رمان عشق و اجبار

رمان عشق و اجبار. پارت۴۹ ( فصل‌دوم )

#پارت49

تا طلوع خورشید… تا وقتی که هیزم‌های آتیش، دیگه رمقی برای روشن موندن نداشتن، توی ساحل، دور هم موندیم و از این دور هم بودن، لذت بردیم.
کامران به محض رسیدن به ویلا، خوابش برد. بقیه هم توی پذیرایی، مشغول ورق بازی بودن.
من ولی… نه خوابم می‌ا‌ومد، نه حوصله‌ی بازی کردن داشتم. برای همین، روی تاب گوشه‌ی حیاط، با خودم خلوت کردم.
آوای خنده‌ و شوخی‌های بچه‌ها، مثل یه پرده‌ی صوتی مبهم به گوشم می‌رسید؛ ولی بین صدای جیرجیر زنجیر‌های تاب و وزش باد شرجی شمال، گم میشد.
با ‌این وجود، انگار حتی صوتی نفس کشیدن‌های پارسا رو هم می‌تونستم از بینشون تشخیص بدم!!
لعنت به من که حتی تو از این فاصله هم دارم حضورش رو حس می‌کنم!
خنکی باد، لابه‌لای موهام میپیچید، اما گرمای کلافه‌کننده‌ی درونم اصلاً فروکش نمی‌کرد.
افکارم، سریع‌سریع بین پارسا و کامران ، پاس‌کاری میشه!!
آخه خدایا، قربونت برم…من چه مرگم شده!؟
الان اون مردی که، بسیار آروم داخل خوابیده، همون کامرانیه که وقتی حالش خوبه، انگار تموم مهر و محبت جهان تو چشماش جمع میشه. وقتی نگاهم میکنه، انگار وقت همون لحظه وایمیسه!!
جوری که کف دستش رو روی موهام می‌کشه، جوری که بغلم میکنه، جوری که عاشقمه، جوری که حتی دلواپس کوچیک‌ترین چیزاست؛ حس می‌کنم باید تا ابد مدیون این‌همه محبتش باشم. اون مثل یه تکیه‌گاه سنگی، محکم و امن‌ـه.
اما… تمام این احساسات هم، مثل اختلال روانی کامران، نا مطمئن‌ـه و پر از نوسان!!
فقط کافیه یه چیزی بگم یا یه کاری بکنم که خوشش نیاد؛ چنان طوفانی تو وجودش به‌پا می‌شه که انگار یه غریبه می‌شینه جای اون کامرانی که می‌شناسم!!
بی‌قلبیل سرد می‌شه، دور می‌شه، گوشه‌گیر می‌شه و من می‌مونم با این سوال که الان، مقصر من بودم یا خودش!!
وقتی که کامران، توی اون مود تاریکش فرو میره، ذهنم، دلم، روحم؛ بیشتر از قبل، به سمت برادرش پرواز می‌کنه!!
اما نه… من به کامران وفادارم؛ این خط قرمز زیستن منه! حتی اگه صدبار هم دلم پیشِ پارسا گیر کنه، بازم متعهد بودن به همسری که با تمام وجودش دوستم داره، برام مثل یه اصل، مقدسه!!
ولی این سکوت…
این تظاهر کردن…
این بازیِ «من و کامران و خوشامگاهختیِ ساختگی» داره از پا درم میاره…
ریه هام رو پر از اکسیژن میکنم. پاهام رو روی سنگ‌فرش‌های حیاط میکشم و چشمام رو می‌بندم.
کاش دریا می‌تونست این همه آشوب توی قلبم رو بشوره و ببره!!
کاش می‌شد فقط یه لحظه… فقط یه لحظه پارسا نباشه؛ یا لااقل این بیماری کامران درمان بشه و جوری عاشقم باشه که دیگه جای خالی هیچ‌کس رو هیچوقت حس نکنم!!
اما نه… من محکومم به همین تکرار…
تکرار تبسمهای الکی برای کامران و تکرار حسرت‌های یواشکی برای پارسا!!
لعنت به این تپش‌های قلبی که نه برای شوهرمه، نه برای آهستهش خودم…
لعنت به این دل… که صاحبش رو نمی‌شناسه!!!