#پارت52
” آیهان ”
به کوه لباس‌های تل‌انبار شده‌ی تولیدی، تکیه داده بودم.
مدام تصویر پریا توی ذهنم رژه میحرکت کرد؛ با اون پیرهن سفید ابریشمی که کنار امواجی که به رنگ دیدهاش بود، قدم میزد.
چه هفت روزگار نابی بود؛ من و پریا، با آرامش و دلدادگی خالص، توی رطوبت دلنشین شمال…
اما با یادآوری پدر و مادرش و زیستن فوق لاکچریش، تموم امید ها و رویاهام، محو میشدن!!
درسته که اونا تا حدودی تونسته بودن آیلا رو به عنوان یه عضوی از خونواده‌شون بپذیرن؛ ولی تفاوتش اینجا بود که نه من مثل آیلا، دخترم… نه پریا مثل کامران، اونقدر روی پدر و مادرش تسلط داره!!
کاش حیات قبلیمون بود تا خجالت بی‌پاما‌مون رو نکشیم…
کاش بابا شاهرخ منم بود تا تو این شرایط مثل کوه پشتم باشه…
کاش مولین مهرانه‌ی منم بود تا بگه «می‌خوام واسه گل پسرم آستین بالا بزنم»…
تو همین افکارم غرق بودم که تلفنم زنگ خورد.
– یعنی کی میتونه باشه این نصف شامگاه!!؟
گوشی رو از روی میز اتو برداشتم و به صفحه‌ش زل زدم؛ شماره ناشناس بود!!
با تردید و دوقلبی، تماس رو وصل کردم.
– الو!؟
– الو، سلام آیهان داداش، خوبی!؟
صداش آشنا میزد؛ اما هرچقدر به مغزم فشار آوردم، چیزی به ذهنم نیومد.
– ببخشید؛ نشناختم!!
– آرمینم.
مغز من نصف شبا، واقعا رد میداد!! چند ثانیه طول کشید تا بتونم اسمش و صداش و خاطراتم رو باهم آنالیز کنم.
– عههه آرمین توییی!؟ چخبر داداش!؟ اومدی بیرون!؟ کجایی!؟
– آره… جلوی زندانم.
– این وقت شامگاه!؟…
گوشی رو پایین آوردم و به صفحه‌ش چشم دوختم.
– سه‌ی نصفه شبه!!
کلمات رو تو دهنش جویید و گفت:
– آره حالا توضیح میدم بعدا… کجایی تو!؟
– تو تولیدی‌ام!!
– تنهایی!؟
– هوممم…
– میشه بیام پیشت!؟
به میز تکیه دادم و دستم رو به نرمه‌ی گوشم کشیدم.
– البته چرا که نه!؟ طوری شده!؟
– نه چیزی خاصی نیست؛ حالا اظهار کردم که میگم برات… لوکیشن میفرستی!؟
– آره میفرستم… با چی میای!؟
– نمیدونم؛ ببینم اگه بتونم پیدا کنم با اسنپی چیزی!!
– باشه منتظرتم پس، لوکیشنم میفرستم برات… مواظب خودت باش.
– نوکرتم؛ فعلا.
آدرس رو براش فرستادم و در بین افکار درگیر خودم؛ ذهن مشغاما جمشاهده کردیم پیدا کردم.
بعد از گذشت چند ساعت، بالاخره سر و کله‌ی آرمینم پیدا شد.
با استایل و چهره‌ی شیک خودش که انگار نه انگار از زندان آزاد شده، داخل شد.
پر انرژی باهام کف دست داد و بغلم کرد.
– سلام داداشِ یاکوزای خودم؛ چطور مطوری!؟
از وقتی که نوچه‌های بهمنی تو زندان، به خاطر فرم دیدهام، بهم تیکه مینداختن و میگفتن یاکوزا، اینا هم تو دهنش افتاده بود و همینجوری سر به سرم می‌ذاشتن.
– سلامت باشی، خودت چطوری!؟ از اینورا!؟
خودش خودشو داخل دعوت کرد و بدون اینکه از من چیزی بپرسه، با سرک کشیدن، مسیر اتاق نگهبانی رو پیدا کرد.
– هیچ منم سلامتی.
خودش رو روی کاناپه ولو کرد و یه «آخیشی» از ته قلبش اظهار کرد. منم روی مبل روبه‌ر‌ویش نشستم و به ریلکس کردنش خیره شدم.
– خب تعریف کن ببینم چی شده!؟
سرش رو که به پشتی مبل تکیه داده بود، بالا آورد و نگاهاش رو باز کرد.
– امروزگار دوباره بابام اومده بود سراغم، میگف بسه دیگه برگرد خونه… منم دیگه نه حوصله‌ی خونه راهی شدن رو داشتم، نه حوصله‌ی ملاقات‌های هر روزگارش رو، گفتم بیام بیرون.
قولنج کمرش رو شکست و یه نگاهی به اطراف انداخت.
– دیگه چراکه بابام خونه‌ی بقیه رفیقام رو بلد بود، منم که پول مول همجادهم نبود؛ یهو به سرم زد که بیام پیش خودت، نصفه شبم اومدم که یه وقت بویی نبره.
– آرمین داداش تو که اینهمه از خونه و خونواده‌ت بیزاری، یه مسیری پیدا کن، از کشور برو دیگه، یا نهایتش برو شهر دیگه.
با ابروی بالا انداخته نگاهم کرد.
– دلخوری اومدم پیشت!؟
– نه بابا چرا آزرده باشم!؟ اتفاقا دیدمت، شادم شدم… به خاطر خودت بیان کردم.
با بیخیالی، دوباره با کاناپه تکیه داد و دستاش رو پشت گردنش گذاشت.
– اینجوری راحت‌ترم؛ زیاد اهل مسافرت نیستم.
شونه‌ای بالا انداختم.
– هرجور مایلی، به‌هرحال تا وقتی اینجا موندی؛ قدمت روی چشم… راستی از بقیه بچه‌ها چه خبر!؟
– اوناهم خوبن، سلام رسوندن.
سمت یخچال رفتم و بازش کردم، بعد از نگاه انداختن به داخلش، برگشتم سمتش.
– میگم آرمین داداش، این یخچال این تو، فک کن خونه‌ی خودته دیگه… راحت باش.
همونطوری که کف دستاشو به پشتی کاناپه تکیه داده بود، پاهاش رو هم روی میز گذاشت.
– خیالت تخت، راحتم… راستی از خواهرت چه خبر!؟ تونسته با کامیاب‌ها بسازه!؟
بار دیگر سر جام نشستم.
– مرسی اونم خوبه، آره تقریبا تو قلبشون جا باز کرده.
– دمش گرم… اگه اصرار های بابام ادامه‌دار باشه، خدارو چه دیدی!؟ شاید باهم فامیل شدیم.
با تعجب جویا شدم:
– چه فامیلی!؟
– یادت نیس بهت میبیان کردم بابام میخواد واسه من بره میل داشتگاری دختر کوچیکه‌ی جمشیدخان!؟
با شنیدن جمله‌ی آخرش، مثل سیخ از جا پاشدم. خودمم متوجه نشدم که صدام راهی شد بالا.
– کِی!؟
انگار با تناژ صدام، بهش شوک وارد کرده باشن؛ دیدهاش رو باز کرد و به حالت نشسته در اومد.
– هراسیدم پسر… چی کِی!؟
– تمایل داشتگاری!؟
– هروقت بابام منو پیدا کرد و تونست بکشونتم خونه.
یه کف دستم رو روی کمرم گذاشتم و کف دست دیگه‌م رو به پیشونیم کشیدم.
– اینجا می‌مونی دیگه!؟ خونه‌تون که نمیری!؟
یه جور عاقل اندر سفیه نگاهم کرد.
– با اجازه‌ت.
– اجازه چیه!؟ خونه خودته! تا هروقت قلبت تمایل داشت میتونی بمونی داداش!!
– میشه بپرسم چت شد یهو!؟
– هیچی، فقط حواست باشه میل داشتگاری نری!!
آرمین یه ابروش رو بالا انداخت و گوشه‌ی لبش، یه ذره کش اومد.
– خب چرا نرم!؟ شاید منم دوسش دارم!!
تند خودمو رسوندم و کنارش نشستم.
– چییی!؟ مگه تو نمیاضافه کردی قصد ازدواج نداری!؟
– خب آره ندارم؛ ولی فعلا!!
– خب اینهمه دختر تو این شهر…
خنده‌ی بلندی کرد و محکم به پشتم زد که درم گراهی شد.
– آخ چیکار میکنی!؟
دستی به صورتش کشید و با خنده جویا شد:
– نگو که خبریه!؟ تو و پری؛ آره!؟
پشت گردنم رو خاروندم و با خنده‌ش منم تبسم ریزی زدم.
– راستش آره… دوست دخترمه!!
محکم تر از ضربه‌ی ااما رو اینبار یکم پایین‌تر و نزدیک به کمرم زد.
– مبارک باشهههه دادااااش!!
خودمو از کف دستش خلاص کردم و سر جای قبلیم نشستم. دستمو روی جای دستش کشیدم و گفتم:
– اینجوری تبریک میگن!؟
– حالا لوس نشو… بگو ببینم چند وقته!؟
– تقریبا دو هفته.
– پایدار باشه داداش.
– داشتی شوخی میکردی چند دقیقه پیش!؟
نگاهکی زد و با خنده نگاهم کرد.
– آره، حالا بیشتر میخواستم اسکولت کنم،قلبم نیومد… ایشالا قصدت جدیه دیگه!؟
به آرنجم تکیه دادم و انگشتام رو به بازی گحرکت کردم.
– جدی که هستم؛ اما چه فایده!؟ مولینش مگه راضی میشه!؟ همین الانشم قایمکی در ارتباطیم.
– چرا راضی نشه!؟ پسر به این خوشتیپی!!
انگشت شست و سبابه‌م رو روی‌ام کشیدم.
– مشکل وضع مالیه!!
– دلواپس نباش، خدا بزرگه!!
– هعییی ببینیم چی میشه دیگه!!
از اونجایی که با حرکت کردن آیلا، آقای مهدوی هم دنبال یه نفر جدید بود؛ با پیشنهاد من، این‌کار شیفت شب رو به آرمین داد.
هرچند پدر و مادرش پولدارن بود؛ اما نمیخواست فعلا جلوشون آفتابی بشه و از این ور هم میخواست، مستقل بودن رو تجربه کنه.
برای همین روزگار‌ها تو خونه، مشغول کارای نوشتن و سرودنش بود، شب‌ها هم باهم کار میکردیم.
نوشته رمان عشق و اجبار. پارت52 ( فصل‌دوم ) اامان بار در . پدیدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن