رمان در میان آتش و خون پارت ۶

#ایری

از چیزی که فکرش را می کردم بدتر شد. بعد از آن شبی که پسر مرموز را دیدم سربازان مرا پیدا کردند ، پدرم کف دستور داد تا صبح عروسی، از اتاقم بیرون نیایم. کاش تا پایان عروسی بود. در این قصر حوصله م سر رفته بود، کاش ریا اینجا بود تا با هم تمرین شمشیر زنی می کردیم. او همیشگی از من بهتر بود تنها چیزی که در آن از من بهتر نبود، بانو بودن بود. نورا از ریا بدش می آمد می اظهار کرد با شمشیر بازی آبروی هر چه بانو را برده است، ولی ریا برای من الگو بود. پدر ریا، لرد “لاواد” مشاور پدرم بود؛ حال که خانواده ما در کودا بود لرد لاواد در وراندی مشغول حسابرسی و حمکرانی بود و مطمئنا ریا نیز باید در جایی که خانواده اش بودند، می بود.

روی تختم دراز کشیدم، فردا عروسی بود، خواهرانم عصر از مسیر می رسیدند؛ باید چه کار می کردم تا عروسی به کامشان زهر شود؟ لبخندی ناشی از شیطنت بر لبانم قرار گرفت. خوب می دانستم باید چه کار کنم.

آوای در مرا از رویا های شیطانیم به دنیای واقعی کشاند.

– میرا تویی؟ مگه ناضافه کردم نمی خوام کسی بیاد تو؟

در باز شد، ولی میرا نبود. با تعجب به”نورا” که در مقابلم از حرکت ایستاده بود خیره شدم.
– باید یکم به این ندیمه ت ادب یاد بدی؛ فرق یه بانو با یه ندیمه ساده رو نمی دونه. هر چی بهش بیان کردم می خوام برم تو نذاشت.

با عصبیت به خواهرم خیره شدم.
– میرا فقط به وظیفه ش عمل کرد؛ من بهش بیان کردم هیچکی نیاد تو. هیچکی یعنی هیچکی. حالا هم از اتاق من برو بیرون.
– اینطوری از خواهرت پذیرایی می کنی؟ من اومدم باهات حرف بزنم خواهر عزیزم.

دیدهانم را در حدقه چرخاندم:
– خب سریع بگو برو.

نورا جلوتر وارد شد و روی تختم جای گرفت. مو های طلایی اش مانند همیشه براق بودند، چشمانش به رنگ دریا بودند؛ تنها چیزی که کمی چهره اش را نامیزان می کرد بینی نسبتا بزرگش بود؛ با این حال قیافه اش بد نبود. هر سه خواهرم چهره های تقریبا یکسانی داشتند و شامگاهیه هم بودند؛ ولی من متفاوت بودم، از نظر مادرم جذاب تر. موهایم مشکی مشکی بود و چشمانم نیز قهوه ای بود، هیچ شامگاهاهتی به خواهر هایم نداشتم ولی چهره ام شامگاهیه مادرم بود، فقط به جای طلایی موهایم مشکی بودند. مانند خاندان پدرم.

– ببین ایری. ما خواهریم الانم فقط منو تو موندیم؛ البته منم دارم میرم ولی بیا جنگ و دعوا رو کنار بذاریم.

داشتم از تعجب شاخ در می آوردم. واقعا این نورا بود؟ کسی که عادت داشت از صبح تا شامگاه به جانم غر بزند و ایراد بگیرد. بیشتر از مادرم نورا به رفتارم حساس بود. ما همیشگی با هم دعوا می کردیم، آخرش هم به کتک کاری می کشید. همیشگی هم تقصیر او بود او حتی به نحوه کف دستشویی رفتن من، ایراد می گحرکت کرد. اما من هم تلافی همه اذیت هایش را در می آوردم؛ آدمی نبود که بخواهم حرف زور بشنوم. ولی حال واقع این نورا بود که همچین حرفی می زد، کسی که مرا بدشگون می دانست؟

– بانو بودن کار سختی نیست. فقط کافی از من یاد بگیری و کار هایی که من انجام می دم رو تکرار کنی.

همین مانده بود که مانند نورا تبدیل به عروسک کوکی شوم.

– منظورت اینکه با عروسکام بازی کنم؛ عین تو؟

نورا در حالی که گیج شده بود جویا شد:
– منظورت چیه؟
– اگه من جای تو بودم چفت در اتاقم رو محکم تر می بستم؛ اونجوری دیگه هر کسی وارد اتاقم نمی شد، تا راز های پنهانم رو ببینه.

قیافه مظلوم و محجوب نورا تغییر کرد و به نورا ی همیشگی تبدیل شد، این نورا بهتر بود.
– تو چی کار کردی؟ بی اجازه وارد اتاق من شدی؟ به چه حقی این کارو کردی؟

نچ نچی کردم و سرم را به نشانه تاسف تکان دادم.
– نه اشتباهه نورا. یه بانو نباید فریاد بزنه. راستی یادم حرکت کرد بپرسم؛ بانو هایی که نزدیک ازدواجشونه عروسک بازی هم می کنن؟

دیدهان نورا پر از اشک شد و هق هق کنان، جیغ کشید.
– تو یه هیولایی، مادر بهم بیان کرد منو تو خواهریم و باید اختلافمون رو با هم حل کنیم. اون اظهار کرد بیام باهات حرف بزنم، تا شاید سر عقل بیای اما تو عمرا تبدیل به یه بانو بشی.

سپس با سرعت تمام اتاق مرا ترک کرد. او هنوز یک دختر بچه کوچک بود اما داشت ازدواج می کرد. من از نظر عقلی از او بزرگ تر بودم. واقعا قانون مسخره ای بود که در شرق دختر های چهارده ساله ای که هنوز با عروسکشان بازی می کنند، باید ازدواج کنند.

باید می دانستم کل این کار ها زیر سر مادر است. او همیشه سعی داشت من و خواهرانم را بهم پیوند دهد ولی نمی شد. من با آن ها متفاوت بودم، کارهایی که آنها می کردند را دوست نداشتم. من عاشق شمشیر بازی و خاک بازی بودم. از کودکی به جای اینکه با عروسک ها بازی کنم در باغچه قصر با خاک بازی می کردم. من نباید یک بانو می شدم، ولی مجبور بودم.

بار دیگر در به صدا در رسید.

– این دفعه کسی حق نداره وارد شه. من زندانیم اینجا یعنی نباید ملاقات کننده داشته باشم.

این بار به جای نورا چهر مادرم را در مقابلم دیدم.
– اومدم باهم حرف بزنیم.
– فرستاده تون حسابی باهام گپ زد، فکر کنم واسه امروزگار کافی باشه.

مادرم چینی به پیشانی اش داد.
– چی به نورا اضافه کردی که اشکش رو درآوردی؟
– هیچی، حقایق زیستنش رو.

مادر روی صنقلبی رو به رو جای گرفت، بر خلاف همیشه که مهربان بود، اینبار جدی به نظر می رسید.
– ببین ایری، اینبار جدیم، اینبار با همواره فرق می کنه. شرایط تغییر کرده و تو هم بزررگتر و عاقل تر شدی. چند ماه دیگه دوازده سالت می شه؛ این در شرق به معنای بلوغه. تو هم باید تغییر کنی، دیگه بچه نیستی و متوجه یک سری چیز ها می شی.

نفس عمیقی کشیدم. از نصیحت متنفر بود م و مادرم باز داشت همین کار را انجام می داد.

– فکر نکن با این کارا من کف دست می کشم. اتفاقا مصمم تر می شم. باید بدونی زیستن اشرافی شوخی بردار نیست.

دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم.
– جوری حرف می زنین انگار انتخاب خودم بوده.
– انتخاب خودت نبوده اما می تونی تغییرش بدی جوری که خودت می خوای؛ این انتخاب بین بد و خوب، بین سرکشی عاقل بودن.
– اما شما که گفتین من از همه خاص تر و عاقل ترم.
– آره اضافه کردم، تو خاص هستی ولی عاقل نه. حداقل الان نه. اگه عاقل بودی انقدر با خواهرات بد نمی شدی. در زیستن اشرافی خانواده از مهم ترین ارکانه، تو داری از این رکن دور می شی.

نگاهانم را بستم. انگشتانم را به هم پیچیدم.
– خانواده ای که منو آدم حساب نمی کنن.

نگاهان مادرم مهربان تر شد و مرا در آغوش گرفت.
– کی گفته خانواده ت تو رو آدم حساب نمی کنن؟
– همه، همه می گن من شومم.
– هر کی بگه دختر دلنشین من شومه، با من طرفه.
– وقت شوخی نیست مادر؛ حتی خواهرهام هم فکر می کنن شومم، حتی پدرم.

مادر اخم کرد.
– پدرت فکر نمی کنه تو شومی، اون فقط دلواپسه. نگرانه کهبقیه لرد ها اذیتش کنن. اینکه لرد مقتدری نباشه. اما فکر نمی کنه تو شومی، اون دوستت داره.

حس کردم مادرم موقع بیان کردن این حرف کمی رویش را برگرداند. فکر کنم هر دوی ما می اطلاع داشتیم این دروغی بیش نیست. پدرم از من متنفر بود اما مادرم سعی داشت این حقیقت را پنهان کند، ولی حقیقت پنهان شدنی نبود، تلخ بود و زخم می زد، زخمش کاری تر از زخم شمشیر بود.

– به نظرت چرا پدرت دو خواهرت رو به جاهای دور تری فرستاد.
– نمی دونم.
– این یک جور سیاسته. پدرت اون رو با پسر های خاندان های مختلفی به ازدواج دراورد، تا یه جور پیوند، درست کنه. اون می تونست اونا رو به ازدواج یه پسر شرقی دربیاره اما این کار رو نکرد، همه خاندان ها در شرق پرجمدار پدرتن اونا بهش وفا دارن، اما پدرت به وفا داری افراد دیگه نیاز داره. اینه خانواده، خاندان های ” بیانگا” و ” ادییان” ابداً نمی تونن با ما دشمن بشن زیرا حالا خانواده ما محسوب می شن.
– ولی الان که جنگی در کار نیست.
– فعلا نیست ولی وضع همینجوری نمی مونه. دشمن های ما در پوستین دوست فرو حرکت کردن، ولی برای همیشه دشمن ما باقی می مونن.

در حالی که گیج شده بودم جویا شدم:
– اما مادر! چرا نورا داره با یه پسری از شرق ازدواج می کنه.

مادرم آشکارا تبسم زد و با دستش سرم را نوازش کرد.
– خرگوش باهوش من! منتظر همین سوال بودم. یکم فکر کن، جوابش رو پیدا می کنی.

کمی در ذهنش گذراندم. لرد مالیز همواره به ترسو بودن و محافظ کار بودن مشهور بود. تمامی شرق به پدرم وفا دار بودند و او را یک شاه مقتدر می پنداشتند. اما لرد مالیز از پدرم می ترسید و شایعه بود، که او می خواهد جای پدرم را بگیرد.
– متوجه شدم، وفاداری لرد مالیز کمی می لنگه، اون هیچ وقت وفاداری تمام و کمالی از خودش بروزگار نداده.

اینبار مادرم داشت می خندید.
– آفرین عزیزم. درست اظهار کردی، نورا با پسر لرد مالیز به همین خاطر ازدواج می کنه. تو هوش و سیاست یه حکمران رو داری عزیزم، حکمران خوبی می شی.

چهره دلگیری به خود گرفتم. حکمرانی زن ها در شرق ممنوع بود. در شرق ارزش های زن پایین بود، زن فقط ابزار کف دست مرد محسوب می شد. کسی که عقل کاملی نداشت و نمی توانست به درستی تصمیم بگیرد و حتما باید ازداواج می کرد تا زیر سایه شوهرش در امنیت باشد. در این خاک حکمرانی من امکان پذیر نبود.

– اما مادر. این ممکن نیست. در شرق هیچ حکمران زنی وجود نداره، این غیر قانونیه. قانون ها قابل تغییر هستند.

با تعجب سؤال کردم:
– یعنی می گی ممکنه من یه روزگاری حکمران شرق بشم؟
– بله هر چیزی امکان داره. من همه اینها رو بهت گفتم تایه چیز رو متوجه شی، اهمیت خانواده رو، تو باید با خواهرات خوب باشی چون در جنگ و بلا های دیگه فقط اونا رو خواهی داشت.
مادرم را در آغوش گرفتم و اظهار کردم:
– من فعلا شما رو دارم. هیچ کس دیگه رو نمی خوام.
– آره عزیزم اما فعلا فقط منو داره، ولی اگه من نباشم چی؟ باید با خواهرات خوب باشی.

با حواس پرتی اظهار کردم:
– واسه این کار وقت زیاد هست.

مادرم خندید:
– تو هنوزم هم همون ایری کوچولو لجباز منی که، با لالایی شامگاه بخواب می رفت. هنوزم کوچولو لجبازی.

پاهایم را بر زمین کوبیدم.
– نخیرم بزرگم.

مادرمحکم در آغوشم گحرکت کرد، پیشانیم را بوسید و سرم را رو پاهایش قرار داد؛ درست مانند کودکی ام.
– ببین هنوزم کوچولویی و لجبازی می کنی. فکر کنم حالا وقت لالاییه.

با اینکه برای لالایی سنم زیاد بود، ولی دلم برای لالایی های هر شامگاه تنگ شده بود، عاشق شدم مادرم لالایی را برایم بخواند. چیزی نگذشت دیدهانم با صوتی رسایش، گرم شد:

– کن مرا گوش ای عزیز
این مسیری پر از یاد ست
بربند دیدهت تا گویم
رازی پر است و پنهان
پشت این راز دریاییست
پر تلاطم از پاسخ تو
کن بالت بر آسمان
ولی مشو همرنگ آن
آری این است
پاداش نیوشان
خفته در آنجا
دویی بی کران
ولی بیمت مباد از آن
غصه نخور کودک من
رو دررو شو با ترس و غم
رودر رو با رود کهن
بی ترس و غم
بی پیش و چم
کن مرا گوش ای عزیز
این مسیری پر از یاد ست
راهی شو تو تا منزل
پیدا شود آنچه پنهان است

این آخرین چیزی بود که گوش دادم، چون به‌شدت زود به خواب عمیقی فرو حرکت کردم.

#بئا

باغ سپید؛ وقتی کودک بود این نام همواره مرا به وجد می آورد. آن روز ها تازه جنگ تمام شده بود و پادشاه جمشاهده کرد به تخت جای گرفته بود لرد “آلبر آریین”. خانواده کوچک ما به جمع مردم خوشحال حرکت کرده بود تا به تخت نشستن پادشاه جمتوجه شد را با تمام مردم پایتخت جشن بگیرد. مردم از جنگ خسته شده بودند، سرباز به منزل بازگشته بودند ولی فقط عده کمی از آنها سالم بودند. جنگ ویران کننده بود که بیست سال طول کشیده بود در آن مدت دختر کوچک چهار ساله ای بودم ؛ تنها دختر یک خانواده پنج نفره. تمام آرزویم متوجه شدن باغ سپید بود. حال در آنجا زندگی می کردم. “آناور” پایتخت بود، شهری که رنج های به‌شدتی کشید تا به این نقطه از پیشحرکت کرد برسد. بعد از جنگ آن شهر ساکت که به جز ویرانه هایی چیزی از آن باقی نمانده بود، به شهر شلوغ و پر تکاپو تبدیل شده بود.

هر روز از میدان ماهی فروش ها بگیر تا میدا برده فروش ها پر از تکاپو و حیات بود. اما همین شهر شهر درد و رنج هم بود. درد و رنج برده هایی که از سرزمین خودشان به اینجا اورده می شدند، تا به خدمت اشراف زادگان درآورده شوند؛ خیلیی از آنها در سرزمین خودشان اشراف زاده بودند. آناور همیشگی پر از مهاجر بود مهاجران نگون بختی که خیال می کردند، زیستن شان در پایتخت بهتر می شود، ولی اشتباه می کردند؛ حتی در باغ سپید که جایگاه پادشاه و ملکه بود، مشکلاتی وجود داشت.

– بئا! بسه هر چی انجیر و شلیل چیدی؛ بانو می خوان حمام کنن.

“گلرا” بود. ندیمه دیگر بانو “نلی” از خاندان فاراده. بیش از هشتاد سال بود که خاندان آریین با خاندان فاراده دشمن بودند، اما بالاخره دو خاندان مصمم شده بودند که خصومت ها را کنار گذاشته و با هم کنار بیایند. به همین قلبیل حال بانو نلی در باغ سپید قرار داشت او نامزد شاهزاده “ایان” پسر دوم پادشاه بود؛ که به هیچ وجه از اتفاقی که افتاده بود خشنود نبود.
همه در قصر می خبر داشتند که شاهزاده ایان چقدر خوشگذران و عیاش است، او هر روزگارش را به خوردن آبجو های مختلف، شراب عسلی در حالی که چند زن و دختر کنارش را گحرکت کرده بودند، می گذرانید؛ همه این موضوع را می اطلاع داشتند به جز بانو نلی که تازه به باغ سپید رسیده بود. طاما نمی کشید که او هم متوجه این موضوع می شد.

– باشه دارم میام گلرا.
– تند می دونی اگه یکم، فقط یکم دیر کنی کل روز رو غر می زنه و به کاممون تلخ می کنه.

می دانستم. برخلاف صورت قشنگ و فرشته مانندی که داشت. روح بی رحم و قسی و الدلی در آن بدن دلربا و مسروراب نگه می داشت. در نگاه ملکه و اشراف فرشته ای بی مانند بود، فقط ملامدت می خبر داشتند چه روح شیطانی در وجودش زیستن می کرد. “سونا” پیر ترین ملازم قصر که در آشپزمنزل کار می کرد، بیشترین زخم را از او خورده بود. بانو نلی هر روزگار به آشپزخانه می رسید و اصرار داشت کسی در غذایش میگو شور ریخته که، او به آن حساسیت دارد. همواره سونا را مسئول این کار می خبر داشت. حتی یکبار پیرزن بی نوا را کتک زد. همه ملامدت قصر از او متنفر بودند.
سریع پا تند کردم و به اتق بانو نلی حرکت کردم. گلرا و “یولدا” تشت مخصوص را از آب گرم پر می کردند.

– پس مادر فولاد زره کجاست؟ مگه نمی خواست حمام کنه؟
– حرکت کرد از حیاط یکم بابونه بچینه. مثل اینکه قراره عصر با شاهزاده برن قدم بزنن.
– هر کی ندونه فکر می کنه دختر خدمتکاره، انقد که از قدم زدن با شاهزاده ذوق می کنه.

گلرا آهی کشید و اظهار کرد:
– شاهزاده خیلی خوشتیپه کی که نخواد با اون قدم بزنه.

من و یولدا نگاهی به گلرا که در عالمی دیگر سیر می کرد انداختیم. واضح بود که او نیز مانند تعدادی دیگر از ملامدت عاشق سینه چاک شاهزاده است.

– من که به هیچ وجه دوست ندارم حتی باهاش هم کلام شم. اون یه عیاش دختر بازه.
گلرا لبش را گاز گزفت و به در اشاره کرد.

– کی عیاش و دختر بازه؟ شماها دوباره خاله زنک بازی رو شروع کردین؟ اگه می خواین واسه همیشه ندیمه من بمونین، باید کف دست از حرف های خاله زنک تون بکشین.

من و یولدا تازه متوجه بانو نلی شدیم. دختری شانزده ساله با پوستی خیلی سپید، چشمانی آبی و موهای قهوه ای خیلی روشن. مانند همیشگی گوشواره ای از عاج فیل به گوش هایش داشت، سگک کمربندش هم از همان جنس بود و رویش نقش فیلی حک شده بود. نشان خانوادگی فاراده ها. لباسی به رنگ سبز پسته ای بر تن داشت که پوستش را سپید تر نشان می داد. کف دسته گل رزی که در دست داشت، نشان از این بود که گل بابنه ای نیافته است.

هر سه تعظیم کردیم و من اضافه کردم:
– بانوی من! شما نمی دونید که بابونه ها در کدوم قسمت قصر قرار دارند، باید به من می اظهار کردین…

حرفم راقطع کرد. با اینکه در خانواده ای اشرافی بزرگ شده بود ولی این را نمی خبر داشت نباید حرف کسی را قطع کند؛ هنوز دختر بچه ای بیش نبود.
– آره، اونوقت اینم می شد مثل ماجرای میوه ها که دو ساعت طول کشید که بیاریشون. حالا که اصلا میلی بهشون ندارم.
به یولدا اشاره ای کرد.
– بریزشون دور.
– اما بانوی من حیفه نباید…
– رو حرف من حرف می زنی؟

یولدا تعظیمی کرد و سبد میوه را با خودش برد. در واقع آن را به اتاق مخصوص خودمان می برد تا باهم آن را بخوریم و به این دختر بچه لجوج نا شکر بخندیم.
نگاهم را از یودا گحرکت کردم و مشغول پر کردن تشت شدم.
بانو نلی غنچه کوچک رزی را در کنار گوشش قرار داد، چرخی زد.
– دلبر شدم؟

گلرا با لبخندی مصنوعی جواب داد:
– مثل همواره بانوی من.

بانو نلی خشمگین شد . صورت سپیدش به سرخی آلو جنگلی که روی میز قرار داشت، شد. گل های رز را روی زمین پرت کرد.
– دروغ نگو دختره دهاتی! گل رز کجا به لباسم میاد، الان باید بابونه داشتم. البته تقصیر توئه دهاتی نیست، بی سلیقه ای و نمی دونی قرمز به سبز نمیاد.
گلرا با گونه هایی گلگون، سرش را به پایین انداخته بود و چیزی نمی بیان کرد. متوجه اشکهایی که از چانه اش سرازیر شده بود، شدم. او فقط چهارده سال داشت و آن دختر بی شرم حیا آن طور سرش داد می زد.

– هیچ کدومتون به درد نمی خورین، بهتون یاد ندادن باید همواره گوش به فرمان بانوتون باشید. اه سر فرصت باید با ملکه صحبت کنم تا شما رو عوض کنه.
سپس با قدم های عصبی اتاق را ترک کرد. حتی حمامش را فراموش کرده بود.

بعد از رفتن بانو نلی، آوای هق هق گلرا کشیده شد. به سمتش رفتم و در آغوش گحرکت کردمش. مانند جوجه تازه از تخم درامده در آغوشم می لرزید.
– من از این دختر متنفرم بئا. همیشه ضعفمون رو به رخمون می کشه. چرا اشراف زاده ها فکر می کنن زیرا در خانواده ثروتمند بجهان اومدن، از ما بهترن؟

آغوشم را سفت تر کردم.
– همه اونها اینطوری نیستن. بانو ” روبینا” و ملکه اینطورین؟ اونا همواره با ما مهربون بودن.

بینی اش را بالا کشید. هنوز برای بودن در قصر کوچک بود.
– اما گاهی اوقات فکر می کنم اونها هم از روی ترحم به ما محبت می کنن.
– نه ملکه بانویی جا افتاده ست، مهربانی هم همیشه در وجود بانو روبینا بود و هست.

چشمانش هنوز پر از اشک بود. گویی قانع نشده بود.

– تو مضطرب این چیزا نباش، عزیزم. بذار هرچی می خواد بگه اون چیزی که تو دلت هست مهمه.

تبسمی بر رویش پاشیدم و گونه اش را نوازش کردم.

– چطور انقدر محکم شدی بئا؟

تبسمی زدم.
– خب منم احساس دارم، ممکنه از بعضی از حرفا غمگین شم، اما بروزگار نمی دم. اون اوایل که اینجا بود حرف زیاد شنیدم اما بهشون توجه نکردم، وقتی خودمون می دونیم کی هستیم و از زیستن چی می خوایم حرف مردم اصلاا مهم نیست. تو خودت باور داری کی هستی، پس بذار هر چی می خوان بگن؛ خب؟

نگاهانش را به نشانه تایید باز و بسته کرد. او خیلی کوچک بود نمی دانستم درون قصر، به عنوان ندیمه چه می کرد.

– تو چرا به قصر اومدی؟

نگاهش رنگ غم گرفت؛ گویا من تنها کسی که دارای مشکل بود نبودم.
– من در اصل اهل وراندی هستم، تو بهار وراندی پر از جاده زنه، جاده زنا پدر مادرم رو کشتن و منو به عنوان عضو جدیدشون به این آوردن. من فرار کردم یه پیرزن مهربون کمکم کرد، اون بهم این شغل رو داد. با همه سختی هاش باز یه سرپناهی دارم. تو چی؟
– داستان من به‌شدت طولانی اتفاقاتی زیادی افتاده که قابل گفتن نیست. شاید بعدا برات اظهار کردم.

اشکهایش را پاک کرد و قد بلند شد.
– وای آب سرد شده الان میاد و مجدداً جیغ می کشه.
– آره بهتره باز گرمش کنیم.

صدای پایی رسید، در ذهنش گذراندیم بانو نلی است؛ گلرا به طرز آشکاری می لرزید، تنش و دعوا برای امروزگار کافی بود.

– عه پس مادر فولاد زره کو؟
نفس عمیقی کشیدم. یولدا بود.

– یولدا، وحشت کردم اون عجوزه باز به گلرا گیر داد.
– حالم ازش بهم می خوره، چرا شاهزاده از زیر ازدواج با اون در نمی ره؟ همه تو قصر می دونن اون آدم ازدواج نیست.

راست می بیان کرد برای من هم عجیب بود، از شاهزاده بعید بود که تا الان ازدواج را بهم نزده است. هر بار بحث ازداج پیش می وارد شد جور آن را بهم می زد. ولی اینبار جدی بود. یک ماه بود که بانو نلی نامزد شاهزاده بود، ولی شاهزاده به جز غر هایی که همیشه به مادرش می زد، عکس العمل دیگری نشان نمی داد.
– شاید یه نقشه داره. یه جوری که بانو نلی دمش رو بذاره رو کولش و بره.

گلرا با امیداواری بیان کرد:
– یه چیزی بهم می گه بانو نلی از اینجا می ره و پشت سرش رو هم نگاه نمی کنه.
– آره آخه هرکس دیگه ام باشه اینجا دیوونه می شه. بانو روبینا همیشگی اینجا نیست و دعوا های ملکه و بانو “الیسا” رو نمی شنوه. فعلا بانو الیسا اینجا نیست اگه بود نلی بیچاره بدبخت بود.

هرسه با هم خندیدیم. تقریبا بانو الیسا را فراموش کرده بودم؛ همسر دوم پادشاه، او دختر مشاور فقید پادشاه بود که برای هشت سال معشوقه او باقی ماند. اما بعد با شکم برآمده، مدعی شد که فرزند پادشاه را در بطن خود دارد. پادشاه چاره ای جز اقرار رابطه اش نداشت؛ به‌شدت پیش ملکه شرمنده شد و ملکه با قلبی شکسته مهر خود را از پادشاه گراهی شد. پادشاه مجبور شده بانو الیسا را به ازدواج خود دربیاورد. فرزند آنها شاهزاده “لوکاس” هشت ساله بود؛ اما بیمار و ناتوان بود.

بعد از سالها بانو الیسا نتوانست از پادشاه صاحب فرزندی شود. او همواره با ملکه دشمنی می کرد. عامل ناآهستهی قصر حضور بانو لیسا بود. اما حال او در شهر پدری خود قرار داشت و همه چیز به جز حضور بانو نلی، تقریبا خوب پیش می حرکت کرد.

– به نظرتون بانو نلی کجا حرکت کرده؟
– فکر کنم حرکت کرده دنبال بابونه. اما عمرا پیدا کنه چراکه من همه شون رو چیدم.

ناباور به یولدا چشم دوختم.
– پس واسه همین بود که اومدنت طول کشید، آره؟
با شادی سرش را تکان داد.

– بذار یه ذره ام دختر دردونه لرد “مرتون” اذیت بشه، مگه به جایی بر می خوره.

باخنده گفتم:
– نه نمی خوره.

با تمام سختی هایی که داشتم، اما بودن در قصر همراه دوستانی مانند گلرا و یولدا چندان هم سخت نبود.

The post رمان در میان آتش و خون پارت ۶ appeared first on رمان دونی.