موضوع اصلی رمان هبوط
رایحه هفت سال پیش از خانه و گذشته اش فرار کرده حالا با آشنایی آدم های تازه سعی داره آدم جدیدی باشه و رایحه گذشته را فراموش کنه.به خانه ویلایی مادر بزرگ المیرا نقل مکان میکند خونه امن است اما اهالی خانه برای او خطر آفرینند! خطر عشق! رایحه خانواده ندارد رایحه مادر ندارد رایحه پدر ندارد رایحه روح ندارد. رایحه یک آدم بد است با نیت های خوب!
مقداری از متن رمان هبوط:
چاره‌ای جز دروغ اضافه کردن نداشتم. از اینکه فرگل کاری کرده مطمئن بودم، اما از این هم مطمئن بودم که اگر مردهای این منزل از کارهای فرگل باخبر شوند، اصلاً عاقبت خوبی ندارد. مولین: «تو مگه نگفتی اصلاً مدرسه‌اش امروزگار تعطیل بوده و رفیقاش می‌گن…» میان حرف مولین پریدم و اضافه کردم: «پیش یکی دیگه از دوستاش راهی شدم، اون با فرگل بیرون بود.» حسام پوزخندی زد و گفت: «داری دروغ می‌گی! یه چیزی شده خزان، نه؟ به تو چی اضافه کرد؟! هان؟» «به من چیزی نگفت. اصلاً حرف نزد با من. من میرم بالا استراحت کنم. شامگاه بخیر.» منتظر حرفی نماندم و داخل منزل راهی شدم. یک‌راست سمت اتاق مجردی حرکت کردم و خسته لباس‌هایم را با تنها لباس راحتی که اینجا داشتم عوض کردم و خودم را روی تخت پرت کردم. ذهنم پریشان بود؛ احساس می‌کنم اتفاق بد و ناگواری رخ داده. حس می‌کنم فرگل کاری کرده که نباید… وای، نمی‌خواهم به آن قسمت فکر کنم.
نکند احمق‌بازی‌های نوجوانی من را در آورده! وای خدا نکند…! خدا نکند! آن‌قدر به این‌جور چیزها اندیشیدم که دیدهانم گرم خواب شدند. در تخت تابی خوردم و خواب‌آلود دیدهانم را باز کردم و نگاهی به اتاق انداختم. ساعت ۱۰ بود. خمیازه‌ای کشیدم و روی تخت قرار گرفتم. کف دستی به موهای ژاماده‌ام کشیدم و از تخت پایین پریدم. در اتاق را باز کردم و مامان را آوا زدم. ـ مامان؟… مولین؟ با آوای خورشین سرم را سمت او چرخاندم. ـ مولین راهی شد سر کار. ـ سلام، اینجا چیکار می‌کنی؟ ـ علیک سلام، دیشب اومدم شما نبودی، ببینیم. اخم کمرنگی کردم و نامفهوم گفتم: ـ دیشامگاه؟… نوچ، فرهان اومد؟! ـ فرهان؟ نه، اینجا که نیامد. سری تکان دادم و به اتاق بازگشتم و موبایلم را برداشتم و شماره‌اش را گراهی شدم. بعد از پنج بوق بالاخره پاسخ داد. ـ جانم؟ ـ الو، فرهان؟ ـ جانم خزان؟ ـ سلام. کجایی تو؟ خونه‌ای؟! ـ نه، نیامدم هنوز. بعدازظهر مسیر می‌افتم. ـ فرهان… تو گفتی میای زود.
تک‌خنده‌ای کرد و اضافه کرد: منم قلبم تنگ شده برات، اما میام تا شامگاه. ـ منم یادم می‌مونه هیچ‌وقت سر قولت نیستی‌آ، حواست هست که؟! لبخند زد و اظهار کرد: من معذرت می‌خوام از شما بانو. تبسمی روی لبم جای گرفت و بیان کردم: حالا کارت جور شد؟! ـ یکی از برج‌ها که نه… ولی یکی‌شونو راضی کردم که تحویل نقشه‌ها بیفته برای سه‌ماهه‌ی دیگه. ـ خدا رو شکر… پس شامگاه منتظرم. ـ باشه، خونه مولین اینایی؟! ـ آره. ـ باشه، شامگاه میام دنبالت. فعلاً من باید برم خزان. خداحافظ عزیزم. ـ مراقب خودت باش، خداحافظ. تماس را قطع کردم و به سمت سرویس رفتم و بعد از شستن دست و صورتم از اتاق خارج شدم. به آشپزخونه راهی شدم و با دیدن صبحانه‌ی آماده‌ی روی میز نگاهانم برق زدند و پشت میز جای گرفتم. ـ به‌به… چقدر گشنه‌م. خورشین هم پشت میز قرار گرفت و بیان کرد: مولین صبح برامون آماده کرده بود. لقمه‌ای در دهانم گذاشتم و اضافه کردم: دستش درد نکنه، از دیروزگار ظهر تا حالا هیچی نخورده بودم.
حسابی گرسنه‌ام بود. ـ خزان… اتفاقی برای فرگل افتاده؟ لقمه‌ام را قورت دادم و با غمگینی سر به طرفین تکان دادم و ملایم اظهار کردم: معلوم نیست چیکار کرده، اصلاً کجا بوده. یه کلمه حرف نمی‌زنه. ـ باور کنم به تو هیچی ناظهار کرده؟ حسام می‌بیان کرد با خزان صحبت کرده! ـ هیچی به من ناضافه کرد، اگه اظهار کرده بود مریض نبودم که به شما چیزی نگم که!. ـ به نظرت چی شده؟ فرگل سابقه‌ی دیر کردنش نهایت دو ساعت بوده، نه ۱۲ ساعت. ـ منم مثل تو بی‌خبرم. اما از اینکه اتفاقی افتاده یا کاری کرده باشه مطمئنم. ـ از کجا؟ لقمه‌ی دیگری گراهی شدم و همان‌طور که می‌جویدم، گفتم: می‌گم بهت، ولی بفهمم دهن‌لقی کردی، من می‌دونم تو.. پشت نگاهی نازک کرد و گفت: نه، اینکه تا حالا دهن‌لقی کردم. نیشخندی زدم و گفتم: کم نه خواهر. والا من هرکار می‌کردم، هرچی می‌شد به ثانیه نمی‌کشید، کف کف دست فرهان و حسام بود. ـ اون موقع فرق می‌کرد. ـ اصلاً هم فرق نمی‌کرد. الان که یاد دهن‌لقی‌ات می‌افتم، دوست دارم بگیرم بزنمت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن