موضوع اصلی رمان شیرین مثل ویسکی
دو دشمن قدیمی. دو رقیب کاری. پانزده سال کل‌کل، لجبازی و تلاش برای اینکه ثابت کنند کدام‌یک بهترین است. کولتون و نوآ، دو نعل‌بند رقیب در شهر کوچک دارلینگِ مونتانا، و ظاهراً هیچ‌کدام حاضر نیسسریع حتی یک قدم از دشمنی‌شان عقب‌نشینی کنند… تا اینکه شامگاهی، در میانه یکی از همان درگیری‌ها، بوسه‌ای ناگهانی همه‌چیز را به آتش می‌کشد.
مقداری از متن رمان شیرین مثل ویسکی:
بعضی از کارگرها، اونایی که صبح زود اومده بودن، دیگه حرکت کردن. اما بقیه هنوز هستن و دارن کارهای عصرشون رو تموم می‌کنن. توی مزرعه هیچ‌وقت حتی یک ساعت هم کسل‌کننده نیست. همین که وارد خونه میشم، با لاوسن، برادر بزرگ‌ترم، روبه‌رو میشم. دم در توقف کرده و به جالباسی خیره شده؛ جایی که چند ژاکت پاییزی و چند کلاه آویزونن. «لاو؟» آواش می‌کنم. «خوبی؟» با تعجب برمی‌گرده، انگار اصلاً متوجه نشده من وارد شدم. «آره، خوبم.» میگه و کفش‌هاش رو درمی‌آره. لاوسن، با چهل‌ودو سال سن، بزرگ‌تر ماست. مثل مولین نگاه‌های قهوه‌ای داره. در واقع، تقریباً از هر نظر شامگاهیه اونه، به‌جز اخلاق و راهی شدارش. لاوسن آرومه؛ مثل همون رودی که از وسط زمین‌هامون رد می‌شه. ولی مولین… اون دریاست. «اَشلی رو مشاهده کردی؟» می‌پرسم. «نه، تازه رسیدم خونه. اَشلی کیه؟» «آشپز جمتوجه شد. اَش صوتش می‌کنن.» چهره‌ی برادرم در هم میره و اصلاً تعجب نمی‌کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن