#پارت ۴۱
### روایتگر میلاد
میلاد بعد از ساعت‌ها جست‌وجو، با ذهنی آشفته دوباره به سمت خونه‌ی عمو راهی شد.
تصویر نور از جلوی چشم‌هایش کنار نمی‌حرکت کرد.
ساعت سه شامگاه…
گریه می‌کرد.
می‌دوید.
و انگار از چیزی فرار می‌کرد.
ماشین را کنار خیابان پارک کرد و پیاده شد.
چند قدم تا خانه راهی شد و چند ضربه به در زد.
چند لحظه گذشت.
صوتیی از داخل نیامد.
مجدداً محکم‌تر کوبید.
این بار صوتی کشیده شدن قدم‌هایی روی زمین متوجه شده شد.
در باز شد.
عمو جلوی در ایستاده بود.
موهایش نامرتب بود و چهره‌اش خسته و گیج به نظر می‌رسید.
میلاد حتی سلام هم نکرد.
از کنار عمو رد شد و وارد حیاط شد.
همان‌جا، بدون هیچ مقدمه‌ای برگشت سمتش و پرسید:
ـ زن‌عمو، نور، نورا کجان؟
عمو چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
انگار سؤال را درست نمتوجه شده باشد.
نگاه‌هایش را ریز کرد و کمی در ذهنش گذراند.
ـ کین؟
میلاد اخم کرد.
ـ زن‌عمو… نور… نورا. کجان؟
عمو سرش را خاراند و با حالت گیج و منگ گفت:
ـ نمی‌دونم.
میلاد با ناباوری خیره نگاهش کرد.
ـ یعنی چی نمی‌دونی؟
عمو شانه‌ای بالا انداخت.
ـ نمی‌دونم… فکر کنم بیرون راهی شدن. الان میان.
چند ثانیه سکوت شد.
بعد میلاد عصبی لبخند زد.
خنده‌ای کوتاه و تلخ.
ـ بیرون حرکت کردن؟
عمو چیزی نگفت.
میلاد یک قدم جلو رفت.
ـ راسته که می‌گن دروغگو کم‌حافظه‌ست؟
عمو نگاهش کرد.
میلاد با برآشفتهت ادامه داد:
ـ تو که دیروز اظهار کردی همشون فرار کردن!
چهره‌ی عمو برای لحظه‌ای درهم حرکت کرد.
خاموشی سنگینی بینشان افتاد.
میلاد دیده از او برنمی‌داشت.
ـ حالا بیرون راهی شدن؟
عمو لب‌هایش را تر کرد و نگاهش را از میلاد گحرکت کرد.
ـ من… نمی‌دونم چی بیان کردم.
میلاد با خشم گفت:
ـ اتفاقاً بسیار خوب می‌دونی چی بیان کردی.
چند قدم در حیاط برداشت.
نگاهش به اطراف افتاد.
خانه همان خونه‌ی قدیمی و به‌هم‌ریخته بود، ولی حالا چیزی در رفتار عمو بیشتر از قبل ذهنش را درگیر کرده بود.
میلاد مجدداً روبه‌رویش توقف کرد.
ـ دقیقاً چی شده عمو؟
عمو جوابی نداد.
فقط نگاهش را پایین انداخت.
و همین خاموشی، شک میلاد را بیشتر کرد.
میلاد چند لحظه منتظر جواب ماند.
عمو نگاهش را از او گرفت و بسیار عادی گفت:
ـ زن‌عموت مرده… اما نور و نورا رو نمی‌دونم کجان.
میلاد خشکش زد.
ـ چی؟
عمو بار دیگر همان جمله را تکرار کرد، انگار داشت درباره‌ی موضوعی کاملاً معماما حرف می‌زد.
ـ اظهار کردم زن‌عموت مرده.
میلاد چند ثانیه فقط به صورتش خیره ماند.
مرده؟
زن‌عمو مرده بود؟
چطور ممکن بود؟
چطور عمو می‌توانست این جمله را این‌قدر راحت بگوید؟
نه ناراحت بود، نه صدایش می‌لرزید، نه حتی کوچک‌ترین نشانه‌ای از غم در چهره‌اش متوجه شده می‌شد.
فقط شانه‌ای بالا انداخت.
انگار داشت درباره‌ی کسی حرف می‌زد که سال‌ها بود از حیات‌اش رفته.
میلاد نفس عمیقی کشید و سعی کرد خودش را کنترل کند.
ـ یعنی چی مرده؟
عمو جواب نداد.
میلاد با صدایی که حالا عصبیت در آن موج می‌زد بیان کرد:
ـ کی مرده؟ چی شده؟
عمو نگاهش را پایین انداخت.
ـ نمی‌دونم.
میلاد با ناباوری خندید.
ـ نمی‌دونی؟
بعد دستش را روی صورتش کشید و چند قدم در حیاط جاده راهی شد.
هرچه بیشتر فکر می‌کرد، کمتر می‌توانست این وضعیت را درک کند.
زن‌عمویش مرده بود…
و عمو حتی درست توضیح نمی‌داد چه اتفاقی افتاده.
از طرف دیگر، نور و نورا هم ناپمشاهده کرد شده بودند.
میلاد بالاخره توقف کرد و به عمو چشم دوخت.
نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
ـ من یه چیزایی متوجه شدم.
عمو سرش را بالا آورد.
ـ چی؟
ـ چند وقت پیش، یکی از همسایه‌ها اظهار کرد یه شب صوتی گریه از این خونه می‌اومده. بعد یه ماشین مدل بالا اومده اینجا.
عمو چیزی ناضافه کرد.
میلاد ادامه داد:
ـ من دوربین‌های اطراف رو هم چک کردم.
چهره‌ی عمو برای لحظه‌ای بی‌حرکت ماند.
میلاد گفت:
ـ هجدهم برج چهار… ساعت سه شامگاه.
کمی مکث کرد.
ـ نور توی یکی از دوربین‌ها دیده می‌شه.
صدایش ساکت‌تر شد.
ـ داشت گریه می‌کرد و می‌دوید.
عمو فقط نگاهش کرد.
میلاد ادامه داد:
ـ اما از نورا هیچ تصویری پیدا نکردم.
چند ثانیه سکوت بینشان افتاد.
میلاد منتظر بود عمو چیزی بگوید.
توضیحی.
قلبیلی.
هر چیزی.
ولی عمو فقط شانه‌هایش را بالا انداخت.
ـ نمی‌دونم.
میلاد با ناباوری نگاهش کرد.
ـ یعنی چی نمی‌دونی؟
عمو دوباره همان جواب را داد:
ـ نمی‌دونم.
میلاد دیگر چیزی نگفت.
فقط خیره به او از حرکت ایستاد.
رفتار عمو برایش قابل درک نبود.
زن‌عمو مرده بود.
نور ناپمشاهده کرد شده بود.
از نورا هم هیچ خبری نبود.
و مردی که باید بیشتر از هر کسی جواب این سؤال‌ها را می‌اطلاع داشت، فقط پشت سر هم می‌بیان کرد:
«نمی‌دونم.»
میلاد نفسش را آهسته بیرون داد.
اما این بار، برای اامان بار، احساس کرد جواب «نمی‌دونم» عمو را نمی‌تواند باور کند.
یک‌باره فکری از ذهن میلاد گذشت.
چند ثانیه به عمو خیره ماند؛ بعد آهسته اضافه کرد:
ـ اگه من برات چیزی که می‌خوای رو جور کنم… همه‌چی رو بهم می‌گی؟
چشم‌های عمو برای لحظه‌ای برق زد.
همان بی‌تفاوتی چند دقیقه قبل، ناگهان از صورتش کنار راهی شد و تبسم کمرنگی روی لبش نشست.
سرش را آرام تکان داد.
ـ همه‌چی.
میلاد نگاهش کرد.
حتی برای لحظه‌ای از متوجه شدن آن تغییر حالش به هم خورد.
ولی اگر این تنها مسیر درک کردن حقیقت بود، باید انجامش می‌داد.
گوشی‌اش را از جیبش بیرون آورد و شماره‌ای را گرفت.
چند بوق بیشتر طول نکشید که آوایی از آن طرف خط رسید:
ـ جانم میلاد…
میلاد بی‌مقدمه جویا شد:
ـ مسعود، اون رفیق ساقیت هنوزم هست؟
چند ثانیه خاموشی شد.
بعد مسعود با خنده اظهار کرد:
ـ آره داداش. نکنه هوس کردی؟
میلاد اخم کرد.
ـ یه آدرس برات می‌فرستم. بیاره برام.
مسعود بدون اینکه سؤال بیشتری بپرسد بیان کرد:
ـ ای به دیده.
تماس قطع شد.
میلاد گوشی را پایین آورد و به عمو نگاه کرد.
ـ منتظر باش.
بعد ساعتش را خیره شد.
یک ساعت…
فقط یک ساعت.
ولی برای میلاد انگار مدت نمی‌گذشت.
تمام مدت دور حیاط قدم می‌زد.
گاهی کف دست‌هایش را در جیبش فرو می‌کرد و گاهی از شدت در ذهنش گذراندن، انگشت‌هایش را روی پیشانی می‌کشید.
ذهنش پر بود از سؤال.
زن‌عمو چطور مرده بود؟
چرا عمو این‌قدر راحت درباره مرگ همسرش حرف می‌زد؟
نور آن شب از چه چیزی فرار می‌کرد؟
نورا کجا بود؟
هر بار که نگاهش به عمو می‌افتاد، مرد را می‌دید که بی‌حوصله گوشه‌ای جای گرفته و منتظر بود.
همین آهستهش عجیبش بیشتر عصبی‌اش می‌کرد.
بالاخره صوتی در بلند شد.
میلاد فوراً سرش را بالا آورد.
عمو هم از جا تکان خورد.
چند لحظه بعد، چیزی که منتظرش بودند به کف دستشان رسید.
میلاد هزینه‌اش را پرداخت کرد و برگشت داخل خانه.
در را پشت سرش بست.
عمو با متوجه شدن چیزی که در دست میلاد بود، تبسم زد و دستش را جلو آورد.
میلاد چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد آن را به او داد.
عمو با عجله گرفت.
میلاد ولی همان لحظه جلویش توقف کرد.
نگاهش سرد و جدی بود.
ـ حالا نوبت توئه.
عمو سرش را بالا آورد.
میلاد ساکت‌تر، ولی محکم گفت:
ـ اضافه کردی همه‌چی رو می‌گی.
عمو تبسمش را جمع کرد.
چند ثانیه خاموشی کرد.
بعد نگاهش را به میلاد دوخت.
وارد منزل شدیم.
همان بوی سنگین و خفه‌کننده‌ی همیشگی در فضا پیچیده بود؛ بویی که حالا برای میلاد، بیشتر از همواره تهوع‌آور به نظر می‌رسید.
عمو جای گرفت و بسته را با حرص کنار خودش گذاشت. چند لحظه فقط به آن خیره ماند، انگار تمام دنیا برایش خلاصه شده بود در همان چیزی که به کف دست آورده بود.
میلاد روبه‌رویش جای گرفت.
این بار خبری از آن سکوت‌های قبلی نبود.
عمو شروع کرد به حرف زدن…
اول تکه‌تکه، نامنظم و بریده‌بریده؛ ولی کم‌کم همه‌چیز را بیان کرد.
از اتفاقاتی که در آن خانه افتاده بود.
از زن عمو…
از نورا…
از نور.
و میلاد هر لحظه که بیشتر می‌شنید، بیشتر احساس می‌کرد چیزی درونش فرو می‌ریزد.
چطور ممکن بود؟
عمو بالاخره اعتراف کرد که **زنش را کشته است.**
میلاد برای چند ثانیه حتی نتوانست نفس بکشد.
نگاهانش روی صورت عمو ثابت مانده بود؛ صورتی که دیگر برایش هیچ شامگاهاهتی به یک آدم آشنا نداشت.
فقط به مردی نگاه می‌کرد که هم‌خونش بود…
اما هر کلمه‌ای که از دهانش بیرون می‌رسید، نفرت میلاد را بیشتر می‌کرد.
بعد رسید به نورا.
اضافه کرد چه بلایی سر دخترش آورده…
گفت دختر خودش را در قمار باخته بود.
میلاد ناخودآگاه کف دستش را مشت کرد.
فکش قفل شد و نگاهش از عمو گراهی شد.
این دیگر فقط یک اعتراف نبود.
هر جمله، تصویری تازه و دردناک از گذشته‌ای می‌ساخت که میلاد هیچ‌وقت از آن خبر نداشت.
و بعد…
نوبت نور رسید.
عمو گفت که **نور هم دیگر آنجا نبوده.**
میلاد سرش را بالا آورد.
چند لحظه چیزی نبیان کرد.
ذهنش میان حرف‌های عمو و آن تصویری که در دوربین مشاهده کرده بود گیر کرده بود؛ تصویر نور، ساعت سه‌ی شامگاه، در حال دویدن… با صورتی خیس از اشک.
میلاد دوباره به صورتش خیره شد.
این بار دیگر هیچ نسبت خونی‌ای برایش معنایی نداشت.
مردی که روبه‌رویش نشسته بود، از نظر خون شاید عمویش بود…
ولی در نگاه‌های میلاد، دیگر چیزی جز یک غریبه‌ی نفرت‌انگیز نبود.
مردی که زنش را کشته بود.
دختر خودش را در قمار باخته بود.
و حالا درباره‌ی نور هم چیزی نمی‌اظهار کرد.
میلاد نفس عمیقی کشید، ولی حتی نفس کشیدن هم برایش سخت شده بود.
تمام چیزی که می‌میل داشت، یک جواب بود.
**نور کجاست؟**
از خانه بیرون وارد شدم و بدون اینکه حتی یک لحظه دیگر به آن خانه‌ی لعنتی نگاه کنم، سوار ماشین شدم و به سمت منزل‌ی خودمان راندم.
ولی تمام مسیر، حرف‌های عمو از ذهنم بیرون نمی‌حرکت کرد.
هر جمله‌ای که بیان کرده بود، دوباره و مجدداً در سرم می‌پیچید.
اصلاً باورم نمی‌شد.
چه پیشنهاد مزخرفی بود که به من داده بود؟
اندیشیده بود من هم مثل خودش هستم؟
فکر کرده بود می‌تواند نور را مثل یک معامله جلوی من بگذارد و در ازایش چیزی بخواهد؟
فکم را محکم روی هم فشار دادم و نگاهم را به جاده دوختم.
هنوز از متوجه شدن حرف‌هایش عصبی بودم؛ ولی میان تمام آن حرف‌های کثیف، یک جمله مدام در ذهنم تکرار می‌شد.
وقتی نگاهم کرد و گفت:
«مشخصه عاشق دخترمی…»
همان لحظه واقعاً شوکه شده بودم.
انگار کسی چیزی را که مدت‌ها سعی کرده بودم از خودم پنهان کنم، با صدای بلند به زبان آورده بود.
عاشق نور بودم.
از همان سال‌ها پیش…
شاید حتی بیشتر از چیزی که خودم جرئت اعترافش را داشتم.
ولی عجیب‌تر از همه، حرف بعدی‌اش بود.
اضافه کرده بود اگر بخواهم، می‌تواند نور را برایم پیدا کند…
و بعد، با همان لحن سرد و بی‌رحمش اضافه کرده بود که اگر نور را پیدا کنم، **همیشه برای خودم می‌شود.**
کف دست‌هایم روی فرمان کمی شل شد.
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، لبخند کوچکی روی لبم جای گرفت.
نه به خاطر عمو.
نه به خاطر معامله‌ای که پیشنهاد داده بود.
فقط به خاطر یک فکر…
**نور.**
اگر واقعاً می‌توانستم پیدایش کنم…
اگر می‌توانستم بار دیگر روبه‌رویش بایستم…
شاید این بار دیگر نمی‌گذاشتم از زندگی‌ام بیرون برود.
نگاهم به جاده بود، اما ذهنم جای دیگری می‌رفت.
به نور.
به چشم‌هایش.
به تبسمش.
و به روزگاری که دوباره پیدایش می‌کردم.
تبسمم عمیق‌تر شد.
شاید برای اامان بار، بعد از تمام آن اتفاقات، یک کورسوی امید در قلبم روشن شده بود.
**شاید نور هنوز منتظر من بود.**
.
.
روز بعد، پشت پیشخوان لوازم‌التحریر قرار گرفته بودم و چند تکه کاغذ جلوی کف دستم پخش بود.
روی یکی از کاغذها اسم خیابان‌ها و جاهایی را که احتمال می‌دادم نور از آنجا رد شده باشد، نوشته بودم و هر نقطه‌ای که به نظرم مهم می‌رسید علامت می‌زدم.
تمام فکرم شده بود پیدا کردن نور.
آن‌قدر درگیر کاغذها بودم که صدای باز شدن در را نگوش دادم.
تا اینکه آوایش را گوش دادم.
ــ سلام میلاد.
سرم را آن‌قدر محکم بالا آوردم که گردنم تیر کشید.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم.
**نور.**
خودش بود.
همان لحظه از جا بلند شدم و لبخند روی لبم جای گرفت. بدون فکر، از پشت پیشخوان بیرون وارد شدم.
ــ نور… خوبی؟
نگاه‌هایم روی صورتش ثابت مانده بود.
ــ نمی‌دونی چقدر دنبالت گشتم…
نور با تعجب نگاهم کرد.
بعد ریز خندید و با همان لحن همیشگی‌اش جویا شد:
ــ چرا؟
نفس عمیقی کشیدم. نمی‌خبر داشتم از کجا شروع کنم.
نگاهم را به اطراف انداختم و ساکت به سمت پیشخوان حرکت کردم. با کف دست به صنقلبی پشت پیشخوان اشاره کردم.
ــ بیا بشین.
نور هنوز با تعجب نگاهم می‌کرد، ولی قرار گرفت.
من هم روبه‌رویش از حرکت ایستادم و چند لحظه فقط نگاهش کردم.
ــ نور… من واقعاً متأسفم.
مکث کردم.
ــ بسیار متأسفم.
ابروهایش در هم رفت.
ــ برای چی؟
نفس عمیقی کشیدم و این بار ساکت‌تر اضافه کردم:
ــ منظورم… به خاطر مادرت و نوراست.
لبخند از روی لب‌های نور محو شد.
انگار همان لحظه یک سطل آب یخ روی سرش ریخته باشند.
خشکش زد.
چشمانش ساکت آرام پر از اشک شد و لب‌هایش لرزید.
سرش را به ساکتی تکان داد.
ــ ت… تو از ک… کجا می‌دونی؟
صوتیش آن‌قدر ضعیف بود که به سختی گوش دادمش.
دلم فشرده شد.
ــ گریه نکن نور… گریه نکن.
اما دیگر دیر شده بود.
اشک‌هایش یکی پس از دیگری از گوشه‌ی دیدهش پایین می‌ریخشتاب‌زده.
ــ راهی شدم خونتون… عمو اظهار کرد.
اشک‌های نور بیشتر شد.
نگاهش را پایین انداخت و شانه‌هایش لرزید.
متوجه شدن آن حالش دلم را مچاله می‌کرد.
کف دستم را آرام بالا آوردم تا اشک روی گونه‌اش را پاک کنم.
اما هنوز دستم به صورتش نرسیده بود که صوتی مردی از پشت سرم بلند شد.
ــ نور؟
کف دستم همان‌جا متوقف شد.
ــ چیشده؟
سرم را چرخاندم.
**الیاس.**
همان مردی که قبلاً هم همراه نور متوجه شده بودمش.
نگاهش مستقیم روی من بود، ولی وقتی اشک‌های نور را دید، اخمش عمیق‌تر شد.
فوراً جلو رسید و پشت پیشخوان قرار گراهی شد. دستش را به سمت کف دست نور برد تا او را بلند کند.
ولی نتوانستم خودم را کنترل کنم.
در یک لحظه مچ دستش را محکم گرفتم.
ــ مبادا به نور دست بزنی، مردک.
الیاس اخم کرد.
نگاهش را به کف دستم انداخت و بعد مستقیم در چشمانم خیره شد.
چند ثانیه هیچ‌کداممان حرف نزدیم.
بعد دستش را ملایم عقب کشید.
نفس عمیقی کشید و نگاهش را به نور داد.
ــ نور…
آوایش این بار آرام‌تر بود.
نور با دیده‌های خیس به او خیره شد.
ــ الیاس…
الیاس کمی خم شد و با لحنی ملایم گفت:
ــ جانم؟ چی شده؟
نور لب‌هایش را روی هم فشرد.
اشک دیگری از گونه‌اش پایین وارد شد.
بعد با صدایی لرزان اظهار کرد:
ــ میلاد حرکت کرده خونمون…
مکث کرد.
ــ بابام همه‌چی رو بهش گفته.
نوشته تاوان فرار پارت41 اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن