«راوی»
آرمان روی نیمکت حیاط نشسته بود به این فکر میکرد چرا این دختر اینقدر براش دردسر ساز شده باید کنترلش میکرد.
با صدای قدم هایی به سمتش باعث شد سرش را بالا بیاورد.
یکی از پرستارها بود.
چشمش که به آرمان افتاد، چند قدم جلو رسید.
ـ آقای… صدر؟
آرمان از جا بلند شد.
ـ بله.
پرستار نگاهی به پرونده‌ای که در دستش بود انداخت.
ـ بیمار، خانم الاله… از اتاق ریکاوری منتقل شده.
آرمان چند لحظه چیزی نبیان کرد.
ـ کجا؟
ـ بخش بستری جراحی. وضعیتش فعلاً پایدار شده، اما هنوز باید تحت نظر باشه.
آرمان نفس ملایمی کشید.
ـ هوشیاره؟
پرستار مکث کوتاهی کرد.
ـ هنوز کامل به هوش نیومده. داروهای مسکن و بی‌حالی بعد از خون‌ریزی و انتقال هم روش تأثیر گذاشته. اما علائم حیاتی‌اش فعلاً خوبه.
آرمان سر تکان داد.
ـ می‌تونم ببینمش؟
ـ فقط یک نفر. و مدت کوتاه.
آرمان برگشت سمت ساختمان.
چند قدم بیشتر برنداشته بود که مهسا از انتهای جادهرو خودش را به او رساند.
ـ چی شد؟
ـ منتقلش کردن بخش.
مهسا با مضطربی سؤال کرد:
ـ حالش چطوره؟
ـ پایدار شده.
ـ هوشیاره؟
آرمان مکث کرد.
ـ هنوز نه کاملاً.
مهسا کف دستش را روی صورتش کشید.
ـ خدایا…
سامان که چند قدم عقب‌تر از حرکت ایستاده بود، آرام گفت:
ـ حداقل از مرحله خطر ااماه رد شده.
آرمان چیزی ناضافه کرد.
فقط مجدداً به سمت در بخش چشم دوخت.
—
چند دقیقه بعد، آرمان پشت در اتاق از حرکت ایستاده بود.
پرستار در را کمی باز کرد.
ـ فقط چند دقیقه.
آرمان وارد شد.
اتاق نیمه‌تاریک بود.
صدای آرام کف دستگاه مانیتور در فضای اتاق متوجه شده می‌شد.
الاله روی تخت دراز کشیده بود.
موهای مشکی‌اش کمی نامرتب روی بالش ریخته بود و رنگ صورتش هنوز پریده بود.
یک سرم به کف دستش وصل بود.
پتو تا روی شکمش کشیده شده بود و قسمت پانسمان‌شده‌ی پهلو زیر آن قرار داشت.
آرمان چند قدم جلو حرکت کرد.
همان دختر لجبازی که چند ساعت قبل با آن حال، دنبال یک دزد دویده بود، حالا بی‌حرکت روی تخت افتاده بود.
نگاهش روی صورت الاله ماند.
چند ثانیه.
بعد نگاهش را دزدید.
ـ دیوونه‌ای…
آوایش آن‌قدر آهسته بود که خودش هم به سختی شنید.
صندلی کنار تخت را عقب کشید و نشست.
نگاهش افتاد روی کف دست الاله.
دستاش باند پیچی شده بود.
آرمان اخم کرد.
پزشک اضافه کرده بود علاوه بر زخم پهلو، کف دستش هم باید دوباره بررسی شود.
اما فعلاً اولویت با وضعیت عمومی و زخم پهلو بود.
آرمان به مانیتور نگاه کرد.
اعداد روی صفحه مرتب تغییر می‌کردند.
منظم.
آهسته.
حداقل فعلاً.
چند دقیقه گذشت.
الاله تکان کوچکی خورد.
آرمان ناخودآگاه صاف جای گرفت.
پلک‌های الاله کمی لرزید.
بعد آرام باز شدند.
چند ثانیه طول کشید تا نگاهش روی سقف ثابت شود.
نفس عمیقی کشید.
ـ اوه…
آرمان جلو رسید.
ـ الاله؟
دیده‌های الاله آرام به سمتش چرخید.
چند لحظه فقط نگاهش کرد.
بعد ابروهایش کمی در هم رفت.
ـ کجاییم؟
ـ بیمارستان.
الاله چشم‌هایش را بست.
ـ فهمیدم…
آرمان نگاهش کرد.
ـ پهلوت بخیه خورده.
الاله بلافاصله تمایل داشت کمی جابه‌جا شود.
درد باعث شد صورتش درهم برود.
آرمان تند گفت:
الاله با اخم نگاهش کرد.
ـ خودم می‌دونم.
ـ پس چرا حرکت کردی؟
ـ زیرا نمی‌خواستم تا صبح مثل مجسمه دراز بکشم.
آرمان چند لحظه خیره ماند.
بعد با لحن سردی گفت:
ـ حتی توی بیمارستان هم کف دست از بحث کردن برنمی‌داری؟
الاله خواست جواب بدهد، ولی درد مجدداً صورتش را جمع کرد.
آرمان فوراً دکمه کنار تخت را زد.
ـ صبر کن.
الاله آرام‌تر اضافه کرد:
ـ چیزی نیست.
آرمان با اخم نگاهش کرد.
ـ تو وقتی می‌گی «چیزی نیست»، معمولاً دقیقاً همون موقع یه چیزی هست.
الاله چند ثانیه ساکت ماند.
بعد خیلی ملایم اظهار کرد:
ـ بچه‌ها؟
آرمان جواب نداد.
فقط نگاهش کرد.
الاله دوباره سؤال کرد:
ـ رها و رادین کجان؟
ـ اینجان.
دیده‌های الاله کمی بازتر شد.
ـ اینجان؟
ـ آره.
لبخند خیلی کمرنگی روی صورتش نشست.
ـ ترسیدن؟
آرمان چند لحظه سکوت کرد.
ـ خیلی.
لبخند الاله محو شد.
دیده‌هایش را بست.
ـ نباید می‌ترسیدن…
آرمان آرام اضافه کرد:
ـ پنج سالشونه، الاله.
الاله چیزی ناظهار کرد.
آرمان به صورتش چشم دوخت.
ـ البته تو هم ظاهراً پنج سالته.
الاله با چشم‌های بسته گفت:
ـ چی؟
ـ هیچ.
ـ شنیدم.
آرمان برای اامان بار بعد از ساعت‌ها، تبسم خیلی محوی زد.
ولی به‌سرعت محوش کرد.
الاله ساکت نگاه باز کرد.
ـ آرمان…
ـ هوم؟
ـ رها رو بیار ببینمش.
آرمان چند ثانیه به او چشم دوخت.
ـ وقتی دکتر اجازه بده.
الاله اخم کرد.
ـ یعنی الان اجازه نداره؟
ـ نه.
ـ پس از دکتر اجازه بگیر.
آرمان ابرو بالا انداخت.
ـ تو تازه از اتاق ریکاوری اومدی و هنوز سرم به کف دستته، بعد داری برای من دستور صادر می‌کنی؟
الاله خیلی ملایم گفت:
ـ بله.
آرمان چند لحظه نگاهش کرد.
بعد زیر لب گفت:
ـ باورم نمی‌شه…
الاله تبسم بسیار کوچکی زد.
ـ منم همینو درباره تو می‌گم.
و برای چند ثانیه، اتاق بار دیگر ساکت شد.
ولی این بار خاموشیش مثل مسیرروی بیمارستان سنگین نبود.
فقط صوتی ساکت مانیتور می‌آمد…
و پشت در اتاق، دو کودک پنج‌ساله منتظر بودند تا مادرشان دوباره نگاه‌هایش را کامل باز کند.
نوشته رمان پشت آخرین نت پارت ۱۸ اولین بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن