#پارت50
صوتی آب، تنها چیزی بود که توی گوشم می‌پیچید. گرمای دوش، پوستِ سرم رو می‌سوزوند، ولی سوزشِ دلم بیشتر بود.
روی کاشی‌های سردِ حموم نشستم و سرم رو تکیه دادم به دیوار. اجازه دادم تا آب، تموم درد و خستگیم رو بشوره…
هر بار که پلک‌هام رو روی هم میذاشتم، صورت کامران رو می‌مشاهده کردم که چطور با اون نگاه نافذش، بهم زل زده بود. نگاه‌هایی که برخلاف جذابیتشون، یه‌وقتایی ازشون میوحشت کردم.
هرچند نگاه‌های پارسا، بیشتر آزارم می‌داد. کاش می‌دونستم اون نگاه‌های لرزان پارسا وقتی بهم نگاه می‌کرد، از روی ترحم بود یا یه چیز بیشتر؟
خب یه چیز بیشتر نداره که، معلومه از روی دلسوزیه!! وگرنه چرا باید مدام بخواد، پُلی بین منو کامران باشه و رابطه‌مون رو درست کنه!؟
نفس عمیقی کشیدم. باید می‌رفتم بیرون. نمی‌شد تا ابد اینجا موند. با کمکِ دیوار بلند شدم. صورتم رو با آب سرد شستم تا رد اشکام پاک بشه. یه نفس عمیق کشیدم و در رو باز کردم.
نه دیدهام توانایی باز موندن داشتن، نا پاهام توانایی سرپا موندن… باید کمی می‌خوابیدم.
بدون اینکه موهام رو خشک کنم یا بالشی زیر سرم بذارم، با همون تاپ و شلوارکی که داشتم، وسط تخت ولو شدم و به ثانیه نکشید که خوابم برد.
وقتی چشمام رو باز کردم؛ اتاق، تاریک تاریک بود. به حالت قرار گرفته در اومدم و گردنم رو ماساژ دادم.
لحاف تخت روم کشیده شده بود و رطوبت موهام، بالش روی تخت رو هم خیس کرده بود.
با یاد اتفاقاتی که افتاده بود، پوزخند زدم. لابد از کارهای قلبسوزانه‌ی کامران بوده دیگه!!
وقتی خواب بودم، بالش زیر سرم گذاشته و روم لحاف کشیده!!
از اتاق خارج شدم. آوای خنده و حرف زدن‌های آیهان، پریا و ساغر، کل خونه رو گراهی شده بود.
با قدم‌های لرزون وارد هال شدم. همین که پام رو توی هال گذاشتم، همه ساکت شدن. آیهان، با اون چشم‌های مهربونش از همون دور نگاهم کرد.
– آیلا!؟ حالت خوبه!؟ بسیار وقته که خوابی!!
سعی کردم تبسم بزنم، ولی لب‌هام نلرزن.
– خوبم. فقط… یکم سرگیجه داشتم.
کامران روی مبل تک‌نفره جای گرفته بود و سیگار می‌کشید. نگاهش رو از پنجره گراهی شد و دوخت به من. نگاهمون که به هم گره خورد، لرزیدم.
چیزی ناضافه کردم و آروم، به سمت آشپزخونه خزیدم. لیوان آبی رو پر کردم و سر کشیدم.
در همین فاصله، پارسا هم به جمعمون اضافه شد. نگاه اولش، روی من افتاد و بعد با نگاهاش، دنبال کامران گشت.
کامران بی توجه به بقیه، غرق افکار خودش بود. پارسا بی حرف و با قدم های محکم، بهش نزدیک شد و در یک حرکت ناگهانی، سیگار رو از بین لب‌هاش بیرون کشید!!
کامران هم اعتراضی نکرد و کلافه، صورتش رو بین کف دستاش پنهون کرد.
پارسا خاکستر سیگار رو توی خاک گلدون خاموش کرد و سمتم اومد. بدون اینکه کسی بشنوه، آروم سؤال کرد:
– خوبی!؟ درد که نداری!؟
منم آروم‌تر از خودش، حتی جوری که خودمم نشنیدم، لب زدم:
– خوبم.
صدای پرانرژی ساغر، توی محیط خونه پیچید.
– خب، برنامه‌ی امشامگاه چیه!؟
قبل از اینکه کسی چیزی بگه، پریا کف دستاش رو به‌هم زد و با ذوق بالا و پایین پرید.
– بریم شهربازیییی!؟؟
به جز منو کامران، همه موافقت کردن؛ ما چیزی نگفتیم! آیهان که خاموشیم رو متوجه شد، سؤال کرد:
– چرا چیزی نمیگی!؟
نگاهی به صورت یک‌یک‌شون انداختم و اظهار کردم:
– شما برین، من سرم درد میکنه، میخوام خونه بمونم.
همین که آیهان خواست چیزی بگه، کامران سریع اظهار کرد:
– آره منم حوصله‌ش رو ندارم، همینجا می‌مونم. شماها برین، خوش بگذره.
با متوجه شدن این حرفش، ناخودآگاه اظهار کردم:
– نه نه، نظرم عوض شد… منم میام.
نگاه کامران، روی صورتم قفل شد؛ به‌سرعت نگاهم رو ازش گرفتم و نفهمیدم، اون حاله‌ای که توی دیدهاش بود، از غمه یا از خشم!!
همگی آماده شدیم و وقتی میمیل داشتیم سوار ماشین پارسا بشیم، کامران از پشت صدام زد:
– آیلا… تو با من بیا.
چرخیدم سمتش، به‌شدت خنثی و نرمال راهی شدار می‌کرد.
– مگه نگفتی نمیرم!؟
تبسم کنایه‌آمیزی زد. در سمت شاگرد رو برام باز کرد و با اون‌یکی دستش، اشاره کرد که برم و بشینم.
– تو هم اولش اضافه کردی که نمیرم!
دیگه به ناچار، سوار ماشین شدم. توی مسیر، هیچ حرفی بینمون رد و بقلب نمی‌شد.
نیمه‌های جاده بودیم که کامران به‌یک‌باره مسیرنما زد و فرمان رو با یه حرکت قاطع، چرخوند سمت یه جاده‌ی خاکی باریک که دور از مسیر اصلی بود.
قلبم مثل گنجیشک توی قفسه‌ی سینه‌م می‌کوبید. حلقه‌ی کف دستم رو روی دستگیره محکم تر کردم.
– کامران… داری کجا میری؟ راهِ شهربازی که این‌وری نیست؛ بچه‌ها از اون‌طرف راهی شدن.
کامران جوابی نداد.
– بچه‌ها نگران میشن.
– خبر دارن، اظهار کردم بهشون.
بعد هم با آهستهش، ماشین رو توی یه جای خلوت، زیر نور کم‌جون‌تیر چراغ‌برق، متوقف کرد.
برگشت سمت من؛ دیگه خبری از اون رگ‌های بیرون‌زده‌ی پیشونیش نبود. صورتش آروم بود، آروم تر از سکوت بیرون!!
– فقط میمیل داشتم تنها باشیم عزیزم… میخوام باهات حرف بزنم.
میل داشتم دهن باز کنم و بگم «چه حرفی!؟ مگه حرفیم مونده!؟ دیگه نمی‌کشم کامران، میخوام تمومش کنم… میخوام این حیات و این رابطه رو تمومش کنم!»
ولی… چشمم افتاد به دستاش، که محکم دور فرمون قفل شده بود. هراسیدم اگه الان، این‌حرف‌ها رو میزدم، شاید اون روی وحشی‌ش، دوباره برمی‌گشت.
با صدای لرزون، همین جمله‌ر‌و یه جور دیگه به زبون آوردم:
– من… من خسته‌م کامران. این حرکت کردارهای یهویی، این فشارهایی که بهم میاری… من دیگه نمی‌تونم ادامه بدم!!
کامران با یه لبخندِ تلخ، انگشتش رو آروم کشید روی گونه‌ام. لمسش نرم بود؛ اما عجیب‌ترش اینجا بود که من، با برخورد دستش با پوست صورتم، نلرزیدم!
– میدونم؛ حق داری آیلا… ولی واقعا دست خودم نیست؛ هر وقت حس خفگی بهم کف دست میده، هر وقت میترسم، هر وقت حس میکنم داری ازم دور می‌شی، مکانیزم دفاعی مغزم فعال میشه… من لعنتی، هیچ قلبم نمی‌خواد بهت آسیب بزنم؛ اما…
لحن آواش لرزید، سیبک گلوش بالا و پایین رفت. نگاهش رو عمیق توی نگاهام دوخت .
– آیلا، منو ببخش… میشه یه فرصت دوباره بهم بدی!؟
آروم زمزمه کردم:
– دفعه‌ی پیشم فرصت تمایل داشتی…
کامران کف دستم رو گراهی شد و بوسید.
– میدونم… اما، به من اعتماد کن… این دفعه فرق میکنه…
برای یه لحظه… میتونم قسم بخورم که اشک‌رو توی نگاهاش دیدم.
– آیلا… من بدون تو دیوونه میشم، به خدا می‌میرم، داغون میشم!!
صوتی لرزونش، داشت روی قلبم‌رو خط مینداخت! از دستش عصبی بودم؛ اما… دلم داشت نرم میشد!
خاموشیم رو که دید، نفس عمیقی کشید و چشمش رو به انتهای تاریک جاده دوخت.
– آیلا، تو فکر می‌کنی من یه هیولام، نه؟
نفسش رو حبس کرد. چرخید طرفم و دستش رو مثل پر، آروم روی گونه‌م کشید.
– کامرانِ دیوونه، کامرانِ روانی، کامرانِ مریض… میدونم همه‌ی این برچسب‌ها رو تو مغزت، بهم می‌چسبونی؛ البته نه فقط تو؛ ذهنیت همه همینه…
یه قطره اشک، روی صورتش سُر خورد.
– ولی وقتی حضورت رو کنارم حس میکنم؛ انگار… انگار اون روی دلنشین حیات رو می‌بینم.
برق چشماش، تا عمق وجودم نفوذ کرد. کامران همواره بلد بود که چجوری شیرین و پر احساس حرف بزنه، انگار واقعا به قول خودش، اون هیولای چند ساعت پیش نبود!!
با آوایی که به سختی متوجه شده میشد، بیان کردم:
– کامران… اگه دوباره بشکنی چی!؟ اگه دوباره اون روی وحشی‌ت بیاد سراغم، چی!؟ باز میخوای… همه‌ی این حرفا رو بار دیگر تکرار کنی!؟
تبسم تلخی زد و پیشونیش رو تکیه داد به پیشونیم.
– اون روی وحشی، همیشه از ترس از دست دادنِ تو به وجود میاد. اگه بدونم که پیشمی، اگه حس کنم مال منی، اون هیولا برای همواره می‌میره… قول می‌دم.
نتونستم بیشتر مقاومت کنم. سر تکون دادم و این سر تکون دادن، انگار به معنی بخشیدنش و تسلیم شدن، بود.
کف دستش رو پشت گردنم کشید. سرش رو کج کرد و نزدیکتر شد، با برخورد بینیش روی گونه‌ام، تیک عصبیم، برگشت. خودم رو عقب کشیدم و آروم بیان کردم:
– نه… بوسه نه!!
اما با خستگی مفرط این روزگارها، تشنه‌ی کمی آهستهش بودم. سرم رو گذاشتم روی شونه‌ش و نگاهام رو بستم. اشکی که از اولِ شامگاه نگه داشته بودم، بی‌اختیار جاری شد.
اونم دستش رو دورم حلقه کرد و منو به آغوشش فشرد. لبش رو روی موهام گذاشت و عمیق بوسید.
بعد از چند دقیقه که آرامش هرچند موقت رو به وجودم تزریق کردم، ازش جدا شدم و اشکم رو پاک کردم.
– کامران، برگردیم پیش بچه‌ها!؟
لبخندی زد و ماشین رو روشن کرد.
سر و صوت و شلوغی شهربازی، برخلاف تصورم، حس هیجان رو تو وجودم بیدار کرد.
بقیه رو در حال فوتبال‌کف دستی بازی کردن، پیدا کردیم و ماهم بهشون ملحق شدیم، من راهی شدم توی تیم آیهان و پریا، کامران هم راهی شد توی تیم پارسا و ساغر.
پریا و آیهان چقدر با ذوق بازی میکردن؛ انگار واقعا صمیمیت بینشون جدی شده بود!
همه‌ی بازی های فردی و گروهی شهربازی رو مثل بچه‌های هفت ساله، امتحان کردیم.
اونقدر غرق در جو خوشحال و بچگونه‌ی اونجا شده بودم که برای یک لحظه، یادم رفت من همون دختریم که تا چند ساعت پیش توی حموم از ترسش داشت گریه می‌کرد.
آخر شامگاه، وقتی از شدت خستگی، به نفس‌نفس زدن افتاده بودیم، همگی دور یه میز بزرگ، توی یکی از اون کافه‌های داخل شهربازی قرار گرفتیم.
نورهای رنگی چرخ‌وفلک بزرگ پشت سرمون، سایه‌های رنگی قشنگیی رو روی صورت‌هامون مینداخت. ما داشتیم با هم می‌لبخند زدیم، از بازی‌ها تعریف می‌کردیم و به معنای واقعی کلمه، خوشحال بودیم.
به این فکر نمیکردم که این لذت و خوشی، ادامه دار خواهد بود یا نه… فقط میمیل داشتم برای مدت کوتاهی‌هم که شده، تو همین لحظه حیات کنم.
نوشته رمان محبت و اجبار. پارت50 ( فصل‌دوم ) اولین بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن