جهان دور سرم چرخید.
صدای نفس‌های وحشت‌زده‌ی اطرافیانم را گوش دادم، اما انگار از فاصله‌ای بسیار دور می‌وارد شد. بهار زیر لب چیزی بیان کرد و روژان دستش را روی دهانش گذاشت، ولی من فقط به دکتر خیره مانده بودم.
به مرگ مغزی مشکوک بود.
این جمله در سرم تکرار می‌شد؛ بی‌رحم و بی‌وقفه.
و من فقط به لاوین فکر می‌کردم؛ به دختری که چند ساعت پیش هنوز برسام را صدا می‌زد و مضطرب بچه اش بود
به زنی که حالا پشت درهای بسته‌ی بخش مراقبت‌های ویژه، بی‌حرکت افتاده بود.
و به برسام که هیچ‌چیز از این فاجعه نمی‌اطلاع داشت.
هنوز نمی‌دانست همسرش کجاست.
هنوز نمی‌اطلاع داشت زنی که تمام حیات‌اش بود، میان مرگ و زندگی معلق مانده است.
“برسام”
اولین چیزی که حس کردم، درد نبود.
سرما بود.
سرمایی عمیق که از نوک انگشت‌هایم بالا می‌وارد شد و انگار زیر پوستم لانه کرده بود.
بعد از آن، آوایی منظم به گوشم رسید؛ صدایی مکانیکی، خشک و تکراری که فاصله‌ی میان هر ضربان را به رخ می‌کشید.
پلک‌هایم سنگین‌تر از آن بودند که بتوانم بازشان کنم.
تلاش کردم کف دستم را تکان بدهم، ولی فقط لرزش ضعیفی در انگشت‌هایم حس کردم.
بدنم دیگر شامگاهیه بدن خودم نبود؛ سنگین، خسته و غریبه.
نفس کشیدن سخت بود.
نه از آن نفس‌تنگی وحشتناکی که از قبل می‌شناختم؛ آن خفگی بی‌رحمی که اجازه نمی‌داد حتی یک جمله را کامل بگویم.
این یکی فرق داشت. انگار سینه‌ام بعد از یک جنگ طولانی، هنوز باور نکرده بود حق دارد هوا را به درون بکشد.
با تمام توانم پلک زدم.
نور سفید و تیزی به دیدهم خورد. صورتم را جمع کردم و بار دیگر دیده‌هایم را بستم.
صدای قدم‌هایی با عجله نزدیک شد.
_آقای دکتر؟ بیمار داره واکنش نشون میده.
صدای زنانه‌ای بود؛ ساکت، اما هیجان پنهانی در آن می‌لرزید.
_برسام؟ صدای منو می‌شنوی؟ اگه می‌شنوی، لطفاً کف دستم رو فشار بده.
حرف زدن بلد بودم. می‌متوجه شدم چه می‌گوید.
ولی انگار میان خواستن و انجام دادن، فاصله‌ای به طول یک دنیا افتاده بود.
چند ثانیه طول کشید تا بتوانم انگشت‌هایم را دور دستش جمع کنم.
فشار کوچکی بود.
آن‌قدر کوچک که حتی مطمئن نبودم واقعاً اتفاق افتاده یا فقط در ذهنم انجام داده بودم.
اما پرستار به‌سرعت اظهار کرد:
_آفرین… بسیار خوبه. کف دستم رو فشار دادی… حالا چشماتو باز کن.
این بار، با درد و زور، پلک‌هایم را بالا کشیدم.
سقف سفید.
چراغ‌های سرد.
لوله‌ها، سیم‌ها و صداهای کف دستگاه.
بوی سریع دارو و مواد ضدعفونی‌کننده.
بیمارستان…
نگاه‌هایم میان چهره‌های محو اطرافم چرخید. یک پرستار کنار تخت ایستاده بود؛ یکی دیگر صفحه‌ی مانیتور را نگاه می‌کرد. مردی با روپوش سفید نزدیک شد و نور کوچکی در دیده‌هایم انداخت.
_برسام؟ من دکتر رحمانی‌ام. آوای منو داری؟
پلک زدم.
دهانم خشک بود. تمایل داشتم جواب بدهم، ولی گلویم می‌سوخت و آوا از من بیرون نمی‌رسید. زبانم سنگین بود؛ انگار ماه‌ها بود که حرف نزده بودم.
دکتر با نگاهی دقیق، حرکات نگاه‌ها و واکنش مردمک‌هایم را بررسی کرد. کف دستش را روی شانه‌ام گذاشت.
_عجله نکنین…عملتون انجام شده و الان در بخش مراقبت‌های ویژه هستین.
عمل.
تصویری در ذهنم روشن شد.
درد قفسه‌ی سینه…تار شدن متوجه شد… تاریکی.
دلم…
نفسم یک‌باره کوتاه شد. آوای کف دستگاه تندتر شد و پرستار با نگرانی به مانیتور خیره شد.
_آروم، سعی کنین نفس عمیق بکشین… عمل تموم شده… قلب جمشاهده کردتون خوب کار می‌کنه. شما فقط باید آروم بمونین.
ولی میان آن همه کلمه، فقط یک اسم در ذهنم چرخید.
لاوین…
با تمام توانی که در بدنم مانده بود، لب‌هایم را تکان دادم.
_لا… وین…
صدا بیشتر شامگاهیه یک نفس بریده بود تا حرف.
پرستار سرش را نزدیک آورد.
_چی گفتین؟
دوباره تلاش کردم. گلویم درد گراهی شد.
_لاوین… کجاست؟
برای کسری از ثانیه، سکوت اتاق تغییر کرد.
دیدم که پرستار نگاه کوتاهی به دکتر انداخت. آن‌قدر کوتاه که شاید اگر هوشیارتر بودم، نمی‌دیدمش؛ ولی همان مکث کوچک، چیزی را در قلبم لرزاند.
دکتر با لحنی ساکت بیان کرد:
_فعلا باید استراحت کنین. شما تازه به هوش اومدین. ملاقات برای امروزگار ممنوعه، ولی وقتی وضعیتتون پایدارتر شد، خانواده‌تون رو می‌بینین.
می‌میل داشتم اعتراض کنم… بگویم من فقط لاوین را می‌خواهم…می‌خواهم بدانم کجاست، حالش بد نشده باشد…دچار پنیک نشده باشد.
اما بدنم دیگر توان جنگیدن نداشت.
پلک‌هایم دوباره سنگین شدند.
آخرین چیزی که پیش از خوابیدن دیدم، مانیتور کنار تختم بود؛ خطی سبز که با هر ضربان بالا می‌راهی شد و پایین می‌وارد شد.
دلی که مال من نبود.
یا دست‌کم، دیگر آن دل فرسوده و خسته‌ی سابق نبود.
………..
……
نوشته رمان نوازشگر فصل دوم پارت ۲۰ اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن