موضوع اصلی رمان پارلا
جمیله دختری کشیدهپرواز است و از وضعیت زندگی‌اش راضی نیست. به قلبایلی از پلیس می‌ترسد و از آن‌ها دوری می‌کند. او سعی می‌کند با پسرهای پولدار دوست شود، خودش را «پارلا» معرفی می‌کند و تمام تلاشش را به کار می‌گیرد تا قلبشان را به دست آورد. یک روز به‌طور اتفاقی با سیاوش آشنا می‌شود؛ مردی که پلیس است. پارلا از او خیلی می‌ترسد و خیال می‌کند سیاوش همه‌جا دنبالش است و او را زیر نظر دارد. تا اینکه می‌فهمد سیاوش برای یک مأموریت پلیسی روی او حساب باز کرده است.
مقداری از متن رمان پارلا:
به تو چه ربطی داره؟ بار آخرت باشه توی کار من فضاما می‌کنی. هر چی هیچی بهت نمیگم، پرروتر میشی. در ذهنش گذراندی کی هستی؟ بابای منی یا مولینم؟ کی به تو اضافه کرده سرت رو بکنی توی کار من؟ الهه کف دستکش‌هایش را درآورد و گفت: «آوات رو برای من کشیده نکن، ها! بسیار وحشی و بی‌تربیت شدی.» بلند گفتم: «بودم! تو نمی‌تمایل داشتی باور کنی. حالا هم بکش کنار، اگه نمی‌خوای گازت بگیرم. می‌دونی که! وحشی‌ام.» الهه کف دستکش‌ها را روی مبل انداخت، جلوی در ایستاد و اظهار کرد: «اگه بذارم با این ریخت و قیافه جایی بری، الهه نیستم.» با خشم جلو رفتم، هلش دادم و اظهار کردم: «گمشو کنار! چه می‌خوای الهه باشی، چه هر خری دیگه‌ای! برایم مهم نیست.» الهه هم من را هل داد و اظهار کرد: «اگه مولین جلویت کوتاه می‌یاد، من این‌شکلی نیستم.» داد زدم: «برایم مهم نیست تو چه شکلی هستی. این‌قدر توی کار من دخالت نکن. هی هم برای من منم‌منم نکن. داری حالم رو به هم می‌زنی.»
او را به عقب هل دادم و از منزل بیرون زدم. با برآشفتهت زیر لب گفتم: «این هم برای من آدم شده! نکبت!» کیفم را روی شانه‌ام انداختم. پایم را که از در بیرون گذاشتم، اخم کردم و به همسایه‌ی روبه‌رو که داشت زمین جلوی خانه را با شلنگ می‌شست، دیده‌غره رفتم. نگاه متعجب او به سر و وضعم را نامتوجه شده گحرکت کردم و به سمت محل قرارم با مارال راهی شدم. همان‌طور که به سمت آن‌جا می‌حرکت کردم، یکی از پسرهای کوچه‌مان از کنارم رد شد و زیر لب جمله‌ی تحسین‌آمیزی بیان کرد. توجهی به او نکردم. به راهم ادامه دادم. سر کوچه مارال را متوجه شدم. یک مانتوی سرمه‌ای که تا روی زانویش بود پوشیده بود، شال مشکی سر کرده بود و کفش عروسکی بدون پاشنه پوشیده بود. با مشاهده کردن من لبخند زد و گفت: «پارلا! دیوونه! توی ماشین می‌شینیم. دیگه نیازی به کفش پاشنه‌کشیده نیست.» در حالی که به سمت ایستگاه اتوبوس می‌رفتیم، اضافه کردم: «یهو متوجه شدی بختم توی اتوبوس باز شد. خدا رو چه مشاهده کردی!»
مارال زد زیر خنده و گفت: «توی اتوبوس؟ خاک بر سرت! از الگانس به اتوبوس رسیدی؟ اوضاع نفت اپک مثل اینکه به‌هم ریخته!» لبخند زدم و گفتم: «نه! نفت اپک سر جاشه. شوهر ارزشمندتر شده.» توی اتوبوس از هر دری حرف زدیم. من از الهه شکایت می‌کردم و مارال به‌خاطر اینکه کسری به الهه علاقه داشت، افسوس می‌خورد. بعد از آن ساکت شدیم و من به فردا در ذهنش گذراندم… به اامان روزگاری که قرار بود در دانشگاه بگذرانم… راستی شیمی کاربردی چه‌جوری بود؟ چرا هیچ‌وقت بهش فکر نکرده بودم؟ فقط همین‌طور الکی انتخاب رشته کرده بودم. دانشگاه چه‌طور بود؟ مثل کتاب‌ها بود؟ دخترها و پسرها با هم بیرون می‌حرکت کردند و عاشق می‌شدند و ازدواج می‌کردند؟ یعنی دانشگاه این‌قدر رویایی بود؟ پس چرا همه‌ی اطرافیان من نظر عکس داشتند؟ چرا بیشترشان می‌بیان کردند دبیرستان بیشتر خوش می‌گذرد؟ چرا همه این قصه‌ها و داستان‌ها را مسخره می‌کردند؟ پس یعنی دانشگاه هم جای خاصی نبود…
ساقی دنده را عوض کرد و مارال با بداخلاقی بیان کرد: «کجای دور دور کردن هیجان‌انگیزه؟» به در تکیه داده بود و اخم‌هایش را در هم کشیده بود. جردن بودیم. اطرافمان پر از ماشین‌های مدل بالا بود که راننده‌های جوانشان برای دور دور آمده بودند. ساقی خندید و اظهار کرد: «این‌قدر ماشین مدل بالا دور و برمونه که هیچ‌کس ما رو نگاه نمی‌کنه.» من نچ‌نچی کردم و بیان کردم: «دافعه داره ماشینت! هیچ‌کس ما رو این تو نمی‌بینه.» در همین موقع یک سمند که چهارتا پسر سوارش بودند کنارمان متوقف شد و یکی از پسرها از شیشه‌ی باز ماشین شماره‌ای را برای ساقی انداخت. ساقی با کنجکاوی نگاهی به پسری که شماره داده بود انداخت، ایشی کشید و کاغذ را از پنجره بیرون انداخت. رو به من کرد و اظهار کرد: «تو رو خدا شانس منو ببین! چه نکبتی بود طرف!» من سرم را چرخاندم و اضافه کردم: «خداییش تنها پراید این دور و وریم.» ساقی اخم کرد و گفت: «پراید چشه؟» من خندیدم و اظهار کردم: «هیچی! عزیزم! هیچی… ولش کن!»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن