رمان در میان آتش و خون پارت ۷

#لئو

با وجود اینکه یک هفته از وارد شدنم به اصطبل سلطنتی نگذشته بود، مایک به من اعتماد کرده بود و مرا برای خریدن آذوقه به دکان مخصوص خار و بار فرستاده بود. به اضافه کرده خودش از من خوشش وارد شده بود و دوست داشت مرا برخلاف شاگرد های دیگرش نگه دارد. بعد از آن شامگاه، پس از دیدن آن دختر، یک قدم هم نزدیک حیاط اصلی نشدم؛ گویا هشدار او مرا افسون کرده بود. در وجودش چیز خاصی داشت، او جادوگر بود؟
گیج شده بودم، کار او بود مطمئنم، اما چرا؟ منی که ابداً به دختران توجه نمی کردم حال یک دختر بچه ده، یازده ساله مرا مجذوب حود کرده بود. دیدهانش تیره بودند، و در تاریکی شامگاه چیزی را نشان نمی دادند، اما برقی خاصی در آنها وجود داشت.

– پس تو شاگرد جدید مایک هستی؛ درسته پسر؟

با تکان دادن سر تایید کردم.

– مایک آهنگر خوبیه، ولی داره وقتش رو تو اون اصطبل به هدر می ده. هزار بار بهش اظهار کردم یه آهنگری تو قلب شهر بزنه اما قبول نمی کنه، آخه کار کردن واسه لرد مالیز به چه دردی می خوره؟ از اون آدما چاپلوسم نیست که بگیم شیفته شاهه، هیچ وقت نفهمیدم تو اون کله ش چی می گذره.

پیرمرد زیادی وراج بود؛ کم کم داشت حوصله م سر می رفت.

– اوه پسر جون ذخیره نون مون تموم شده باید بگم دخترم یکم نون بپزه، تو که عجله نداری؟

دوست نداشتم بمانم و به وراجی های پیرمرد گوش کنم، ولی چاره دیگری نداشتم.
– نه عجله ندارم.
– خب بیا تو الان اونجلین رو آوا می کنم.

در حالی که کیسه آذوقه را در کف دست داشتم، وارد مغازه پیرمرد شدم. مانند به‌شدتی از مغازه ها، در انتها در داشت که به منزل ختم می شد. پیرمرد کلید کوچکی از جیبش بیرون آورد، در را گشود.
– بیا تو خجالت نکش. این موقع سال هوا تو کودا خیلی سرد تر می شه؛ داخل خونه گرمه. کسی به جز منو دخترم اینج نیست.

وارد منزل شدم. خونه کوچکی بود. یک آتش دان بزرگ داخل منزل وجود داشت، آتش بزرگی در حال سوختن بود. منزل گرم و مطبوع بود، وسایل زیادی در داخلش وجود نداشت و از ظاهر منزل می شد فهمید، پیرمرد وضع مالی چندان خوبی ندارد.
آوای دختری از داخل اتاقی کوچک آمد.
– داری با کی حرف می زنی پدر؟
– اونجلین! می تونی ده تا نون برای مایک آهنگر بپزی؟ شاگردش اینجاست واسه آذوقه ماهانه اومده.

دختری با موهای طلایی درحالی که پیش بندی به تن داشت از اتاق بیرون وارد شد. نگاهان دختر آبی بود و سرتش به سرخی می زد. موهای طلایی اش آزادانه روی شانه هایش ریخته شده بود. بسیار کم سن و سال می نمود، شاید سیزده سال بیشتر نداشت. یعنی او دختر این پیرمرد بود؟
دختر نگاهی به من انداخت. گونه هایش سرخ تر شدند، سرش را پایین انداخت.
– فکر کردم اظهار کردی شاگرد آقای مایک اومده. ولی ایشون که جرج نیست.

پیرمرد خندید.
– اونجلین، من هشتاد و هشت سالمه و مطمئنم بهت بیان کرده بودم که مایک ماه پیش جرج رو به خاطر دزدی بیرون کرد. تو از من کم حافظه تری دختر.

گونه های دختر سرخ تر شد، درست به سرخی آتشی که همانجا شعله ور بود.
– یادم نبود پدر. فکر کنم آرد داشته باشیم، می تونم ده تا نون بپزم.

سپس سریع به طرف همان اتاق، که فکر کنم آشپزخانه بود، راهی شد.

پیرمرد دوباره ریز خندید.
– ولین از دست این جوونا، فکر کنم اونجلین من از تو خوشش میاد جوون.

من نمی خبر داشتم باید در جواب پیرمرد چه بگویم، او دختر قشنگیی بود اما من هرگز به دختری فکر نکرده بودم، یک‌باره چهره دختر مرموز آن شامگاه جلوی دیدهانم قرار گحرکت کرد؛ هیچ دختری جز او. در جواب پیرمرد خاموشی کردم و چیزی نبیان کردم. نیم نگاهی به من کرد و بیان کرد:
– اهل اینجا نیستی نه؟
– نه من اهل ایرنا هستم، روستا ی کوچیکی تو آورود.
– تو اهل جنوبی؟ همسر من و بانو لونا، ملکه شرق هم جنوبی هستن.

سپس، تبسمی بر لبانش قرار گرفت؛ انگار داشت چیزی را به خاطر می آورد.
– آرا، همسرم رو می گم. همواره به این افتخار می کرد که با ملکه هموطن هستن. چه روزگارای خوبی بود اون روزگارا.

ناگهان نگاهش رنگ غم گحرکت کرد.
– آرای جذابی من سیزده سال پیش مرد، جوون تر از اونی بود که بخواد بمیره. فقط پنجاه سالش بود. حتی نشد واسه داشتن اونجلین خوشحالی کنه. منو همسرم همه بچه هامون رو تو جنگ از کف دست دادیم، تو اهل جنوبی پس زیاد از اینجور چیزا سر در نمیاری؛ می دونی آخه جنوب همیشگی در صلح بوده و تو هیچ جنگی شرکت نداشته، ولی شرق همیشگی تو همه جنگا بوده. ما سه دختر و چهار پسر داشتیم، دوتا از پسرامون واسه جنگ حرکت کردن و دیگه بر نگشتن. بقیه بچه هامون به شکل های دیگه مردن، یکی شون زیر آور موند یکیشونو با خانواده اش اسیر کردن و کشتن.

آهی کشید و ادامه داد.
– منو آرا دیگه چیزی نداشتیم، فقط خودمون بودیم، وقتی جنگ تموم شد با هزینه ای که لرد سیلور گود بهمون داد اینجا رو ساختیم. آرای من افسرده شده بود، همش گریه می کرد واسه بچه دار شدن زیادی پیر شده بودیم. تا اینکه یه شامگاه از پشت در صدای گریه بچه متوجه شدیم. همین اونجلینی که اینجا می بینی بود. چند وقت صبر کردیم ولی کسی نبود که بیاد دنبال بچه. آرا معتقد بود که اونجلین هدیه ای از طرف خدایانه. اون امید رو به خونه ما برگردوند اما چند ماه بعد آرای عزیزم مارو ترک کرد.

پیرمرد از جا کشیده شد به طرف کتری که در آتش قرار داشت رفت و چیزی را از درون آن به لیوانی که در کف دست داشت ریخت. به سمت من آمد و لیوان را به طرف گرفت.
– چای بابونه ست پسر جون، واسه تجمتوجه شد قوا خوبه.

به طرف صنقلبی حرکت کرد و بار دیگر قرار گرفت. لیوان را به طرف لبم بردم و جرعه نوشیدم. طعمش بد نبود.
پیرمرد ادامه داد.

– بچه داشتن واسه من زیاد مهم نبود. هر کاری کردم واسه شادی آرا بود. ولی اونجلین هدیه بود و امید مجدداً رو به ما برگردوند. من به یاد آرا اونو مثل بچه خودم بزرگ کردم، البته اون نمی دونه من پدر واقعی ش نیستم، شایدم می دونه ولی چیزی نمی گه، آخه به من نمیاد دختر به این کوچیکی داشته باشم.
پس از بیان کردن این حرف پیرمرد برخاست.
– فکر کنم تا الان نون ها پخته شده باشن من برم بقیه وسایل رو بیارم.

سرم را تکان دادم. از حرف های پیرمرد خسته شده بودم، می تمایل داشتم هر چه به‌سرعت تر آنجا را ترک کنم.
چیزی نگذشت که اونجلین و تعدادی نان از آشپزخانه بیرون وارد شد. تعداد نان ها بیش از ده عدد بود.

– اینم نون تازه. بذارین من بذارمشون تو کیسه آخه خیلی داغن.

کیسه را از کف دستم گرفت.
– من به نون های داغ عادت کردم هرروزگار نون می پزم. پدرم تو حیاط پشتی مزرعه داره، توش هم گندم هست هم میوه های جورواجور حتی گاو گوسفند هم داریم. اینجوری آذوقه تهیه می کنیم. راستی شما تازه به کودا اومدین نه؟ فکر کنم اسمم رو می دونین اونجین هستم و شما؟
سر دختر پایین بود. حتی به چشم هایم نیز نگاه نمی کرد.

– من لئو هستم.
– خوشوقتم.

کیسه حاوی نان ها را به من داد و به‌سرعت غیب شد.
پیرمرد با مقدار زیادی گوشت و سیب بازگشت.
– اینم از آذوقه.

کیسه حاوی پول را به پیرمرد دادم و چند سکه مسی نیز، که از پول های خودم بدو، بخاطر چند نان اضافه به پیرمرد دادم. او کیسه سکه ها را گراهی شد ولی چند سکه مسی را قبول نکرد.

– این پولا بابت چند نون اضافه ست، مایک فقط ده تا میل داشته بود.
– این رو پیش خودت نگه دار جوون، مایک بیش تر از اینا گردن ما حق داره؛ تازه اونجلین اونا رو به تو داده. به کودا خوش اومده، می دونم به‌شدت سرده ولی عادت می کنه. یکم هرج و مرج توش هست و مردم از فقر رنج می برن، اما حالا که لرد سیلور گو اومده مطمئنم وضع ما فرق می کنه، اون با لرد مالیز متفاوته. خدانگه دار پسرم.

از پیرمرد خداحافظی کردم. خورشید کم کم داشت غروب می کرد. ولی مهم نبود، مایک امروزگار را به من مرخصی داده بود. راه قصر را در پیش گرفتم، تا به شام برسم. خیلی گرسنه بود، امروزگار هم دوباره وارد حیاط اصلی می شدم تا به دیدار پدرم بروم، من باید اون را می مشاهده کردم، او باید از حال مادرم خبردار می شد؛ و اینبار دیگر چیزی سد راهم نمی شد.

#آنی

– بانوی من! صبحانه تون سرد میشه، میل کنین.

صدای مشاور “اولو” بود که مرا به خوردن فرنی داغ خوشمزه ، کف دستپخت “نانا” دعوت می کرد.

– باز هم دارین به خواستگار ها فکر می کنید؟ بیان کردم مجبور نیستید که ازدواج کنید. به نظر من شما حکمران خوبی هستید.

وقتی ده سال داشتم پدر و مادر که ملکه و پادشاه، مردم آزاد بودند، از بیماری مردند؛ مردم آزاد بودند کس دیگری را به عنوان پادشاه انتخاب کنند، چون آنالیس کشوری آزاد بود و پدر مادر من فقط دختر کوچکی داشتند. محبت آنان آنقدر زیاد بود که مردم شهر تصمیم گرفتند، دختر کوچک آنان را به عنوان حکمران، انتخاب کنند. من پانزده سال داشتم و حکمران آنالیس بودم. مشاور “اولو” دوست صمیمی و مشاور پدرم بود، او نایب بود که تا رسیدن من به سن قانونی، حکومت را به کف دست بگیرد. من فقط به اسما حکمران بودم.
با اینکه در ده سالگی، والدینم را از کف دست دادم، اما ابداً احساس کمبود نداشتم. آنالیس دلربا بود، هر روزگارم را کنار اوقیانوس می گذارندم، با حیوانات بازی می کردم و درس هایم را یاد می گحرکت کردم، درس هایی راجع به اینکه، چطور حکمران بهتری باشم. درس هایی از آن طرف اوقیانوس، پادشاهان، مردم، سنت هایشان. همه اینها شیرین بود؛ اما کم کم یکنواخت شد. فقط یادگرفتن درباره مردم آن طرف اوقیانوس کافی نبود. من عاشق شدم به آنجا بروم. از حیات در آنالیس خسته شده بودم. از یک طرف نمایندگان شهر ها به من فشار می آوردند که با پسر یکی از آن ها ازدواج کنم، تا حکومتم پایدار بماند، گویا فراموش کرده بودند، پادشاه را مردم انتخاب می کنند.

– نه به اونا فکر نمی کردم. می گم تو تا به حال فکر نکردی جهانی بیرون چه شکلیه؟

گویا مشاور از سوال من تعجب کرده بود.
– شما که هر روزگار بیرون هستید ااماا حضرت.

دیدهانم را در حدقه چرخاندم.
– شوخی ندارم، جدی باش. منظورم دنیای بیرون اوقیانوسه.

مشاور اولو، با لحن خونسردی، قاشق حاوی فرنی اش را به دهانش نزدیک کرد.
– معلومه! اونجا پر از وحشته. همه تو سراسر آنالیس اینو می دونن. تو کتاب های تاریخی نوشته.
– ولی از کجا معلوم اون کتابا معتبر باشن. شاید… شاید اونطوری که ما فکر می کنیم نیست.

چهره مشاور اولو جدی شد، درست مانند وقت هایی که زبان به نصحیت می گشود، از اینکه مرا نصیحت کنند بیزار بودم.
– آنی، تو هنوز یه دختر بچه ای؛ هنوز جوونی و به‌شدت چیزا رو تجربه نکردی. ما تو آنالیس جامون امنه. همه چی داریم پس بچه بازی رو رها کن و مثل یه حکمران به فکر کشورت باش.

عصبانی شده بودم، من پانزده ساله بودم و هنوز همه، از مادر آتن گرفته تا اولو با من مثل یک کودک هشت ساله حرکت کردار می کردند.
– من بچه نیستم، اولو. حکمران این کشورم جایگاهت رو فراموش نکن.

قیافه او عبوس شده بود، این قیافه را دوست نداشتم.
– اینجا یک کشور آزاده، همه با هم برابرن فکر کنم شما این نکته رو فراموش کرده بودین.

سپس از میز صبحانه کشیده شد. دوباره با زبان سریع و تیزم گند زده بودم. اولو جای پدرم بود، او مرا دلبسته شد و نمی تمایل داشت به دردسر بیافتم و من او را دلخور کردم. نگاهم به فرنی افتاد، دیگر میل صبحانه نداشتم و از سر میز کشیده شدم. از قصر بیرون حرکت کردم به طرف ساحل، آب و آوای اوقیانوس آرامم می کرد. در زیستن کمبود محبت نداشتم ولی گاهی قلبم برای پدر و مادرم تنگ می شد. مادرم مرا “ماهی کوچولو” صوت می زد؛ زیرا کافی بود لحظه ای از من غافل شوند تا به آب هجوم بیاورم.
اهی کشیدم. حال من تنها بودم با کشوری که آینده آن در دستان من بود. من خودخواه بودم که دوست داشتم سرزمین های دیگر را کشف کنم؟ همه می بیان کردند عبور از اوقیانوس غیر ممکن است، آیا داشتن رویای عبور از اوقیانوس، گناه بود؟

– دارین به چه چیزی فکر می کننین بانوی من؟
آگاتا بود. دختری از سرزمین آن طرف اوقیانوس، سال پیش او را درحالی که نیمه جان بود در ساحل پیدا کردیم، و وقتی که متوجه شدیم قابل اعتماد است، در قصر راه دادیم او ندیمه من شد. اما هیچ وقت درباره سرزمینش و نحوه عبورش سخن نمی گفت. دختر مهربانی بود و بیست و یک سال داشت. یرایم هیجان انگیز بود که فردی از آن طرف اوقیانوس می متوجه شدم، ولی شوقم وقتی که متوجه شدم او حاضر نیست حرفی درباره کشورش بزند، کور شد.

آهی کشیدم.
– با اولو دعوام شد.

چهره اش نگران شد ؛روی تکه سنگی که من رویش جای گرفته بودم، نشست.
– چرا؟
– زیرا بهش اضافه کردم دوست دارم جهانی اونطرف اوقیانوس رو ببینم.

چهره اش گرفته شد.

– درست اونطرف اوقیانوس، سرزمین مارالا، سرزمینی که من توش زیستن می کردم، قرار داره و قسم می خورم جای جالبی نیست.
– خب این فقط درباره سرزمین توئه؛ بقیه جاها چی؟
– همه جاهای دنیا مثل همن، فقط آنالیس برای شما امنه بانوی من.

پوفی کشیدم
– تو هم که مثل اونا صحبت می کنی.

نزدیک تر شد.
– بانوی من من در سرزمین مارالا زیستن می کردم. سرزمینی بزرگ به بزرگی یک قاره کوچک. اونجا به پنج قسمت اصلی، شمال، جنوب، شرق، غرب و بخش مرکزی تقسیم می شد. هر کدوم اینها به اندازه یک کشور بود. من تو غرب سرزمین “فرینگرز” حیات می کردم. پدرم یک لرد اهل “لوانس” شهر کوچکی در همون جا بود.

– لرد یعنی چی؟
– لقبی اشرافی، به کسی که مقام بالایی داره لرد می گن.

درحالی که دیدهان از تعجب گمسرور شده بودند، پرسیدم:
– یعنی تو اشراف زاده ای.
– تو اینجا که این زیاد معنی نداره.
– آره اما من درباره اشراف زاده ها تو کتاب ها خوندم، اونا امتیازات زیادی دارن.

پوزخندی برلبانش ظاهر شد.
– اون امتیازات چیز های مهمی نیستن، فقط بیشتر در زنجیرمون می کنند.

گیج شده بودم.
– من که خوندم اشراف زادگی چیز خوبیه. اون ها امتیازات, مقام های بیشتری نسبت مردم دیگه دارن, اجازه درس خوندن دارن و مورد احترامن.
– آره امتیاز در ازی گراهی شدن آزادی عمل.
– تو منو گیج تر کردی.

آگاتا از تخته سنگ بلند شد.
– یه مثال ساده می زنم، خودم. من تو چهارده سالگی مجبور شدم با پسری که دوسش نداشتم ازدواج کنم؛ حق مخالفت هم نداشتم زیرا دختر بودم و اراده ای از خودم نداشتم.

من هم پانزده سال داشتم، ولی مجبور نبودم ازدواج کنم. خودم حق تصمیم گیری داشتم.
– چه بد. حتما به‌شدت سخت بوده.

چهره ش افسرده شد.
– آره سخت ترم شد. اون یه دیوونه به تمام معنا بود. پسر یه اشراف زاده بود ولی از انسانیت بویی نبرده بود. همیشگی شکنجه ام می کرد و من باز هم حق مخالفت نداشتم. یک بار که داشت کتکم می زد، دیگه از کار هاش به تنگ اومده بودم، تصمیم گرفتم یه درس حسابی بهش بدم. یه چاقو رو زمین بود برش داشتم ، می خواستم یه زخم کوچولو روی صورتش ایجاد کنم، تا همیشه یادش بمونه، ولی کف دستم رو خوند، چاقو رو از کف دستم گحرکت کرد میل داشت منو بکشه که من با سنگ زدم تو سرش.
انگار چهره ام خیلی خنده دار شده بود، زیرا صورت درهم رفته آگاتا خندان شد.

– اون… اون یعنی… چیزه…

آگاتا ریز خندید.
– نه اون نمرد، فقط یه زخم کوچیک برداشت همین. اما اون از من پیش شاه غرب شکایت کرد. شاه هم چون میانه زیاد خوبی با زنا نداشت. منو محکوم به اعدام کرد. به جرم قصد جون شوهرم، اون حر*ومزاده عوضی، به دروغ اضافه کرده بود من بهش سوء قصد کردم، حتی اشاره کوچیکی به شکنجه های خودش نکرد. زیرا تو جامعه ما مرد ارج و قرب بیشتری داشت، حرف های اون پذیحرکت کرده شد. اما کسی به حرف های من گوش نکرد. به قلبیل نفوذ خانواده ام، فقط از کشورم تبعید شدم. ولی بعد دوسال تصمیم گرفتم فرار کنم، از مسیر دریا. سوار یه کشتی شدم ولی تو را کشتی دچار طوفان شد و آب دریا من به اینجا آورد.

حس خوبی داشتم که آگاتا بالاخره حرف دلش را به کسی اظهار کرد. او چقدر زجر کشیده بود. حال می متوجه شدم منظور اولو چه بود، من واقعا در بهشت حیات می کردم. اما هنوز مطوئن نبودم. شاید در جاهای دیگر مانند سرزمین آگاتا نبود. شاید می توانستم سوار کشتی بشوم و از آن طرف اوقیانوس سر دربیاورم. زیستن من خسته کننده شده بود، شایبد جاهای دیگری هم مانند اینجا بود.
رو به آگاتا کردم، نگاهش رو به افق بود، انگار داشت چیزی در آن دور ها می جست. متوجه شدم دارد اشک می ریزد، حتما قلبش برای خانواده اش تنگ شده بود.
– هنوز قلبت واسه اونجا تنگ می شه؟

اشک هایش را پاک کرد نمی تمایل داشت من آن ها را ببینم.
– واسه اونجا نه، اما هنوز یاد مادرم می افتم. اون همیشه دوستم داشت، اون می دونست مردی که قرار باهاش ازدواج کنم چه جوری، ولی هر چقدر سعی کرد نتونست جلو پدرم رو بگیره. پدرم خیلی خودرای بود. قلبم واسه زن های سرزمینم می سوزه همه اون در آتیش و هوس و خودخواهی مرد ها می سوزن.

می تمایل داشتم او را ملایم کنم، حیات سختی داشت، حق او چنین سرگزشتی نبود.
– ناراحت نباش آگاتا حالا تو تو بهشتی. چیز های گذشته رو بریز دو. از زیستن تو آنالیس راضی هستی؟

خنده کوتاهی کرد.
– مگه می شه راضی نباشم، من اینجا ندیمه ام اما باهام مثل یه ملکه حرکت کردار می شه. ولی تو سرزمین مادریم با ملکه ها هم راهی شدار خوبی نمیشه چه برسه به بقیه. مردم عادی فشار بیشتری روشن هست، بسیاری از شهر های کشورم من، درگیر فقر و بیماری هسسریع؛ لرد ها و حاکم ها به فکر مردمشون نیسسریع، انگار خدایان دیدهاشون رو بسسریع.
– خدایان؟ اونجا چند تا خدا رو می پرسسریع؟

برایم عجیب بود، در کشور ما فقط یک خدا وجود داشت “اومالا” خدای آزادی و صلح. خدای ما به برابری معتقد بود هیچکس به کسی برتری نداشت، به همین دلیل در کشور ما برده ای وجود نداشت، خدای ما، مارو از کاجادهای زشت و بد بر حدر می داشت و به کار های نیک دعوت می کرد، او قلبیل آزادی آنالیس بود.

– آره ما به چند خدا معتقدیم، ولی انگار اشتباه می کنیم. اگه خدایان ما بر حق بودند، این همه مشکل نداشتیم. فکر کنم حق با شماست “اومالا” خدای راستینیه. آنالیس آزاده و مردمش هم خوشامگاهختن، اون به معتقدینش خوشامگاهختی ,، صلح و آزادی عطا کرده.

آگاتا نگاهی به آسمان انداخت.
– خورشید وسط آسمونه، مثل اینکه شما صبحانه هم نخوردین، بجنبین تا برای ناهار دیر نکنین.
– تو برو منم میام.
آگاتا حرکت کرد، ولی من هنوز خیره به دریا و غوطه ور در رویایی که در سرم وجود داشت بودم.

The post رمان در میان آتش و خون پارت ۷ appeared first on رمان دونی.