دونم مامان. زود برمی‌گردم، قول می‌دم.

با این حرف، بی‌آن‌که صبحانه‌ای بخورد، تنها یک لیوان آب می‌نوشد، لباس مناسبی می‌پوشد، روسری‌اش را مرتب می‌کند و از خونه بیرون می‌زند.

کوچه زیر آفتاب ظهر تابستان، ساکت و خلوت است؛ تنها صدای زنگ دوچرخه‌ی پسربچه‌ای که از سر کوچه می‌گذرد می آید
مارال با قدم‌هایی که هرچه پیش‌تر می‌رود، سبک‌تر و مصمم‌تر می‌شوند، از کنار دیوارهای گلی و درهای رنگ و رو راهی شده منزل‌های قدیمی می‌گذرد تا به منزل‌ی سولماز، در انتهای کوچه، می‌رسد.

منزل‌ی سولماز، با آن در چوبی قدیمی و رنگ‌وروراهی شده و شاخه‌ی پیچکی که از روی دیوار حیاط آویزان شده، همیشه، از دوران کودکی، برای مارال حکم پناهگاهی کوچک را داشته است؛ جایی که می‌توانست، حتی برای چند ساعت، از سنگینی منزل‌ی خودش فاصله بگیرد.

جلوی در، لحظه‌ای مکث می‌کند. نفس عمیقی می‌کشد و بعد دستش را دراز می‌کند، انگشتش را روی زنگ در می‌گذارد و فشار می‌دهد.

صدای زنگ در سکوت کوچه، واضح و رسا می‌پیچد.

مارال با قلبی که میان امید و اضطراب در نوسان است، منتظر می‌ماند تا در باز شود.

صوتی خش‌خش آیفون، پس از چند ثانیه انتظار، در خاموشی کوچه می‌پیچد و بعد، صوتی زنی گرم و آشنا از پشت خط خش‌دار آیفون به گوش می‌رسد:بله؟

مارال کمی به آیفون کهنه‌ای که کنار در نصب شده نزدیک می‌شود، لب‌هایش را به آن نزدیک می‌کند و با آوایی که سعی دارد شاد به نظر برسد، هرچند هنوز ته‌مایه‌ای از خستگی در آن پیداست، جواب می‌دهد:سلام خاله، منم، مارال…

لحظه‌ای سکوت برقرار می‌شود و بعد صدای سیماخانم، سرشار از گرمای مادرانه‌ای که تنها میان همسایه‌های قدیمی پیدا می‌شود، این بار با ذوق از پشت آیفون بلند می‌شود:
مارال جونم! تویی مادر؟بیا تو، بیا تو دخترم، خوش اومدی!

صدای بوق کوتاه آیفون به گوش می‌رسد و مارال کف دستش را روی دستگیره‌ی فلزی سرد در می‌گذارد، آن را فشار می‌دهد و در با صدای جیرجیری آشنا، ساکت باز می‌شود.

حیاط خونه‌ی سولماز، برخلاف حیاط خانه‌ی خودشان، پر از گلدان‌های شمعدانی قرمز و صورتی است که روی لبه‌ی حوض کوچک وسط حیاط چیده شده‌اند. بوی نم آب حوض، درهم‌آمیخته با عطر گل‌های شمعدانی، در هوا پیچیده و آرامشی غریب با خود می‌آورد؛ همان ساکتشی که مارال مدت‌هاست در منزل‌ی خودش از یاد برده.

سیماخانم، با همان چادر گلدار خانگی که روی شانه‌هایش افتاده، از در ورودی منزل بیرون می‌آید، دست‌هایش را باز می‌کند و با لبخندی از ته دل به سمت مارال می‌رود:
الهی قربونت برم، بیا اینجا ببینمت عزیزم،چقدر قلبمون برات تنگ شده بود دختر.

مارال، با مشاهده کردن آن آغوش گرم و آن تبسم صمیمی، برای لحظه‌ای احساس می‌کند بار سنگینی از روی قلبش برداشته می‌شود. جلو می‌رود، خودش را در آغوش سیماخانم می‌اندازد و سیماخانم نیز محکم، درست مثل یک مادر دوم، او را در آغوش می‌گیرد.
_سلام خاله جون، خوبین؟ ببخشید بی‌خبر مزاحم شدم.

مارال با صوتیی که سعی می‌کند ساکت و عادی باشد، می‌گوید.

_این چه حرفیه مادر!
سیماخانم کف دستش را دور شانه‌ی مارال حلقه می‌کند و هر دو با هم به سمت منزل راه می‌افسریع. _تو مثل دختر خودمی هیچ فرقی برام با سولماز نداری، هر وقت قلبت خواست بیای، خونه‌ی خودته. سولماز هم تو اتاقشه، داشت با گوشیش ور می‌رفت، الان از خوشحالی بال درمیاره وقتی ببینه اومدی.

از پله‌های کوتاه ایوان بالا می‌روند و سیماخانم، همان‌طور که در ورودی خونه را باز می‌کند، با صوتی کشیده رو به داخل خانه صدا می‌زند:

_سولماز! سولماز جان، بیا ببین کی اومده!

نوشته رمان شرورِ سیاه پارت ۵_از نازلی بستری اامان بار در . پمشاهده کردار شد.