#پارت هدیه
وقتی الیاس به منزل برگشت، از همان لحظه‌ای که وارد اتاق شد، متوجه شد حال نور عادی نیست.
نور روی لبه‌ی تخت قرار گرفته بود، زانوهایش را بغل کرده و سرش را پایین انداخته بود.
الیاس چند قدم جلو آمد.
ــ نور؟
نور سرش را بالا آورد.
همین که نگاهش به الیاس افتاد، بغضش ترکید.
اشک‌هایش بی‌اختیار سرازیر شدند.
ــ الیاس…
الیاس به‌سرعت کنارش نشست.
ــ چی شده؟
نور سعی کرد خودش را کنترل کند، اما صوتیش می‌لرزید.
ــ امروز میلاد رو متوجه شدم.
الیاس برای لحظه‌ای مکث کرد.
ــ میلاد؟
نور سرش را تکان داد.
ــ آره… جلوی خونه دیدمش.
الیاس با تعجب نگاهش کرد.
ــ جلوی خونه؟
ــ آره. گفت اتفاقی اونجا بوده… بعد با هم تا مغازه حرکت کردیم.
الیاس چند لحظه ساکت ماند.
بعد سؤال کرد:
ــ چی شد که این‌طوری شدی؟
نور اشک‌هایش را پاک کرد.
ــ از نورا سؤال کرد.
الیاس چیزی نبیان کرد.
نور ادامه داد:
ــ سؤال کرد نورا کجاست.
صوتیش لرزید.
ــ منم اظهار کردم مرده…
الیاس نگاهش را از صورت نور برنداشت.
ــ بعد چی؟
ــ اضافه کرد عمو چیزی درباره‌ی مردنش نگفته.
لب‌های نور لرزید.
ــ الیاس… یه لحظه با خودم در ذهنش گذراندم شاید…
نتوانست ادامه بدهد.
الیاس آرام اظهار کرد:
ــ شاید نورا زنده باشه؟
نور سرش را تکان داد.
ــ آره…
چند ثانیه سکوت کرد.
ــ می‌دونی چقدر قلبم می‌تمایل داشت این فکر درست باشه؟
اشک دیگری از چشمش پایین رسید.
ــ اما بعد یادم افتاد که…
آوایش شکست.
ــ خودم متوجه شدمش.
الیاس نفس عمیقی کشید و کف دستش را آرام روی شانه‌ی نور گذاشت.
ــ نور، گوش کن.
نور نگاهش کرد.
ــ اینکه یه لحظه به زنده بودنش اندیشیدی، چیز بدی نیست. تو خواهرت رو عاشق شدی. طبیعیه که قلبت بخواد هنوز زنده باشه.
ــ ولی هر بار یادش می‌افتم…
نور بغض کرد.
ــ انگار دوباره همون روزگار رو حیات می‌کنم.
الیاس کمی نزدیک‌تر شد.
ــ لازم نیست الان خودتو مجبور کنی چیزی رو فراموش کنی.
نور با آوای ملایمی بیان کرد:
ــ من فقط خسته‌ام…
ــ می‌دونم.
ــ از اینکه هر روزگار یه چیزی یادم میاد… از اینکه هر بار فکر می‌کنم شاید چیزی رو نمی‌دونم…
الیاس چند لحظه ساکت شد.
انگار در ذهنش چیزی را بررسی میکرد.
بعد به‌یک‌باره گفت:
ــ بریم خونتون.
نور با تعجب نگاهش کرد.
ــ چی؟
ــ بریم اونجا.
نور سریع سرش را تکان داد.
ــ نه… نمی‌تونم.
ــ چرا؟
ــ نمی‌خوام مجدداً اونجا رو ببینم.
ــ می‌فهمم.
ــ الیاس، من حتی نمی‌دونم اگه وارد اون خونه بشم چه حالی می‌شم.
الیاس ساکت اظهار کرد:
ــ تنها نمی‌ری.
نور نگاهش کرد.
ــ تو هم میای؟
ــ آره.
ــ اما…
ــ نور، شاید جواب بعضی از سؤال‌هات هنوز همون‌جا باشه.
نور ساکت شد.
ــ اگه چیزی پیدا نکردیم چی؟
الیاس بدون مکث بیان کرد:
ــ اون موقع برمی‌گردیم. حداقل می‌دونیم تلاش خودمون رو کردیم.
نور چند لحظه به حرفش فکر کرد.
بعد آرام سرش را پایین انداخت.
ــ می‌ترسم.
الیاس دستش را گحرکت کرد.
ــ می‌دونم.
ــ اگه مجدداً همه‌چی یادم بیاد چی؟
ــ من کنارت هستم.
نور به دستش نگاه کرد.
ــ قول می‌دی تنها‌م نذاری؟
الیاس لبخند خیلی کمرنگی زد.
ــ قول می‌دم.
نور نفس عمیقی کشید.
چند لحظه بعد آرام سرش را تکان داد.
ــ باشه…
الیاس جویا شد:
ــ فردا صبح؟
نور کمی اندیشید.
ــ صبح بهتره.
ــ پس صبح می‌ریم.
نور سرش را تکان داد.
ــ باشه.
آن شب، بعد از اینکه کمی ساکت‌تر شد، در اتاقش روی تخت دراز کشید.
هنوز ذهنش پر از سؤال بود.
از نورا…
از مادرش…
از خونه‌ای که سال‌ها از آن فرار کرده بود.
چند دقیقه بعد، الیاس وارد اتاق شد.
کنار تخت نشست و آرام اضافه کرد:
ــ هنوز خوابت نبرده؟
سرم را تکان دادم.
ــ نه.
الیاس چیزی ناظهار کرد.
فقط کمی جابه‌جا شد و من ساکت سرم را روی سینه‌اش گذاشتم.
آوای ضربان قلبش را می‌شنیدم.
دستم را کنار خودم گذاشتم و نگاه‌هایم را بستم.
الیاس کف دستش را بالا آورد و ساکت موهایم را نوازش کرد.
هیچ‌کداممان حرفی نزدیم.
فقط همان خاموشی ملایم بود و کف دست الیاس که بی‌وقفه روی موهایم حرکت میکرد.
برای اامان بار در چند روزگار گذشته، کمی احساس امنیت کردم.
و با همان ساکتش کوچک، نگاه‌هایم کمکم سنگین شد.
صبح، با آوای آهسته الیاس نگاه‌هایم را باز کردم.
ــ نور…
چشم‌هایم را باز کردم و چند لحظه به سقف خیره ماندم.
بعد یادم وارد شد.
امروز قرار بود برگردم منزل.
منزل‌ای که مدت‌ها بود از آن فرار می‌کردم…
منزل‌ای که با تمام وجودم دلبسته شدم فراموشش کنم، اما انگار هیچ‌وقت نمی‌توانستم.
ملایم از تخت پایین آمدم و آماده شدم.
وقتی از اتاق بیرون آمدم، الیاس منتظرم بود.
نگاهش که به من افتاد، فقط بیان کرد:
ــ آماده‌ای؟
تبسم خیلی کمرنگی زدم.
ــ آره.
سوار ماشین شدیم.
تمام مسیر سکوت بود.
من به شیشه خیره شده بودم و خیابان‌ها یکی‌یکی از جلوی نگاهم رد می‌شدند.
هرچه نزدیک‌تر می‌شدیم، دلم بیشتر می‌گرفت.
بالاخره ماشین جلوی خانه از حرکت ایستاد.
چند لحظه هیچ حرکتی نکردم.
الیاس چیزی ناظهار کرد.
می‌دانست باید خودم آماده شوم.
پیاده شدم و روبه‌روی در ایستادم.
همان در قدیمی…
همان دری که هزار بار از آن وارد شده بودم
در نیمه باز بود.
دستم را بالا آوردم و ساکت هلش دادم.
در با صوتی خفیفی باز شد.
و همان لحظه…
صدایی در ذهنم پیچید.
ــ نور! بیا دیگه…
صدای نورا بود.
همان صدای شیطنت‌آمیز و خنده‌دارش.
نفسم بند آمد.
دیده‌هایم را بستم.
برای یک لحظه، انگار همه‌چیز برگشته بود.
نورا وسط حیاط ایستاده بود و می‌لبخند زد.
موهایش را پشت گوشش می‌زد و با همان تبسم همیشگی نگاهم میکرد.
ــ نور، کجایی؟
نگاه‌هایم را باز کردم.
هیچ‌کس آنجا نبود.
فقط یک حیاط خالی…
یک منزل‌ی خاموش…
و خاموشی.
نگاهم ملایم پایین افتاد.
باغچه را مشاهده کردم.
همان باغچه‌ای که مادرم را در آن دفن کرده بودند.
دلم فرو ریخت.
پاهایم خودشان مرا به سمتش بردند.
جلوی باغچه زانو زدم.
کف دستم را روی خاک گذاشتم.
لب‌هایم لرزید.
ــ مامان…؟
اشک همان لحظه از نگاه‌هایم پایین افتاد.
ــ من اومدم…
انگشت‌هایم را روی خاک کشیدم.
ــ ببخش که دیر اومدم مولین…
صدایم شکست.
ــ خیلی دلم برات تنگ شده.
دیگر نتوانستم حرف بزنم.
سرم را پایین انداختم و اشک ریختم.
الیاس چند قدم عقب‌تر توقف کرده بود.
به من فرصت داد.
چند دقیقه بعد، ملایم دستم را گرفت.
ــ نور…
سرم را بالا آوردم.
ــ بیا بریم داخل.
نگاهم هنوز روی باغچه بود.
ــ مولین اینجاست…
الیاس چیزی ناضافه کرد.
فقط کف دستم را فشرد.
بالاخره کشیده شدم.
با قدم‌هایی لرزان به سمت خانه رفتم.
در را باز کردم.
و وارد شدم.
همان لحظه انگار وقت برایم ایستاد.
خونه خراب شده بود.
دیوارها کثیف و سیاه شده بودند.
گوشه‌وکنار پر از وسایل قدیمی و به‌هم‌ریخته بود.
کف منزل خاک گحرکت کرده بود.
بوی سنگینی در فضا پیچیده بود.
اما من برای چند ثانیه…
منزل‌ی واقعی‌مان را مشاهده کردم.
خانه‌ای روشن.
مادرم در آشپزخونه بود.
صدای ظرف‌ها می‌رسید.
بوی غذای خونه تمام فضا را پر کرده بود.
نورا روی زمین قرار گرفته بود و موهایش را شانه میکرد.
با متوجه شدنم سرش را بالا آورد و خندید.
ــ نور، بیا کمکم!
مادرم از آشپزمنزل آوایم می‌زد:
ــ دخترم، بیا صبحونه بخور.
و من…
فقط از حرکت ایستاده بودم و به آن زندگی نگاه می‌کردم.
زیستن‌ای که دیگر وجود نداشت.
چشم‌هایم را باز و بسته کردم.
تصویر محو شد.
دوباره همان خونه‌ی ویران مقابلم بود.
اشک از نگاه‌هایم پایین وارد شد.
ــ اینجا…
صدایم لرزید.
ــ اینجا خونه‌مون بود…
یک قدم جلو رفتم.
کف دستم را روی دیوار کشیدم.
ــ اینجا مولین همواره می‌توقف کرد…
نگاهم به گوشه‌ی اتاق افتاد.
ــ اینجا نورا می‌قرار گرفت…
لبخند به‌شدت کوتاهی روی لبم آمد؛ ولی همان تبسم به‌شدت زود با گریه شکست.
ــ چرا همه‌چی تموم شد؟
الیاس آرام گفت:
ــ نور…
ولی دیگر نمی‌شنیدم.
نگاه‌هایم را بستم و تصاویر یکی‌یکی جلوی دیدهم وارد شدند.
مادرم…
صورتش…
کف دست‌هایش…
آغوشش…
آوایش که اسمم را صوت می‌زد.
بعد نورا…
خنده‌اش…
موهایش…
دیده‌هایش…
و بعد…
آن تصویر لعنتی.
تن بی‌جان خواهرم.
بدنی که دیگر تکان نمی‌خورد.
صدایی که دیگر جوابم را نمی‌داد.
نفسم یک‌باره بند آمد.
کف دستم را روی سینه‌ام گذاشتم.
ــ نورا…
صدایم فقط یک زمزمه بود.
ــ نورا…
دیگر نمی‌توانستم نفس بکشم.
الیاس فوراً جلو آمد.
ــ نور، بیا بیرون.
سرم را تکان دادم.
ــ نمی‌تونم…
ــ نور، بیا.
کف دستم را گحرکت کرد و آرام مرا از خانه بیرون برد.
همین که وارد حیاط شدم، هوای تازه را با تمام وجود به ریه‌هایم کشیدم.
یک نفس عمیق…
بعد یکی دیگر.
دستم روی سینه‌ام بود و اشک‌هایم بی‌وقفه پایین می‌آمد.
به خانه چشم دوختم.
منزل‌ای که زمانی پر از صدای مادر و خواهرم بود…
حالا فقط سکوت داشت.
نگاهم دوباره روی باغچه افتاد.
زانوهایم سست شد.
زیر لب اضافه کردم:
ــ مولین…
بعد چشم‌هایم را بستم.
ــ نورا…
اشک از گونه‌ام پایین وارد شد.
ــ دلم براتون به‌شدت تنگ شده…
الیاس کنارم ایستاد.
چیزی نبیان کرد.
فقط کف دستم را گراهی شد.
و من برای چند لحظه، همان‌جا در حیاط ایستادم و به خانه‌ای نگاه کردم که دیگر منزل نبود…
فقط **باقی‌مانده‌ی زیستن‌ای بود که برای همیشه از من گرفته شده بود.**
چشمم روی همان باغچه خشک مانده بود؛ همان‌جایی که می‌دانستم مادرم زیر خاکش خوابیده.
پاهایم سست شد.
آرام جلو راهی شدم و کنار باغچه زانو زدم. دستم را روی خاک گذاشتم. سرد و خشک بود… ولی برای من، همین خاک، تنها چیزی بود که از مادرم باقی مانده بود.
خم شدم و سرم را روی خاک گذاشتم.
اشک‌هایم بی‌اختیار روی صورتم می‌ریختند و در خاک گم می‌شدند.
— مولین…
صدایم لرزید.
— مامان، منم…
چند لحظه خاموشی کردم؛ انگار واقعاً منتظر بودم صوتیش را بشنوم.
— من اومدم پیشت.
لب‌هایم لرزید.
— ببخش منو که این‌همه دیر اومدم… ببخش که نتونستم نجاتت بدم…
هق‌هق کردم و انگشت‌هایم را روی خاک کشیدم.
— خیلی دلم برات تنگ شده مامان… به‌شدت…
سرم را بیشتر به خاک چسباندم.
— کاش بودی… کاش فقط یه بار دیگه بغلم می‌کردی… فقط یه بار…
صدای گریه‌ام در حیاط خالی می‌پیچید.
دستم را داخل خاک بردم و یک مشت از آن را برداشتم. خاک از لای انگشت‌هایم می‌ریخت، اما چند لحظه همان‌طور نگهش داشتم.
بعد مشت بسته‌ام را آرام به سمت دلم بردم.
— این تنها چیزیه که ازت دارم…
هنوز کف دستم به سینه‌ام نرسیده بود که آوای قدم‌های سریع الیاس را متوجه شدم.
— نور…
سرم را بالا آوردم.
الیاس کنارم زانو زده بود.
نگاه‌هایش سرخ شده بود و اشکی گوشه نگاهش نشسته بود. انگار خودش هم با مشاهده کردن حال من نتوانسته بود جلوی احساسش را بگیرد.
آهسته کف دستش را جلو آورد و اشکی را که گوشه چشمم مانده بود، پاک کرد.
— نور…
نگاهش کردم، اما چیزی ناظهار کردم.
الیاس نگاهش را از صورتم گحرکت کرد و روی مشتی که در کف دستم بود انداخت.
بعد یک‌باره چشمش روی خاک باغچه ثابت ماند.
ابروهایش کمی در هم رفت.
— صبر کن…
دستش را به سمت خاک برد.
— الیاس…؟
جوابم را نداد.
با کف دست خاک‌های خشک را کنار زد.
یک تکه کاغذ کوچک، نیمه‌مدفون زیر خاک، کمکم نمایان شد.
الیاس با احتیاط گوشه کاغذ را گرفت و بیرونش کشید.
هر دو به آن خیره شدیم.
کف دستم می‌لرزید.
الیاس کاغذ را برگرداند و به نوشته‌های روی آن چشم دوخت.
چند ثانیه هیچ نگفت.
فقط نگاهش کرد.
بعد ملایم سرش را بالا آورد و به من خیره شد.
نگاهش دیگر شبیه چند لحظه قبل نبود.
— نور…
صدایش آرام بود، اما چیزی در آن بود که باعث شد نفسم بند بیاید.
———————————
پارت هدیه نمیخوااااین؟
نوشته رمان تاوان فرار پارت43 اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن