رمان |دَر حِصارِ نِگاه| پارت۲۸

***

خاطرات مثل آوار ریخت روی سرم . وقتی به هوش رسیدم، تمامِ آن صحنه‌ها ….تیر خوردنِ آراد، خونِ رویِ زمین، آوایِ شلیک….مثلِ فیلمی تلخ تویِ ذهنم پلی شد. نفسم بند وارد شد. جیغ زدم و از تخت پریدم پایین. وقتی تابش واردِ اتاق شد، حتی یک ثانیه هم فکر نکردم. با تمامِ خشمِ فروخورده‌ام به سمتش هجوم بردم. مشت‌هایم را به سینه‌اش می‌کوبیدم و چنگ می‌انداختم به صورتش.
«کجاست؟ آراد کجاست؟ عوضی، جوابمو بده!»
تابش با خونسردیِ آزار دهنده ای مچم را گحرکت کرد و با یک هلِ محکم پرتم کرد رویِ تخت. بالایِ سرم از حرکت ایستاد، صورتِ خط‌خطی‌اش را نزدیک کرد و با صوتیی که از تهِ گلوش می‌آمد، غرید: «دهنتو ببند!»
بعد با همان تبسمِ کج و حرص‌درآر، ادامه داد: «آراد مُرد ناز. فکر کردی با کی طرفی؟ من امروز شاهدِ تشییعِ جنازه‌یِ آراد بودم! اون دیگه برنمی‌گرده. امشامگاهم هر چقدر می‌خوای جیغ بزن و زرزر کن، چراکه فردا روزِ بزرگیه. جوابِ تستِ دی‌ان‌ای میاد و تو رسماً می‌شی وارثِ بخشی از شرکت. پس انرژی‌تو برای فردا نگه دار.»
کلمه‌یِ «جنازه» مثلِ یک پتک رویِ دلم فرود وارد شد. انگار زمین از زیرِ پایم خالی شد.از ته قلبم فریاد زدم: «گـــــمـــــــشـــــو بیرون! از جلوی چــــشـــمـــام گـــــمــــشــــو!»
تابش کف دست‌هایش را به حالتِ تسلیم بالا برد، خنده‌ای کوتاه کرد و بدونِ اینکه ذره‌ای از حرف‌هایم ناراحت شود، از اتاق بیرون راهی شد.
«اون مُرد…» با صوتیی که دیگر از خودم هم شنیده نمی‌شد، زمزمه کردم. تمامِ امیدهایم، تمامِ آن بقایایِ کوچکِ زیستن‌ام، در یک لحظه دود شد و رفت. زیرِ دست‌هایِ او، فرو ریختم. نه از درد، بلکه از یک خالی شدنِ مطلق. من دیگر هیچ‌کس نبودم؛ من فقط یک جسمِ بی‌روح بودم که در حصارِ نگاهِ مردی بود که زیستن‌ام را به خاک سپرده بود……..
تا صبح، آن‌قدر ضجه زدم که چشم‌هایم از حدقه درآمده بود. صدایِ هق‌هقم تمامِ اتاق را پر کرده بود، تا اینکه بالاخره از شدتِ خستگی و فشارِ روانی، در همان حالِ زار، بیهوش شدم.

***

صبحِ بعد، آوایِ خدمتکار در اتاق پیچید. با بی‌میلی چشم باز کردم.
«خانم، آقا کف دستور دادن برین حموم، لباساتون رو پوشیمتوجه شد بیاید پایین.»
حتی نگاهم را سمتش نچرخاندم. چه فرقی می‌کرد؟ همه چیز برایِ من تمام شده بود. نیم ساعت بعد، درِ اتاق با شدت باز شد. تابش بود. با آن نگاهِ سنگی‌اش به من خیره شد و بدونِ هیچ حرفی، بازویم را کشید و به زور به سمتِ حمام برد. در را پشتِ سرم قفل کرد.
«تا نیای بیرون و آماده نباشی، در باز نمی‌شه.»
صوتیش از پشتِ در می‌آمد. درونم یک چیزی شکست. دیگر نمی‌توانستم این بازیِ احمقانه را تحمل کنم.اولین چیزی که زیر کف دستم آمد را به سمت آینه پرتاب کردم،آوای بدی در سکوت حمام پیچید، تکه‌یِ بزرگی از آینه را کنده و تویِ مشتم گراهی شدم. وقتی صدایِ تق‌تقِ قفل را شنیدم که داشت باز می‌شد، شیشه را به سمتِ گلویم بردم.
تابش وارد شد، ولی به محضِ دیدنِ من، رنگ از صورتش پرید.
«بیای جلو… قسم می‌خورم خودمو می‌کشم!»
تابش هراسان کف دست‌هایش را بالا برد. «باشه… باشه ناز، آروم باش. اصلاً امروز جایی نمی‌ریم. فقط… فقط اون لعنتی رو بذار زمین.»
با لرزشی که تمامِ بدنم را گحرکت کرده بود،یکدفعه بخودم آمدم، شیشه را رویِ کفِ سرامیک انداختم. تابش که مشاهده کرد خطر رفع شده، در یک آن خشمش فوران کرد. به سمتم حمله کرد، موهایم را در مشت گحرکت کرد و سرم را به عقب کشید.
«یک‌بارِ دیگه… فقط یک‌بارِ دیگه فکرِ خودکشی بزنه به سرت، قسم می‌خورم ماه بانو رو می‌فرستم پیشِ همون آرادِ گور به گور! می‌شنوی چی می‌گم؟»
تمامِ وجودم یخ زد. نگاهش ترسناک‌تر از هر مدتِ دیگری بود. می‌خبر داشتم دروغ نمی‌گوید؛ او قبلاً ثابت کرده بود که برایِ رسیدن به اهدافش، هیچ خطِ قرمزی ندارد. و من هیچ راهِ فراری نداشتم.
«فهمیدی؟»
با صدایِ لرزانی زمزمه کردم: «فهمیدم.»
تابش موهایم را رها کرد. «برو حمومِ اتاقِ بغلی. تا پنج دقیقه دیگه آماده باش.»

، زیرِ دوش از حرکت ایستادم و آبِ سرد را باز کردم. اجازه دادم هم آبِ دوش و هم اشک‌هایم، صورتم را بشورند. زیرِ دوش زار زدم، نه برایِ خودم، بلکه برای عشقی که زیر خروار ها خاک آهسته خوابیده بود….
………

*آراد*

سرمایِ زمین، حسِ عجیبی بود. خونِ گرمِ رویِ سینه‌ام با خاکِ خیس و گل‌آلودِ زیرِ بدنم قاطی شده بود. فکر می‌کردم کارم تمام است. سیاهیِ مطلق داشت همه‌جا را می‌گحرکت کرد که یک‌باره صوتیِ آشنایِ فرهاد تویِ مغزم پیچید. بعد هم چهره‌یِ وحشت‌زده‌یِ زیبا و صوتیِ خفه‌یِ گریه‌اش. انگار از یک جهانیِ دیگر برگشته بودم.

پلک‌هایم آن‌قدر سنگین بود که انگار وزنه‌یِ صد کیلویی رویشان گذاشته‌اند. فضایِ اتاق در هاله‌ای از خاکستر غرق شده بود و صدایِ مبهمِ بوق‌هایِ ممتدِ کف دستگاه، مثلِ ضربانِ دلی در دوردست، تویِ گوشم می‌پیچید. وقتی بالاخره نورِ سقف را تشخیص دادم، اامان چیزی که متوجه شدم چشم‌هایِ گودحرکت کرده‌یِ مادرم، ماه‌بانو بود. کنارِ تخت، فرهاد و زیبا هم بودند؛ هر سه به من خیره شده بودند، انگار به یک روح نگاه می‌کردند؛

سعی کردم لب‌هایِ خشکیده‌ام را تکان بدهم. آوایم مثلِ ساییده شدنِ دو تکه سنگ رویِ هم بود: «چ…‌چند..رو.»
فرهاد بلافاصله پیش‌دستی کرد: «آروم باش آراد. چند روزگاری توی کما بودی. اما خداروشکر… برگشتی.»

«وای نااااز» سرم گیج راهی شد. ماه‌بانو کف دستِ لرزانش را رویِ پیشانی‌ام گذاشت.با آوای بغضی نگاهان اشکی گفت:«عزیزقلبم مردم زنده شدم …خدا تورو دوباره به من داد..» اشک هایش را پاک مصمم بیان کرد: «از همون لحظه‌ای که آوردنت اینجا، به فرهاد و زیبا گفتم هیچ‌کس نباید بفهمه زنده‌ای. هیچ‌کس. حتی برایِ رد گم کنی مراسمِ خاکسپاری، تابوتِ خالی رو تشییع کردیم تا تابش باور کنه آرادی وجود نداره.»

حرف‌هایش مثلِ پتک تویِ سرم کوبیده شد. «چرا…؟»
زیبا با صدایی که می‌لرزید، ادامه داد: «برایِ امنیتِ خودت، آراد. تا وقتی بیدار شدی، باید این بازیِ مرگ رو تا تهش ادامه می‌دادیم.»
فرهاد در تایید حرف های دلربا سری تکان داد جویا شد:«فقط اون شب چیشد؟»
نفسم به شماره افتاد. دلم شروع کرد به تپیدن‌هایِ دردناک. با یادآوریِ آن شب، تیرِ کشنده‌ای در سینه‌ام پیچید. انگار مجدداً آن لحظاتِ تاریک را زندگی می‌کردم. با زحمت و بریده‌بریده شروع کردم به توضیح دادن:
«اون شامگاه… هوا تاریک بود… گل و لایِ زمین… نمی‌تونستم درست حرکت کنم.»

کف دستم را مشت کردم و به ملافه فشار آوردم. «تابش… اون فقط یک نفر نبود. آدم‌هاش همه جا بودن. وقتی تیر خوردم، زمین خوردم… حس کردم دارم خاموش می‌شم. اما اون… اون دقیقاً بالایِ سرم ایستاد. متوجه شدمش. داشت با تلفن حرف می‌زد. می‌اضافه کرد کارِ اون لعنتی تمومه. بعد… بعد به آدم‌هاش کف دستور داد ناز رو سوارِ ماشین کنن.»

سرفه‌ای کردم و کمی آب که فرهاد به لبم رساند، جانی دوباره به گلویم داد. «ناز… ناز داشت جیغ می‌زد. التماس می‌کرد. تابش با همون خونسردیِ کثیفش، وقتی داشت سوارِ ماشین می‌شد، یک نگاهِ تحقیرآمیز بهم انداخت. انگار من براش دیگه یه موجودِ مرده بودم… یه مانعِ حذف‌شده. مطمئنم اون ناز رو نبرده بود که بکشه؛ اون می‌خواست ازش استفاده کنه. اون دختر… اون دختر حالا تو حصارِ اون آدمه، بدون اینکه بدونه من هنوز نفس می‌کشم.»

نگاهم را در نگاه‌هایِ فرهاد قفل کردم. «باید از اینجا بریم. من زنده موندم، اما نه برایِ اینکه تو بیمارستان بخوابم. مولین… باید ناز رو از کف دست اون بیشرف نجات بدم . قبل اینکه تسلیم تمایل داشته هاش بشه.»

***

نوشته رمان |دَر حِصارِ نِگاه| پارت۲۸ اامان بار در . پمتوجه شدار شد.