موضوع اصلی رمان اسیر استاد
سوفیا دختری دانشجوست که با شیطنت‌های خودش زیستن می‌کند. برای تأمین خرج و هزینه‌های حیات، با یکی از استادانش رابطه‌ای خاص دارد. در همین حال، استاد جمشاهده کردی به نام «ساواش تهرانی» وارد دانشگاه می‌شود؛ مردی که با انگیزه‌ای مشخص پا به زندگی سوفیا گذاشته است: «انتقام». ولی همه‌چیز آن‌طور که به ساواش بیان کرده‌اند نیست. او به اشتباه سوفیا را مجازات می‌کند و با انتشار عکس‌هایش، باعث می‌شود سوفیا از خونه‌شان بیرون انداخته شود. در همین شرایط، ساواش نقش فرشته نجات را بازی می‌کند، در حالی که چیزی جز یک دیو نبوده است. او سوفیا را به نیویورک می‌برد و آنجاست که تازه ماجمسیرایشان شروع می‌شود…
مقداری از متن رمان اسیر استاد:
کمی از روی سرشونش کت برداشته شد که برگشت سمتم… «چته تو؟ این کارها چیه؟ چرا کت رو می‌گیری؟ از دست تو آسایش نداریم؛ اون از بالا آوردنت، این هم از پاگیر شدنت تو بیمارستان…» با صدای طلبکارش من هم خودم رو جمع‌وجور کردم… به این مردها رو بدی، فکر می‌کنن کی هستن… «اولاً یواش‌تر، چه طرز صحبت کردن با یه خانومه؟ تو که استادی، باید اینو بدونی… دوماً داشتی می‌حرکت کردی، هول شدم، میل داشتم سوالی بپرسم، اون موقع یادم حرکت کرد…» نفسش رو پرآوا بیرون فرستاد… «زودتر بگو، به‌خاطر جنابعالی سه تا از کلاس‌هام رو نتونستم برم و از بی‌نظمی متنفرم…» سرم رو پایین انداختم… حق با اون بود… به‌خاطر مشکل من و حماقتی که کردم، از کارهاش عقب موند… سعی کردم توی صدام حس قدردانی مشخص باشه… «تا الان که از کلاس‌هاموندین، می‌شه بیاین؟ باید باهاتون حرف بزنم…» بدون توجه به حرفی که زدم، اضافه کرد: «بالاخره موضع خودت رو مشخص کن؛ من الان جمعم یا مفرد؟»
منظورش رو ندرک کردم و از نگاه متعجبم اینو متوجه شد… همون‌طور که کف دستم رو کشید و با هم داخل اتاق شدیم، صوتش رو شنیدم… «بالاخره من تو هستم یا شما؟؟ هر وقت قلبت بخواد جمع می‌بندی، هر وقت نمیل داشت مفرد؟» آهان، کشداری گفتم… به طرف صنقلبی سفیدرنگ کنار تخت رفت و عقب‌ترش کشید… با اشاره‌اش به تخت، روش جای گرفتم… «خوب، زودتر حرف‌هات رو بزن…» بعد آروم‌تر زمزمه کرد: «تازه اول مشکلاته…» دست‌هام رو توی هم پیزیرادم… عرق کرده بودن، از حرفی که می‌خواستم بهش بگم… «سرخ شدن، بسه…» سرم رو بالا آوردم و به تهرانی که این حرف رو زده بود، نگاه گیجی از نفهمیدن انداختم… متوجه شد و اشاره کرد به کف دست‌هام… چشم دوختم… انقدر که فشارشون داده بودم، سفیدی کف دست‌هام قرمز شده بودن… «می‌خوای همین‌طوری زل بزنی و فشار بیاری بهشون؟» نفسم رو بیرون دادم… باید می‌درک کردم بعد از بیهوش شدن من چه اتفاقی افتاده…
آبروم راهی شده یا نه، هنوز کسی خبردار نشده… به‌شدت به‌سرعت جویا شدم: «کسی از دانشجوها فهمید که چه اتفاقی برای من افتاد؟» «همین رو می‌میل داشتی بپرسی؟» عصبی شدم… پای آبروی اون که وسط نبود… من یک دختر بودم و هر اتهام و ننگ و برچسبی راست می‌خورد تو پیشونی من… «نباید بشم؟» موضوع بی‌اهمیتی مثل اینکه از نظرت… با لحنی عادی که حرص من رو درمی‌آورد جواب داد: «نه، کسی غیر از من، تو، افخمی و…» سرم رو بالا آوردم تا ببینم دیگه کیه که خبردار نشده… «اون سلیمی بی‌ناموس چیزی از قضیه نمتوجه شد…» با اومدن اسم اون کفتار پیر، موهای تنم سیخ شد… ناخودآگاه کف دستم رو روی گردنم و تنم محکم کشیدم… نفس‌نفس می‌زدم… «چیزی نیست دختر، آروم باش…» با صدای تهرانی از فاصله‌ی نزدیک، سرم رو قد بلند کردم… با دیده‌های اشکی و بغض سنگینم خفه زمزمه کردم: «اون… کثافت… کف دست‌های… کثیفش رو روی تنم…»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن