رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۲۱

جهان برای لحظه‌ای تاریک شد…لاوینم را می‌شناختم؛ بیشتر از آن‌که خودش گاهی اجازه می‌داد کسی بشناسدش.
می‌خبر داشتم ذهنش چطور می‌تواند زیر فشار، به تاریک‌ترین گوشه‌های گذشته پناه ببرد. می‌اطلاع داشتم آن دیوارهای سفید برای او فقط یک مرکز درمانی نبودند؛ بوی درد می‌دادند، بوی تنهایی، بوی روزگارهایی که از نو زنده ماندن را یاد گرفته بود.
حالا دوباره آن‌جا بود.
و من کنار او نبودم.
_جسمی حالش خوبه؟ هیچ مشکلی نداره؟
این بار صدایم پایین‌تر بود؛ آن‌قدر پایین که انگار از گوش دادن جواب می‌هراسیدم.
_تا جایی که من اطلاع دارم، خوب و پایدار بوده. هم خودش… هم بچه‌تون.
همه‌چیز درونم متوقف شد.
لب‌هایم بی‌اختیار تکان خوردند.
_بچه؟
مانیتور با صدای هشدار بلندی شروع به اعلام ضربان قلبم کرد.
پرستار به سمت دستگاه حرکت کرد و دکتر با نگرانی بالای سرم خم شد. تپش قلبم را نه فقط روی صفحه‌ی مانیتور، که در تمام بدنم حس می‌کردم؛ در شقیقه‌هایم، در گلویم، در نوک انگشت‌هایم.
_برسام آروم بمون، ضربانت بالا حرکت کرده.
صدایم به زحمت بیرون وارد شد. انگار حنجره‌ام زیر بار آن یک کلمه بسته شده بود.
_گفتی بچه؟
_آروم نفس بکش.
مگر می‌شد؟ هوا به ریه‌هایم می‌رسید، ولی انگار هیچ‌کدامش کافی نبود.
چشم‌هایم می‌سوختند. نگاهم را به دکتر دوختم؛ با وحشتی که نمی‌اطلاع داشتم از گوش دادن جوابش است یا از امیدی که به‌یک‌باره، بی‌اجازه، در قلبم جوانه زده بود.
_لاوین بارداره؟
دکتر سر تکان داد.
_بله. بارداریش پیش از حادثه تأیید شده بود.
جهان دور سرم چرخید.
لاوین باردار بود…
نگاهم تار شد. نمی‌توانستم لبخند بزنم، نمی‌توانستم گریه کنم، نمی‌توانستم حتی درست نفس بکشم.
میان مسروریِ دیوانه‌واری که از متوجه شدن این خبر در وجودم پیچیده بود و وحشتی که از حال لاوین داشتم، گیر افتاده بودم.
او در تمام این مدت تنها بود.
با کودکی در وجودش.
با تصادفی که تا مرز مرگ برده بودش.
با حافظه‌ای که بخشی از آن را از او گحرکت کرده بود.
و با زخم‌هایی که می‌اطلاع داشتم بازگشتنشان برایش از هر درد جسمی سخت‌تر است.
من کجا بودم؟
در این تخت، میان خواب و مرگ، بی‌خبر از این‌که لاوین چه روزگارهای تلخی را سپری کرده و هنوز هم می‌کند. بی‌خبر از این‌که شاید در آن لحظه‌ که بیشتر از همواره به من نیاز داشته، من حتی توان باز کردن چشم‌هایم را هم نداشته‌ام.

……….

از روزگاری که نگاه باز کرده بودم، انگار فقط یک فکر، مثل میخی زنگ‌زده، توی سرم فرو رفته بود: باید لاوین رو ببینم.
نه صوتی مانیتور، نه سوزش بخیه‌ها، نه سنگینی استخوان سینه‌ام، هیچ‌کدام حریف این فکر نمی‌شدند.
هر بار نگاه می‌بستم، لاوین را می‌متوجه شدم. رنگ‌پریده، تنها، هراسیده، میان دیوارهای سفیدی که می‌خبر داشتم برایش بوی خفگی می‌دهند.
و هر بار که دیده باز می‌کردم، همین اتاق بود. همین ناتوانیِ تحقیرکننده.
هر روزگار این بحث را پیش می‌کشیدم و هرروزگار دکتر فقط یک کلمه میبیان کرد: نه.
روز چهارم، قبل از این‌که خودش چیزی بگوید، بیان کردم:
_ اگر نذارین برم، خودم میرم.
ابرویش بالا حرکت کرد.
_ منظورت از خودم میرم چیه؟
_ یعنی فرار می‌کنم.
پرستاری که کنار در ایستاده بود، سرش را بالا آورد.
_ شما حتی هنوز موقع سرفه کردن باید بالش رو بغل کنین که به جناغتون فشار نیاد، بعد می‌خواین فرار کنین؟
خشم مثل تب، ساکت‌ملایم زیر پوستم بالا رسید.
_ من باید برم پیش زنم.
_و من باید نذارم شما با پای خودتون خودتون رو بکُشین.
_ نمی‌میرم.
_ هر بیماری قبل از بدحال شدن، همین رو میگه.
از جا قد بلند شدم.
_ شما نمی‌فهمین اون چی کشیده. از اون مکان میترسه الان مطمئنم کابوس میبینه…از اینکه تنها بمونه می‌ترسه… من باید برم.

……..

روزگار پنجم، دیگر بحث ما شکل عجیبی پیدا کرده بود. انگار هر روز، سر یک ساعت مشخص، باید همان جنگ تکرار می‌شد. او می‌گفت نه، من می‌بیان کردم باید.
او از عفونت حرف می‌زد، من از لاوین. او از رد حاد پیوند می‌گفت، من از تنهاییِ زنی که ممکن بود حتی من را به یاد نداشته باشد.
رحمانی کف دست به سینه مقابلم ایستا.
_اگر وسط جاده تب کردین چی؟
_ نمی‌کنم.
_ اگر افت فشار پیدا کردین؟
_ نمی‌کنم.
_ اگر به‌خاطر یک آغوشِ بی‌فکر، به جناغتون فشار اومد چی؟
دیگر چیزی نگفتم.
می‌اطلاع داشتم اگر لاوین را ببینم، تمام بدنم بر خلاف تمام هشدارها فقط یک چیز می‌خواهد: در آغوش گحرکت کردنش.
نگاه تیزی به صورتم انداخت. انگار سکوت مرا خوانده باشد.
_ مشکل دقیقاً همینه.
پرونده‌ای را روی میز گذاشت.
_ قبل از این‌که بیام این‌جا، با مرکز صحبت کردم.
سرم یک‌باره بالا آمد.
_ وضعیت جسمی همسرتون چک شده. تب نداره. علائم ویروسی نداره. سرفه، گلودرد، آبریزش، نشانه‌ی بیماری حاد… هیچ‌کدوم گزارش نشده.
قلبم آن‌قدر محکم به سینه‌ام کوبید که برای لحظه‌ای حس کردم مجدداً همه‌ی کف دستگاه‌ها قرار است به آوا دربیایند.
_ یعنی… می‌تونم برم؟
_ با مسئامات خودتون…هر اتفاقی بیفته، هر فشاری که به خودتون بیارین، هر عارضه‌ای که به‌خاطر این خروج ایجاد بشه، مسئاماتش با خودتونه.
بی‌درنگ اظهار کردم:
_قبول میکنم.
_ هنوز حرفم تموم نشده.
ساکت شدم.
قدمی نزدیک‌تر رسید. لحنش دیگر نه فقط پزشکی، که هشداردهنده بود:
_ نه بغل…نه فشار به بدن… نه خم شدن ناگهانی. جناغت هنوز کامل جوش نخورده…تو هنوز توی بازه‌ی پرخطر بعد از پیوندی…احساساتی بشی، یک لحظه خودت رو فراموش کنی، تاوانش رو با بدنت میدی.
لب‌هایم را روی هم فشار دادم. چشم‌هایم را بستم. تصویر لاوین، بی‌اختیار، وارد شد جلوی چشمم. این‌که روبه‌رویم باشد و من نتوانم در آغوشش بگیرم… خودش نوعی شکنجه بود.
ولی باز هم گفتم:
_ باشه.
برگه را طرفم گرفت.
_ امضا کن.

………..

روبه‌روی سودا و دکتر تابان که یکی از همکار‌های قدیمی‌ام بود قرار گرفته بودم.
با فاصله‌ای نه‌چندان کم، ولی سنگین و خفه‌کننده.
پرونده‌ی لاوین را کف دستم داده بودند. انگشت‌هایم دور پوشه‌ی سفید جمع شده بود، ولی دیده‌هایم روی کلمات حرکت نمی‌کرد.
گزارش‌ها، تاریخ‌ها و اصطلاحات پزشکی در هم می‌رفتند.
سرم را بلند کردم و رو به سودا سؤال کردم:
_ بهم بگو چیارو یادشه.
سودا با دیده‌هایی سرخ و خیس نگاهم کرد.
چند لحظه بعد، با صدایی که از گریه خش‌دار شده بود، اظهار کرد:
_ خلاصه بگم؟
نگاهم روی صورتش ماند. برای یک لحظه، تصویر چهار سال قبل از ذهنم گذشت؛ همان روزگاری که لاوین تازه در این بخش بستری شده بود و سودا روبه‌رویم قرار گرفته بود تا از وضعیتش برایم بگوید.
آن روز حتی تحمل شنیدن چند جمله‌ی اضافه را نداشتم. فقط می‌تمایل داشتم همه‌چیز زودتر تمام شود.
ولی حالا همه چیز فرق میکرد حالا کسی که روی آن تخت بود تمامِ جانم بود.
پوشه را محکم‌تر در کف دستم فشردم و اضافه کردم:
_ نه اینبار خلاصه نگو…با جزئیات بگو.
سودا نفس لرزانی کشید. کف دست‌هایش را روی زانوهایش گذاشت.
_ دقیقا شامگاهیه همون موقع شده… مثل چهار سال پیش… منو میشناسه اما هیمن رو نمیشناسه، آرینی که انقدر باهاش صمیمی بود رو نمیشناسه… باز هم اجازه نمیده هیچ مردی حتی نزدیکش بشه، جیغ میزنه،خودزنی میکنه، همون کابوس هارو بار دیگر میبینه، یکسری داروهارو نمیتونن بهش بدن زیرا بارداره، حتی دکترش نظرش رو این بود که بچه سقط بشه زیرا ممکنه آسیب داشته باشه، وقتی هنوز سه ماهشه اگه سقط بشه بهتره.
هر جمله‌اش مثل ضربه‌ای آهسته و پیوسته به سینه‌ام می‌خورد… آدم‌هایی را که در این چهار سال بخشی از زیستن‌اش شده بودند، از ذهنش پاک کرده بود؛ انگار تمام آن روزگارها برای او هرگز وجود نداشسریع.
اما کابوس‌ها را به یاد داشت.
ترس را به یاد داشت.
خودزنی را به یاد داشت.
آوایم پایین رسید، ولی قاطعیتش بیشتر شد.
_ باید ببینمش.
دکتر بیان کرد:
_ اتاق آماکف دست فقط چون به خودش آسیب میرسونه مجبور شدیم کف دستاشو ببندیم.
نفس در سینه‌ام گیر کرد.
برای چند ثانیه، هیچ آوایی نمتوجه شدم.
صحنه‌های قدیمی بار دیگر زنده شدند. دیوارهای سفید…تخت فلزی. نگاه وحشت‌زده‌ی لاوین. صوتی جیغ‌هایی که هیچ‌وقت از ذهنم پاک نشده بودند. آن روزگارها در ذهنش گذرانده بودم تمام شده‌اند. خیال کرده بودم توانسته‌ام او را از آن کابوس بیرون بکشم.
ولی حالا همه‌چیز برگشته بود.
نه فقط کابوس‌ها؛ تمام ترس‌هایی که با زحمت دفنشان کرده بودیم.
تمام بدنم می‌لرزید، اما فقط به یک چیز فکر می‌کردم:
لاوین پشت همان در بود.
با کودکی که در وجودش زیستن می‌کرد.
و من، بعد از چهار سال، دوباره باید به سمت تاریکی‌ای می‌رفتم که یک‌بار نجاتش داده بودم.

قدم‌هایم سنگین بود. انگار نه با پاهای خودم، که با کشش مبهم طنابی که یک سرش به قلب تازه‌ام وصل بود و سر دیگرش به آن اتاق، جلو می‌رفتم.
جلوی درِ اتاق توقف کردم.
ماسک روی صورتم سنگینی می‌کرد و بوی شتاب‌زده ضدعفونی‌کننده، گلویم را می‌سوزاند. از پشت شیشه‌ی کوچک روی در، نگاهش کردم.
روی تخت کز کرده بود…سرش پایین بود و موهای آشفته‌اش دور صورتش ریخته بود. دست‌هایش… آن مچ‌های ظریفی که باید حالا با عاشقی لمس می‌شدند، با تسمه‌های پهن و زبر به لبه‌های تخت بسته‌شده بودند.
یک‌بار دیگر هم او را در همین وضعیت دیده بودم…آن روزگارها، نگاه من سرد، حرفه‌ای و بی‌تفاوت بود. ولی حالا… حالا تپش‌های این قلب غریبه در سینه‌ام شهادت می‌دادند که من بدون او هیچم.
حالا متوجه شدن بندهایی که کف دست‌هایش را اسیر کرده بود، بندبند وجودم را پاره می‌کرد.

کف دستگیره را فشردم و در را باز کردم.
لاوین هیچ واکنشی نشان نداد. حتی سرش را بالا نیاورد تا ببیند چه کسی وارد شده است. انگار جهان برایش در همان نقطه‌ای که به آن زل زده بود، به پایان رسیده بود.
آرام جلو رفتم و روی صندلی فلزیِ کنار تخت قرار گرفتم.
کف دستم بی‌اختیار بالا آمد. می‌میل داشتم انگشت‌هایم را روی پوست سرد کف دستش بکشم. می‌تمایل داشتم مچ‌های بسته‌شده‌اش را نوازش کنم تا شاید زبری آن بندها را کمتر حس کند.
ولی حرف‌های سودا در سرم زنگ خورد: اجازه نمیده هیچ مردی حتی نزدیکش بشه… جیغ می‌زنه، خودزنی می‌کنه…
هراسیدم… وحشت کردم که حضورم، لمسم، او را به عمق وحشت‌ باروت‌زده‌ی گذشته‌اش پرتاب کند. کف دستم در هوا معلق ماند. بند انگشتانم را مشت کردم، به خودم تشر زدم و ساکت کف دستم را عقب کشیدم.
ماسک را پایین کشیدم و با آوایی که از ته چاه بیرون می‌وارد شد، بسیار آرام آوایش زدم:
_ لاوین؟
سرش فوری بالا رسید. موهایش از روی صورتش کنار رفتند و آن نگاه‌های خسته و بی‌رمق، مستقیم در دیده‌هایم قفل شدند.
چند ثانیه‌ی کوتاه که برای من به اندازه‌ی یک عمر گذشت، مات نگاهم کرد. لب‌های لرزانش تکان خوردند:
_ برسام؟
قلبم با چنان شدتی به دیواره‌ی سینه‌ام کوبید که حس کردم تمام بخیه‌هایم در حال باز شدن هستند.
شناختم! میان تمام این سیاهی و فراموشی، اسم من در ذهنش زنده مانده بود.
موجی از مسروری تلخ و تسکین‌دهنده توی رگ‌هایم دوید.
_ جونِ قلبم…زندگیِ من… چی اومده به روزگارت؟
دیده‌هایش یک‌باره گمسرور شدند. وحشت، مثل سایه‌ای شوم، بار دیگر روی صورتش دوید.
به اطراف اتاق خیره شد، انگار که کسی پشت دیوارهای سفید کمین کرده باشد.
صدایش را پایین آورد و با التماس گفت:
_میشه از اینجا نری؟‌ من میترسم.
نگاهِ ملتمسش، بند قلبم را پاره کرد.
این بار دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم. دستم را جلو بردم. آهسته انگشت‌هایم را روی دستش گذاشتم.
منتظر بودم خودش را عقب بکشد، جیغ بزند یا دستش را منقبض کند. اما لاوین درست مثل چند سال پیش، کف دستش را کنار نکشید.
انگار لمسِ من برایش پناهگاه بود. گذاشت دستش را نوازش کنم. گرمای بدنش، هرچند خفیف، به انگشت‌هایم جان داد.
_ پیشت میمونم نمیرم.
کمی نزدیک تر شدم.
_منو چقدر یادته لاوین؟
نگاهِ سرگردانش را روی تک‌تک اجزای صورتم چرخاند. انگار داشت خاطره‌ای دور را در ذهنش بازسازی می‌کرد.
_نمیدونم… فقط یادمه.
نفس عمیقی کشیدم که پهلویم تیر کشید.
_ یادته که ازدواج کردیم؟
گوشه‌ی لب‌هایش خیلی محو بالا حرکت کرد. یک تبسم بی‌جان و غریب روی صورتش جای گرفت.
_ منو تو؟
تبسمِ تلخی زدم و انگشت شستم را پشت کف دستش کشیدم.
_ آره، منو تو.
تبسمش ماسید. سرش را پایین انداخت و با لحنی که بوی حسرت‌های قدیمی هفده‌سالگی‌اش را می‌داد، گفت:
_نه… تو با روژان ازدواج کردی… تو همواره اونو دلبسته شدی.
حرفش مثل آب یخ روی تنم ریخت. هنوز در همان گذشته‌ی دور حیات می‌کرد؛ همان سال‌هایی که من احمق، حضور پر از عشق او را ندیده بودم.
سرم را به سرش نزدیک‌تر کردم. لحنم را پر از یقین و گرمایی کردم که تمام این مدت در سینه‌ام حبس شده بود:
_ نه لاوین… من هیچ‌وقت روژانو دوست نداشتم… اما عاشق توام…میمیرم برات.
دیده‌هایش درشت شدند. با ناباوری محض زل زد به من.
انگار داشتم از یک معجزه یا یک افسانه‌ی غیرممکن حرف می‌زدم. لب‌هایش لرزیدند و زیر لب، طوری که انگار دارد آخرین طناب نجاتش را چنگ می‌زند، اضافه کرد:
_ اگه عاشقمی… پس تنهام نذار.
آن‌قدر بی‌پناه بود که برای چند لحظه، همه‌چیز از ذهنم پاک شد؛ درد سینه‌ام، ماسک روی صورتم، نگاه مراقب آدم‌هایی که پشت در ایستاده بودند.
فقط لاوین بود و آن جمله‌ای که از تهِ ترسش بیرون رسیده بود.
تنهام نذار…
آهسته‌تر از همواره اظهار کردم:
_دیگه تنهات نمی‌ذارم جونِ قلبم.
کف دستش زیر انگشت‌هایم کمی لرزید.
_ برسام…
آوایم زد، ولی این بار در صدایش وحشتِ قبل نبود. غم بود…دلتنگی بود.
_ جانم؟
پلک زد و دیده‌هایش از روی صورتم به اطراف اتاق چرخید.
_چرا من اینجام؟
سینه‌ام فشرده شد…این سؤال را می‌شناختم. بارها از آدم‌هایی گوش داده بودم که ذهنشان برای زنده ماندن، تکه‌ای از واقعیت را پشت دری بسته پنهان کرده بود… اما شنیدنش از او فرق داشت…درد داشت.
انگشت شستم را ساکت روی پشت کف دستش کشیدم.
_ تصادف کردی، حالت خوب نبود… برای همین آوردنت اینجا که مراقبت باشن.
اشک در نگاه‌هایش جمع شده بود، ولی نمی‌ریخت. مثل بچه‌ای که از اشک ریختن هم می‌ترسد.
_ تو مریضی؟
کف دستم بی‌اختیار به سمت سینه‌ام رفت. همان‌جا که زیر لباس، جناغِ تازه جوش‌خورده‌ام با هر نفس درد می‌کشید. حرکت کوچکم از نگاهش دور نماند.
_ یکم… اما خوب میشم.
_ درد داری؟
با تمام توانم سر تکان دادم.
_ نه وقتی تو منو می‌شناسی.
لب‌هایش لرزیدند… نگاهش را از من گرفت و با آوایی پایین گفت:
_ ما واقعا ازدواج کردیم؟
قلبم می‌تمایل داشت حلقه‌اش را نشانش بدهم؛ قلبم می‌خواست منزل‌مان را، عکس‌هایمان را، هزار خاطره‌ای را که او از کف دست داده بود جلویش بچینم و بگویم ببین، ببین ما چقدر زیستن کردیم. ولی می‌هراسیدم… می‌هراسیدم فشار حقیقت، برای ذهن خسته‌اش زیادی باشد.
فقط محکم‌تر کف دستش را گحرکت کردم.
_ آره، قشنگِ من…ما ازدواج کردیم.
پلک‌هایش را بست…تبسم محوی زد؛ لبخندی که بیشتر درد داشت تا شادی.
_چجوری همچین چیزیو یادم نیست.
_ یادت میاد، عزیزقلبم… آروم‌آروم… هرچقدر هم که طول بکشه، من برات تعریف می‌کنم… از همه‌چیز. از اولین روزگاری که شدی تموم حیات من.
نگاه باز کرد… هنوز ترس داشت، هنوز نگاهش گاهی به گوشه‌های اتاق می‌دوید، ولی دستش را از میان کف دست‌های من بیرون نکشید.
_ قول میدی؟
قلبم درد گرفت. نه آن دلی که در سینه‌ام می‌تپید؛ دلی که سال‌ها دیر درک کرده بود چه کسی را دوست دارد.
_ قول میدم.
صوتی آرامی از پشت در آمد. پرستار بود؛ کوتاه و محتاط، ولی برای من مثل حکم جدا شدن از نفس کشیدن.
_ آقای دکتر، دکتر تابان میخوان باهاتون صحبت کنن.
چند ثانیه کنار تختش ماندم… هنوز دستم را میان انگشت‌های سردش نگه داشته بود.
ساکت کف دستم را از میان انگشت‌هایش بیرون کشیدم.
_من باید برم جونِ قلبم… ولی دوباره میام پیشت.
می‌تمایل داشتم از صنقلبی بلند شوم که آوایش، ساکت و مردد متوقفم کرد.
_برسام… ما خونه داریم؟
انگار کسی یک‌باره نفسم را برید.
به او نگاه کردم. به زنی که نمی‌خبر داشت ، چه شب‌هایی را در آن گذرانده‌ایم، کدام فنجان را برای خودش انتخاب کرده بود و کدام سمت تخت، همواره جای خوابش بود.
با وجود سنگینی‌ای که توی گلویم جمع شده بود، صوتیم را ساکت نگه داشتم.
_آره، یه خونه‌ای که خودت وسایلشو چیدی.
دیده‌هایش کمی گمسرور شد. نگاهش میان صورتم و دیوارهای سفید اتاق چرخید.
_میشه منو ببری خونمون؟ قول میدم خودزنی نکنم، جیغم نمیزنم.
برای چند لحظه، فقط نگاهش کردم.
قولش کودکانه بود؛ شکسته و وحشت‌زده. انگار برای رفتن به منزل‌اش باید ثابت می‌کرد که دردسر نمی‌شود.
خم شدم، دستم را محتاطانه روی موهایش گذاشتم و ملایم نوازشش کردم.
_لازم نیست به من قول بدی جیغ نمی‌زنی لاوین.
اشکش بی‌صوت از گوشه‌ی دیدهش پایین آمد.
_پس منو ببر، نمیخوام اینجا بمونم…میترسم.
نگاهم روی صورتش ثابت ماند. در تمام سال‌هایی که پزشک بودم، یاد گحرکت کرده بودم تصمیم را با ترس نگیرم.
می‌خبر داشتم وضعیتش ناپایدار است. می‌اطلاع داشتم خاطرات گمشده‌اش، بارداری‌اش و حمله‌هایش مسئله‌ای نیسشتاب‌زده که بتوان با یک خواستن حلشان کرد.
ولی می‌اطلاع داشتم ان‌جا هم منزل‌اش نبود.
و بیشتر از همه می‌دانستم من دیگر نمی‌توانم یک شامگاه هم بدون او بمانم‌.
ملایم بیان کردم:
_می‌برمت خونمون… همین امروزگار…حتی اگه همه‌ی جهان بگن اشتباهِ.

نوشته رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۲۱ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.