رمان در میان آتش و خون پارت ۸

#تیئو

نگاهان قهوه ای ش درخشیدند.
– ممنون تیئو، عاشقتم عاشقتم عاشقتم!

از خنده چشمانم پر از اشک شده بود.
– پس یعنی اگه قبول نمی کردم، دوستم نداشتی؟

چانه اش را جمع کرد و با آزردهی گفت.
– نه من خیلی دوست دارم، اما خب چراکه قبول کردی شاد تر شدم.

دوباره لبخند زدم و موهای قهوه ای ش را بهم ریختم.
– چقدر زبون می ریزی، سورتمه رو بردار تا بریم.

خنده لحظه ای از لبانش نمی افتاد. دورم چرخید.
– باشه همین الان برش می دارم.

از ذوقش من نیز مسرورمان می شدم.
مادر نزدیکم شد و کف دستش را روی شانه ام گذاشت.
– تئودور، هوا داره خیلی گرم می شه، یخا دارن آب می شن مواظب خودتون باشید.

تعظیمی کردم.
– نگاه علیا حضرت.

قاشقی که کف دستش بود را سویم پرتاب کرد.
– تو هم از پدرت یادگحرکت کردی همش مسخره م می کنی.

بلند لبخند زدم و به طرف اتاق کوچکم روانه شدم. لباس پشمی ام را پوشیدم و منتظرش ماندم. در حالی که سورتمه در دست داشت از اتاقش بیرون رسید. لباس پشمی در تنش زار می زد. نسبت به هم سن و سال هایش ریز نقش بود. با بدحنسی لبخند زدم.
– می خوای با این لباس بیای.

نگاهی به لباسش انداخت.
– مگه چشه؟
– اینجوری به یه کپه برف اشتباهت می گیرن؛ ممکنه واسه ساختن آدم برفی ازت استفاده کنن.

دیدهانش پر از اشک شد؛ تعجب کردم. غمگین شده بود؟ دانه های ریز اشک از گونه اش سرازیر بود.
ترسیده نزدیکش شدم.
– ببخشید؛ ناراحت شدی؟
– واقعا ممکنه به عنوان کپه برف ازم استفاده کنن؟

به فکر کودکانه اش لبخند زدم، گاهی اوقات از یاد می بردم چقدر کوچک است.
– نه، نمی تونن تو رو ببرن؛ با همین پارو می زنم تو سرشون.

صورتش دوباره خندان شد.
– تو به‌شدت خیلی قوی هستی، به خاطر همینه از تد بیشتر دوست دارم، اون همش می خوابه.
– خب بجنب خانم کوچولو تا دیر نشده، وگرنه تا به خودمون بیایم همه برفا آب می شن.
– باشه اومدم.

سپس با عجله از خانه بیرون دوید، دوباره به منزل برگشت و بغلل مادر پرید، در حالی که گونه اش را می بوسید گفت:
– خداحافظ، مادر!

مادر او را از آغوشش بیرون کشید و دستی به موهای نامرتبش زد.
– مواظب باش دوشیزه خانم یخ خیلی لیزه.
– باشه مادر ، بدو دیگه تیئو.

با خنده کف دست به موهایم کشیدم، به مادر دست تکان دادم و از خانه خارج شدم. به هر طرف نگاه انداختم، او را نمشاهده کردم. با خوردن گلوله برفی ، به خودم آمدم. از پشت سرم آوای قهقه خنده می رسید.

– بالاخره زدمت تیئو. من یه دوشیزه خانم شدم دیگه.
گلوله برفی کوچکی ساختم.
– ببینیم دوشیزه خانم چطوری می خواد از اومدن این جلوگیری کنه.

معلوم بود متوجه منظور من نشده است، چون با خوردن گلوله برفی به صورتش گیج شد. ساکت بود و صوتیی از او در نمی وارد شد؛ مضطرب شدم و جلوتر راهی شدم. همانطور ساکت روی زمین جای گرفته بود.

– هی، حالت خوبه؟ آسیب مشاهده کردی؟

با پخش زمین شدنم، متوجه شدم این نیز یکی از نقشه های این شیطان فسقلی بود. در حالی که سعی می کردم جدی باشم بیان کردم:
– منو پخش زمین می کنی فسقلی؟ حالا که اینجور شد سورتمه سواری بی سورتمه سواری.

شق و رق روی پا از حرکت ایستاد.
– ببخشید تیئو. نمی میل داشتم آزردهت کنم.
– اما کردی.
به زور داشتم خنده ام را می خوردم.

چشمانش پر از اشک شدند.
– ولی تیئو… من کل سال منتظر برف بودم تا بریم سورتمه سواری.

قلبم برای چشمان مظلومش سوخت، نباید سربه سرش می گذاشتم.
– شوخی کردم فسقلی. بدو تا بریم به زمین سورتمه برسیم.

با شوق اشک هایش را پاک کرد؛ نگاهانش و نگاهش به من نیز شوق می داد.
با حداکثر سرعت به طرف، زمین سورتمه دویدیم، برخلاف هر سال خلوت بود و این بسیار عجیب بود. حتما مشکلی وجود داشت. به طرف زمین سورتمه دوید.
– نه نرو! وایسا باید از یه نفر بپرسیم چرا اینجا هیچ کس نیست.
نگاه هایم در گردش بودند تا کسی را بیابم، اما دریغ از یک نفر. حال که کسی نبود بهتر بود برویم شاید خطری وجود داشت؛ ترس از این داشتم که چگونه قانع اش کنم؛ او دختر بچه ای لجباز بود.
– تیا! ببخشید باید بریم ممکنه خطرناک باشه.

آوای فریادی مرا در سرجایم خشکاند.
– تیئو کمک!

نه نمی توانست صوتی او باشد ، امکان نداشت. با شک و ترس به پشت سرم برگشتم؛ تیانای کوچک روی زمین سورتمه بود. یخ ترک برداشته بود و دخترک بیچاره از ترس قالب تهی می کرد.

با برآشفتهت به طرف او راهی شدم.
– مگه بهت نگفتم نرو اونجا.

با ترس سرش را تکان داد. آهسته روی زمین سورتمه رفتم؛ برف شکننده و لیز بود، قلبیل خلوت بودنش هم همین بود. چقدر احمق بودم که نمتوجه شدم این موقع سال یخ ها شکننده می شوند. ملایم نزدیک و نزدیک تر شدم؛ تقریبا داشتم به او می رسیدم.

– تیئو!
– نه!

تیانای کوچک من به درون آب بی رحم فرو راهی شد.

با شتاب از خواب پریدم.

– تیئو؟ دوباره خواب دیدی عزیزم؟
– نه بگیر بخواب.

آهی کشید و بیان کرد:
– وقتی تو نمی تونی بخوابی من چجوری بخوابم؟ من که می دونم تو هنوز خودتو مقصر می دونی.
داشت بار دیگر شروع می کرد، وای از دست این زن ها، اگر با او ازدواج می کردم چه می شد؟ از روی تخت قد بلند شدم، لباسی روی تن برهنه ام کشیدم. گونه هیلدا را بوسیدم و به طرف در حرکت کردم.

– کجا میری این وقت شامگاه؟
– خونه خودم میرم تا انقدر حرف نشنوم.

از روی تخت قد بلند شدو شنلش را روی لباس خوابش پوشید.
– هر جا بری منم میام، مثل اینکه یادت حرکت کرده چند ماه دیگه قراره زن و شوهر شیم. نمی دونم چرا اینجوری می کنی تیئو، من دوستت دارم. خودتم خوب اینو می دونی؛ باید به من بگی چه مشکلی داری. البته من کاملا می دونم چه مشکلی داری. ببین پنج سال از اون حادثه گذشته و هیچ کس غیر از خودت تو رو مقصر نمی دونه.

اعصابم از حرف های هیلدا خورد شده بود. نامزدی من با او فکر مادرم بود؛ بعد از اینکه خانه ام را از آنها جدا کردم، مصمم شد هیلدا را نامزد من کند. ولی منی که نمی توانستم خود را ببخشم چطور می توانستم تشکیل زیستن بدهم. هیلدا دختر زیبایی بود من نیز اورا عاشق شدم ؛ ولی من گناهکار بودم حیف او نبود که با من ازدواج کند؟

– هیلدا عذابم نده. بذار برم؛ چرا اذیتم می کنی؟
– من دوستت دارم؛ از همون بچگی داشتم. همون موقع که شامگاها یواشکی از خونه بیرون می اومدی و به جنگل می حرکت کردی. از همون موقع فکرت تو سرم بوده اما تو منو نمی بینی.

چرا هیلدا متوجه نبود من در عذابم؟ چرا هیچ کس متوجه این موضوع نبود؟ خواهر کوچکم جلوی چشمانم به زیر آب راهی شد و حتی جنازه اش پیدا نشد و مقصر تمامی این ها من بودم. چطور انتظار دارند با این وجود مسرور باشم و به فکر تدارک مراسم مسخره عروسی باشم؟ می خبر داشتم اینکه هیلدا مرا به خونه خودشان دعوت می کند و بیشتر روز ها در خونه من است، همه و همه نقشه مادرم است. چرا نمی گذارند ذره ای تنها باشم؟ چرا بیشتر عذابم می دهند؟ من لایق خوشامگاهختی نبودم.
نگاهان عسلی هیلدا پر از اشک شده بود. در اعماق قلبم نسبت به او حس داشتم این را از کودکی می خبر داشتم دخترک مو طلایی نانوا دل مرا برده بود. اما حالا مانند تکه یخی بودم که هیچ حسی نداشت. در این شرایط نمی توانستم او را دوست بدارم. ولی مجبور بودم او را خرسند کنم. تقصیری نداشت که نامزد من شده بود. صورت سفید و لطیفش را با کف دستانم گراهی شدم و لبان سرخش را با شدت بوسیدم. مطمئن بودم او نیز تلخی این بوسه را متوجه می شود. لبانش را از لب هایم جدا کرد.
– وقتی دوستم نداری مجبور نیستی، منو ببوسی.
لحن صدایش قلبخور بود. او را درک می کردم، حق او من نبودم.

– من دوستت دارم هیلدا.
– دروغ نگو. همین فردا به مادرت می گم که نامزدی رو بهم می زنیم؛ دیگه تحمل ناسازگاری هات و بی محلی هات رو ندارم. وقتی دوستم نداری با این کارا می خوای کیو گول بزنی.
این حرف ها را در حالی دانه های درشت اشک از دیدهانش سرازیر بود می زد؛ او تنها ۱۷ سال داشت چه گناهی کرده بود که باید مرا تحمل می کرد؟

– وقتی مادرت بهم پیشنهاد نامزدی رو داد؛ تو پوست خودم نمی گنجیدم ولی وقتی نگاه سردت رو دیدم، ناامید شدم یکم بعدش به خودم گفتم عشقم انقدر زیاد که تو رو تحت تاثیر قرار می ده؛ اما نداد تو درگیر مشکلاتتی هنوز، حتی اگه دوستم داشته باشی مهم نیست من چجوری می تونم آینده رو با کسی که هنوز در گذشته حیات می کنه بسازم؟ برو تیئو دیگه به خونه ات نمیام تو هم دیگه به خونه من نیا.

سپس به درون خونه رفت و در را محکم بست. نسیم آهسته بر تنم لرز انداخته بود. هیلدا نیز از زیستن ام راهی شد این بهتر بود او نباید درگیر من می شد.

#لیندا

در حال خوردن صبحانه بودم، صبحانه ملایمی بود. برخلاف تصورم شاه زیاد داد و قال به مسیر ننداخت، ساکت بود و این عجیب می نمود. زیر دیدهی نگاهی به او انداختم گویا در فکر بود، افکار او چندان مهم نبود، حتما در این فکر بود که امروزگار با کدام یک از دختران قشنگی فا*حشه خانه بخوابد. هرزگی این مرد برای کسی مهم نبود، چراکه شاه بود چه کسی می توانست بر او ایراد بگیرد؟

– صبح بخیر مادر ، صبح بخیر پدر.
آوای کودکانه دخترکم بود. پنج سال بیشتر نداشت و قشنگیی اش زبان زد همه بود. موهای سرخش جلوگر سرخی آتش بود و چشمان سبزش زمردی پنهان.
ندیمه اش صنقلبی را کنار کشید تا بشیند.

– سلام دخترم صبح بخیر.

منتظر جواب پدرش شد؛ اما جوابی نگرفت. از این مرد می ترسیدم ولی نمی گذاشتم کودکی دخترکم را از بین ببرد. زود بود که متوجه شود پدرش دختر را خس و خاشاکی در چشم می بیند، هنوز خیلی زود بود.
– سرورم، آلیا به شما صبح بخیر اظهار کرد.

حتی صدایش عذابم می اد.
– صبح بخیر.
کوتاه و سرد، همین برای دخترک کوچکم کافی بود، تا با ذوق به خوردن صبحانه اش بپردازد. در حالی که صورتش از فرنی سفید کثیف شده بود، جویا شد:
– پس برادر کجاست؟ با ما قهر کرده؟

شاه، با متوجه شدن این سخن رو کرد به من و گفت:
– این بچه چی داره می گه؟ یعنی چی؟ چرا اد نباید بیاد صبحانه بخوره.

کف دستمالی از لباسم بیرون آوردم و به آلیا دادم تا صورتش را پاک کند.
– آلیا هنوز بچه ست یه حرفی زد عالیجناب، اد هم الان میاد.

سعی می کردم نگاهم به صورت این مرد خشن و بی رحم نیافتد، سعی می کردم از یادم ببرم که با من و عزیزان چه کرد، سعی می کردم او را به عنوان همسرم دوست داشته باشم؛ اما نمی شد از او متنفرتر می شدم. روزگار به روزگار این حس بیشتر می شد.
چند لحظه بیشتر نگذشت که اد با چهره ای افسرده وارد تالار غذا خوری شد. می اطلاع داشتم ملازمش به او حرکت کردن آن دختر را خبر داده است. به‌شدت سخت نبود درک کردن دلیل غمگینی اش. ساکت و بی صدا بر روی صنقلبی اش قرار گرفت. حتی سلام و صبح بخیر نیز نگفت. پسرکم ناراحت بود اما این بهتر از آن بود که برای از دست دادن عزیزش سوگواری کند. اگر شاه از عشقش به آن دختر می درک کرد بی درنگ دستور مرگش را صادر می کرد.

– اد! اینجا بزرگتر جای گرفته تو به من و پدرت سلام و صبح بخیر نگفتی، تو الگوی آلیا هستی نمی دونی ببینه تو به ما احترام نمی ذاری اونم یاد می گیره.

نگاه پر از نفرتش را به من دوخت. از این نگاه جا خوردم، این نگاه همان پسری بود که روزگاری که متولد شد چیزی جز خنده در لبانش وجود نداشت؟این همان پسری بود که در شب های کودکی اش با لالایی من به خواب می راهی شد؟ این نگاه را نمی شناختم یعنی آن دختر آن قدر برایش مهم بود که، به خاطر نبودنش چنین نگاهی را نثار مادرش می کرد؟ به‌شدت زود نفرت نگاهش رنگ التماس به خود گراهی شد گویا می میل داشت حرف به من بزند. آوایش را صاف کرد.
– ببخشید ، سلا م و صبح بخیر.

خوشحال بودم که متوجه شد، حال وقت لجبازی نیست، حال که پدر خودرایش او را زیر ذره بین قرار داده. تبسمی زدم و مشغول خوردن صبحانه شدم.
یکی از ندیمه های دختر کوچکترم اولین، سراسیمه وارد تالار غذا خوری شد. تعظیمی کوتاه کرد.
– عالی جناب و بانوی من اتفاقی واسه بانو اولین افتاده.

نگران شدم چه اتفاقی برای اامان کوچکم که به تازگی یک ساله شده بود، افتاده بود.
– چی شده چه اتفاقی افتاده؟

ندیمه در حالی که اشک می ریخت رو به من گفت:
– نمی دونم بانوی من، مثل همیشگی داشتم غذاشون رو می دادم که یه دفعه، غذا رو بامقدار زیادی خون بالا آوردن.

دنیا پیش چشمان تار شد. این نشانه زهر بود، بالا آوردن خون نشانه این بود که دخترکم مسموم شده بود. نگاهی به شاه انداختم، خونسرد بود ، مگر اامان، فرزند اون نیز نبود؟ دیدهان اد پر از دلواپسی و نگاهان آلیا پر از اشک بود، هر دو خواهر کوچکترشان را دوست داشتند.
سعی کردم خونسردی خود را حفظ کنم من ملکه بودم.
– شفاگر ها رو خبر کردین؟
– بله بانوی من الان در اتاقشون هستن.
– بیا بریم ببینم چه اتفاقی افتاده.

آلیا گریه کنان، دامن لباسم را کشید.
– منم میام مادر، می خوام ببینم بلایی سر اامان نیومده.
دستان کوچکش را از روی لباس بیرون کشیدم، موی سرخش را نوازش کردم.
– تو برو تو اتاقت، من مطمئنم حال اامان خوبه.
چندان مطمئن نبودم، او تنها یک سال داشت؛ زهر بدن یک انسان بالغ را نابود می کند چه برسد به یک طفل نحیف.

– شاهدخت و شاهزاده رو به اتاقشون جادهنمایی کنین.

همراه با ندیمه به طرف اتاق دختر کوچکم حرکت کردم. شفاگر ها کنار دیوار استاده بودند و سرهایشان رو به پایین بود. حدس اینکه چه اتفاقی افتاده است چندان سخت نبود، اشکی از گوشه دیدهم چکید. دختر کوچکم مرده بود، هیچ‌گاه روزگار تولدش را فراموش نمی کنم. موهای قهوه ای اش آنقدر روشن بودند که به طلایی می زدند. دختر کوچکم خندان بود.
نگاهی به گهواره اش انداختم. خنده ای لرزان کردم. دخترکم خواب بود. ملایم و آسوده چشمانش را روی هم قرار داده بود و خوابیده بود.

– ما هر کاری از کف دستمون بر اومد انجام دادیم بانوی من، ولی شاهدخت تب زیادی داشتن؛ مثل اینکه از چند هفته پیش بیمار بودن.

ندیمه، به حرف رسید.
– اما هیچ نشانه ای از بیماری نداشتن، همین امروز صبح اینطور شدن.
شفاگر اعظم لرزش محسوسی کرد.
– ولی تشخیص ما چیز دیگره ای بانو بیمار بودن، از بدو تولد بدن نحیفی داشتن، به نظر من به خوبی به سلامتی ایشون رسیدگی نمی شده، دلیل مرگشون همینه.

ندیمه گریه کنان فریاد زد:
– نه بانوی من، من هر کاری از کف دستم می اومد برای ایشون انجام دادم. قسم می خورم مثل دختر خودم دوستشون داشتم.

من نه سوگند های ندیمه را می متوجه شدم، نه حرف های شفاگر را. در فکر بودم، دوباره یکی از عزیزانم را از دست دادم. چرا این اتفاق همیشه باید برای من می افتاد، دختر کوچک بی گناهم، چه گناهی داشت که باید در این سن کم پرپر می شد؟

– ساکت تمومش کنین!
صدای فریادی مرا به خودم آورد. شاه بود. او اینجا چه می خواست؟ در اتاق دخترکم چه می کرد؟ کاش جرئت آن را داشتم که از آنجا بیرونش کنم. او حتی ذره ای به دخترش اهمیت نمی داد. حال موقع مرگش چه می خواست؟
شفاگر ها و ندیمه ها تعظیم کردند.

– استاد لیان، شما چه تشخیصی دراین مورد می دین؟
– به علیاحضرت هم عرض کردم؛ شاهدخت از بدو تولد نحیف و رنجور بودن. نیاز به مراقبت خاصی داشتن، ولی این ندیمه سربه هوا، از ایشون درست…
– کی می گه اولین ضعیف بود؟ اون قوی ترین بچه ای بود که تا حالا متوجه شدم. اون مریض نبود دخترم رو مسموم کردن.
در حالی که اشک می ریختم، با فریاد این سخن ها را به زبان آوردم.

شاه و همه حاضران از این حرف جا خوردند.
شفاگر اعظم کمی در جایش جابه جا شد.
– بانوی من می شه بپرسم بر استناد به چی این حرف رو می زنین.
– اون خون بالا آورد.
– بر اساس تشخیص ما، جگر شاهدخت فاسد شده بود، به این قلبیل ایشون فوت کردند.

برایم مهم نبود که آنان چه می گویند، من مطمئن بودم دخترم مسموم شده بود.

– میفهمی داری چی می گی لیندا؟ آخه کی یه دختر یک ساله رو مسموم می کنه؟ به ه دلیل؟ چه دشمنی می تونه داشته باشه؟

نگاهی پر از خشم به چشمان هراس آورش انداختم. می اطلاع داشتم می تواند تنفر نگاهم را حس کند.
– نمی دونم؛ تو بگو.

از این لحن صحبت کردنم جا خورده بود. در طی این سالها چیزی جز احترام از من نمتوجه شده بود حال حرکت کردار از من بعید بود. ولی او نمی خبر داشت وقتی پای فرزندانم در میان است من آن گوساله رام و آرام نیستم، ماده شیری وحشی می شوم و می درم کسانی که به کودکانم آسیب زدند.

نگاهی به نگاهان من انداخت.
– این ندیمه رو واسه بازجویی به سیاهچال ببیرید. به این قضیه رسیدگی میشه.
– نه علیجناب، قسم می خورم من کاری نکردم، من شاهدخت رو مثل دختر خودم دلبسته شدم.

نگهبانان فرصت صحبت به او ندادند و او را با خود بردند. شافاگر ها و ندیمه ها من و شاه را تنها گذاشسریع. نزدیکم شد کف دستش را روی شانه ام گذاشت. نجوا کنن در گوشم اظهار کرد:
– بهت قول می دم به این قضیه رسیدگی کنم.

من قول او را نمی خواستم، می دانستم اون توجه چندانی نمی کند، باید خودم کف دست به کار می شدم؛ خودم می درک کردم.
دستش را از روی شانه ام برداشت و از اتاق بیرون رفت. کاش از زیستن ام بیرون می حرکت کرد.

The post رمان در میان آتش و خون پارت ۸ appeared first on رمان دونی.